พี่สาวที่เปลี่ยนไป 1.1

พี่สาวที่เปลี่ยนไป

“กับข้าวมีอะไรบ้างเสี่ยวหนิง หอมน่ากินจังเลย” หญิงสาวพูด พลางทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นหอมของอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ

ตั้งแต่ที่ได้รับคำชมจากพี่สาวเมื่อวานนี้ เจียงเสวี่ยหนิงก็เริ่มมีกำลังใจในการทำอาหารมากขึ้น เช้านี้เธอจึงตั้งใจมากเป็นพิเศษ และทำอาหารทุกอย่างอย่างสุดฝีมือ จนกลิ่นหอมกรุ่นลอยไปทั่วบ้าน

“วันนี้มีเนื้อผัดพริกหยวก แล้วก็ซุปหัวไชเท้าค่ะ” เธอยิ้มเล็กน้อยแต่ก็ยังคงตอบเสียงเบาเหมือนเดิม

“หืม...ฝีมือทำอาหารของเสี่ยวหนิงไม่ธรรมดานะเนี่ย กลิ่นหอมขนาดนี้ ถ้าตั้งใจฝึกฝนอีกหน่อยรับรองว่าต้องทำขายได้แน่นอนเลย” เจียงเสวี่ยอิ๋งพูดด้วยรอยยิ้ม เธอเองก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนไปของน้องสาวที่วันนี้ดูจะมั่นใจเป็นพิเศษ คงเป็นเพราะความมั่นใจนี้ก็เลยทำให้อาหารออกมาดูดีและมีกลิ่นหอมไปทั่วบ้าน

“พี่นั่งก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันไปตักข้าวให้” เด็กสาวพูด จากนั้นก็หยิบจานไปตักข้าวมาให้

เมื่อวางจานข้าวลงแล้วเจียงเสวี่ยหนิงก็ไปยืนรอ เพื่อให้พี่สาวกินข้าวเงียบ ๆ อยู่ที่มุมหนึ่งของห้องครัว เด็กสาวยืนอยู่อย่างนั้นไม่พูดไม่จา และไม่ยอมไปไหน เธอเอาแต่จ้องมองมาที่โต๊ะอาหารเพื่อคอยดูว่าพี่สาวนั้นต้องการอะไรเพิ่มเติมหรือไม่

“เสี่ยวหนิง มานั่งกินด้วยกันสิ” เจียงเสวี่ยอิ๋งกวักมือเรียกน้องสาวให้มาร่วมโต๊ะด้วย และก่นด่าร่างเดิมในใจว่านี่คือน้องสาวนะไม่ใช่สาวใช้

“เอาจานไปตักข้าวมา มานั่งกินด้วยกัน”

หากยังทำตัวเหมือนเดิม แล้วเมื่อไรพี่กับน้องจะสานสัมพันธ์กันได้ล่ะ เพราะอีกฝ่ายดูจะกลัวเธอเหลือเกิน

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ใหญ่ ฉันต้องดูแลพี่ก่อนถึงจะกินข้าวได้” เจียงเสวี่ยหนิงตอบอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

ถึงแม้ว่าแม่ของพวกเธอจะออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว แต่เด็กสาวก็ยังคงไม่มั่นใจอยู่ดี เนื่องจากกลัวว่าแม่นั้นอาจจะวกกลับมา แล้วเห็นว่าเธอไม่ได้ดูแลพี่สาวให้ดี ไม่อย่างนั้นอาจจะถูกดุและถูกด่าได้

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังยืนยันแบบนั้น เจียงเสวี่ยอิ๋งจึงลุกขึ้นจากเก็าอี้ แล้วเดินไปหยิบจานอีกใบแล้วตักข้าวมาด้วย

“ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ มากินข้าวด้วยกันน่ะดีแล้ว เธอเป็นน้องสาวพี่นะ ยังไงถ้าแม่กลับมาแล้วเห็นว่าเธอนั่งกินข้าวพร้อมพี่ พี่จะรับผิดชอบเอง ตกลงนะ” พูดจบแล้ว หญิงสาวก็ไปจูงมือเจียงเสวี่ยหนิงให้มานั่งด้วยกัน

เจียงเสวี่ยหนิงมองหน้าพี่สาวอย่างแปลกใจ แต่ในใจนั้นดีใจมาก เนื่องจากที่ผ่านมาพี่สาวไม่เคยชวนเธอมานั่งกินข้าวด้วยกันอย่างนี้เลย ทุกครั้งเจียงเสวี่ยอิ๋งก็จะนั่งกินข้าวเพียงลำพังหรือไม่ก็พร้อมแม่ แล้วก็ตินั่นตินี่ไม่หยุด อีกทั้งยังเอาแต่ใช้เธออยู่ตลอดเวลาด้วย แต่วันนี้ทำไมพี่สาวของเธอคนนี้ดูเปลี่ยนไปมาก

“ค่ะ” สุดท้ายเด็กสาวก็พยักหน้ารับแล้วยอมนั่งลงโดยดี

แม้จะเป็นอาหารจานเนื้อ แต่เนื้อผัดพริกหยวกนั้นก็ไม่ได้มีชิ้นเนื้อมากมายนัก ส่วนใหญ่ก็จะเป็นพริกหยวกเสียมากกว่า ด้วยความเกรงใจ เจียงเสวี่ยหนิงจึงตักเอาแต่พริกหยวกมาใส่จานของตัวเองโดยไม่แตะเนื้อเลยสักชิ้น

เจียงเสวี่ยอิ๋งเห็นแบบนั้นก็รู้สึกสงสารน้องสาวมาก พลางคิดว่าเจียงเสวี่ยหนิงต้องถูกกดดันขนาดไหนกันนะ แม้กระทั่งเนื้อสักชิ้นก็ยังไม่กล้ากิน จึงยื่นมือมาตักเนื้อเต็มช้อนแล้วเอาไปวางไว้ในจานของน้องสาว

“กินเนื้อด้วยสิเสี่ยวหนิง กินแต่ผักอย่างเดียวจะไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนกันล่ะ” หญิงสาวพูดเสียงดุเล็กน้อย จากนั้นก็ตักน้ำแกงหัวไชเท้าให้อีกถ้วยหนึ่ง

แม้จะมีเสียงดุเล็กน้อยเมื่อครู่นี้ แต่ทว่าเจียงเสวี่ยหนิงกลับดีใจมากที่พี่สาวดีกับเธอถึงขนาดนี้ เพราะตั้งแต่เล็กจนโต เธอมักจะเป็นคนสุดท้ายที่ได้กินข้าว และที่สำคัญเจียงเสวี่ยอิ๋งก็จะกินเนื้อจนหมดไม่หลงเหลือมาถึงเธอเลยแม้แต่เศษเนื้อ

นับว่านี่เป็นครั้งแรกที่เธอจะได้กินเนื้อในรอบหลายปี จึงทำให้เด็กสาวถึงกับน้ำตาซึมออกมา