บททั้งหมดของ One Hot Night to Forever: บทที่ 131 - บทที่ 140

Nakaupo si Ereena sa sofa. Nakayuko siya habang hawak ang cellphone niya. Ilang minuto na siyang ganoon—titig lang sa screen, tapos pindot ng refresh, tapos titig ulit. Para bang may lalabas na himala kung sapat na beses niya itong gagawin. Ngunit wala pa rin ang inaasahan niyang email.Napangiwi si Ereena. “Ano ba naman…” Muling binuksan ni Ereena ang email app. Isa, dalawa, tatlong refresh. Ngunit ganoon pa rin ang resulta. Napabuntong-hininga siya nang malalim at pabagsak na inihagis ang cellphone sa tabi niya sa sofa. Napasandal siya at tumitig sa kisame.“Bakit wala pa rin?” Sa kabilang sofa, tahimik lang si Edwin. Abala siya sa pagbabasa ng dyaryo. Paminsan-minsan, naririnig ang pagkaluskos ng papel habang binabaligtad niya ang pahina. Si Elena naman ay kalmado. Nakaupo siya nang maayos habang hawak ang tasa ng tsaa. Dahan-dahan siyang sumisipsip. Iyon ang kadalasang senaryo ng araw niya sa mansyon kasama ang mag-ama niya. Napalingon si Ereena sa kaniyang ama at ina. Sanda

Sa gilid ay hawak-hawak ni Ereena ang cellphone niya habang naghihintay siya ng sagot mula sa mga kaibigan niya. Ilang segundo ang lumipas.Pagkatapos ay tumango si Edwin. “Sige.” Handa siyang ibaba ang pride niya, ‘wag lang magmukhang katawa-tawa ang pamilya nila sa alta socialidad. Kinuha niya ang cellphone niya mula sa mesa. “Susubukan kong tawagan si Yvangeline.”Sa kabilang bahagi ng sala ay tahimik na napangiti si Ereena. ‘Hindi ako papayag na wala ako sa ball na iyon. Kahit anong mangyari… makakapunta ako roon,’ sa isip-isip niya. Nakahawak si Edwin sa cellphone niya habang nakatitig sa screen. Sa kabilang sofa ay nakaupo si Elena, nakatingin lang siya sa kaniyang asawa. Si Ereena naman ay nakatayo sa tabi ng mesa, tila naghihintay.“Dad,” sabi ni Ereena. “Tawagan mo na.”Napabuntong-hininga si Edwin. “Hindi ko gusto ang ideyang ito,” aniya.“Pero kailangan,” sagot ni Elena. “Kung may extra invitation si Yvee, s

Mabagal na umusad ang wheelchair sa mahabang pasilyo ng mansyon ng mga Revamonte. Tahimik ang paligid, tanging ang mahinang langitngit ng gulong ng wheelchair at ang maingat na mga hakbang ng mga kasama ang maririnig.Si Gideon ang nagtutulak sa wheelchair ng kaniyang lola. Mahigpit ang hawak niya sa mga handle habang maingat na itinutulak ito patungo sa silid ng matanda. Kakauwi lang nila mula sa hospital matapos ang ilang araw na pananatili roon.Akala nga ng ni Gideon ay aabutin pa ng ilang linggo sa hospital ang lola nila dahil nagkaroon ito ng emergency operation. Pero dahil sa kagustuhan nitong dumalo sa annual ball ay nagmamadali itong ma discharge. He insisted na kailangan pa nitong manatili pero dahil nagpupumilit ang matanda na madischarge at kinausap nito ang doktor nito na nais na nitong lumabas, ay wala na siyang nagawa.And the doctor insisted that Gideon's grandma stayed for a few more days and undergone some tests. Pumayag ang matanda sa kondisyones niya at maayos rin

Maagang nagising si Yvee. Mahimbing pa ang tulog ng anak niya kaya hinayaan na muna niya ito. Ilang araw na ang lumipas nang makilala niya ang matriyarka ng pamilyang Revamonte at simula noon ay hindi niya na nakita pa si Gideon. Masyado itong naging abala nitong mga nakaraang araw para asikasuhin ang mga negosyo nito sa bansa. Kung may bakanteng oras naman si Yvee ay ginugugol niya iyon sa anak niya. Ang tanging komunikasyon na lang nilang dalawa ni Gideon sa nakalipas na araw ay ang text, nagpapadala ito ng mensahe maya’t-maya. Kung minsan naman ay tumatawag din ito sa kaniya.Aminado si Yvee na naninibago siya sa sitwasyon nilang dalawa ni Gideon. Para siyang binabalik ni Gideon sa pagkadalaga. And for her, it wasn’t a bad thing.Mahina pa ang liwanag ng araw na pumapasok mula sa kurtina ng bintana. Nakaupo si Yvee sa sofa. Nakabalot siya ng manipis na robe habang hawak niya ang tasa ng mainit na kape. Hindi pa siya tuluyang gising, kaya paminsan-minsan ay napapapikit siya habang u

Sa kabilang silid ng unit ay nakasara ang pintuan. Sa loob nito ay naroon si Atlas. Tahimik siyang nakaupo sa kama. Nakasandal siya sa headboard habang hawak ang isang maliit na snack pack. Sa gilid ng kama ay may maliit na mesa kung saan nakalagay ang tray ng pagkain. May sandwich. May hiniwang prutas. May juice. At iilan pang snacks. Lahat iyon ay iniwan ni Yvee kanina para sa anak niya dahil natatakot siyang makita ni Drew si Atlas at malaman nito ang sikretong itinatago niya. Wala siyang kaalam-alam na alam na naman ni Drew ang buong katotohanan.Tumunog ang Ipad ni Atlas. Nang tingnan niya iyon ay tawag mula sa kapatid niya kaya mabilis niya itong sinagot.Sa screen ay makikita ang mukha ni Atticus. Medyo malabo pa ang connection sandali, pero maya-maya ay luminaw rin. Nakaupo si Atticus sa kama sa kabilang linya, suot ang simpleng t-shirt at may hawak siyang maliit na stuffed toy na parang kanina pa niya nilalaro habang naghihintay.Sa kabilang side ng screen ay si Atlas. Naka