Semua Bab คืนหิ้วรัก: Bab 11 - Bab 20

เอเดรียนสูดปากคราง ซี้ดส์ พร่ำพรรณนาถึงความรู้สึกว่าถูกบีบรัด ปวดหนุบหนับ สะโพกสอบค่อยๆ หมุนวน เริ่มขยับซอยจากช้าๆ แล้วจึงเพิ่มจังหวะเร็วและแรงขึ้น จนถึงระดับกระหน่ำจ้วงทะลวงเข้าสู่เธอร่างสวยโยกโยนไปกับผนังห้อง ดีที่เขาใช้มืออีกข้างโอบปกป้องแผ่นหลังเนียนเอาไว้ เขย่งเขย่ากันนานหลายนาที จนคนตัวเล็กแข้งขาสั่น วงแขนกำยำช้อนขาเรียวขึ้นมาไว้ในข้อพับ ทั้งสองข้าง หญิงสาวกอดรัดคอเขาแน่น ซบหน้าลงไหล่กว้าง "ไปที่เตียงดีกว่า"เขากระซิบอุ้มเธอก้าวเท้าอย่างช้าๆ ในขณะที่กายยังเชื่อมกันอยู่ ทุกจังหวะย่างกราย แกนกายในกลีบงามก็เคลื่อนไหวสร้างความทรมานให้กับหญิงสาว"อา เอเดรียน เร็วเถอะ"เร่งเขาเพราะเหนื่อยกับการเกร็งตัวกลางอากาศ เอเดรียนเดินเร็วเข้าห้องนอนที่ไม่มีประตูกั้น วางหญิงสาวลงบนเตียงผ้าปูสีชมพูอ่อนอย่างไม่เบามือนัก ปัดผมออกจากใบหน้าเธอแล้วประกบจูบ พลางส่ายสะโพกกระแทกกระทั้นไม่ขาดตอนเตียงห้องนี้ไม่เคยถูกใช้รับศึกรัก สปริงแข็งเด้งสู้แรงมหาศาลของเขา หนุ่มร่างใหญ่ตะบันบั้นเอวใส่ร่างเล็ก แล้วจัดการเขย่าขย่มเธอหลายท่วงท่า ครั้งนี้โรสไม่มีความเจ็บปวด มีแต่ความหฤหรรษ์ จากความใหญ่โตผ่านไปเกือบชั่ว

หลังพูดคุยกับแซมมี่ โรสต่อสายถึงยุพาน้าสาวของเพื่อนรัก เพื่อถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น น้ายุพาไม่ทราบว่าหลานสาวหายไปไหน ส่วนเรื่องหนี้สินนั้น เกิดขึ้นเพราะบุษรินทร์เป็นลูกข่ายแชร์ลูกโซ่ หลอกให้คนมาร่วมลงทุนเงินออม อ้างว่าได้ผลตอบแทนสูงกว่าร้อยละเก้าสิบแต่ไม่ได้จริง มูลค่าความเสียหายหลายร้อยล้านบาท มีผู้เสียหายทั่วประเทศเข้าแจ้งความเอาผิดกับแม่ข่ายส่วนของเพื่อนสาวนั้นต้องรับผิดชอบต่อญาติๆ ที่ร่วมลงทุนไป รวมกว่าสามล้านเก้าแสน บางคนถึงขั้นขู่เอาชีวิต ยุพาจึงคิดว่าบุษรินทร์คงจะหนีไปจริงๆ"บุษ กระเป๋าเงินฉันที่อยู่กับแกมีแหวนของพี่กฤษณ์ ฉันว่าจะคืนให้เขา แต่แกเอาไปขายได้นะ ยังไงเขาก็ให้ฉันแล้ว"ไม่สามารถติดต่อเพื่อนได้ โรสจึงฝากข้อความเสียง เมื่อคืนนี้บุษรินทร์เป็นคนดูแลเก็บกระเป๋าสตางค์ให้ ในนั้นมีเงินสดเกือบหมื่นบาท ช่องเล็กๆ มีแหวนเพชรที่ดอกเตอร์กฤษณ์ขอหมั้น เธอถอดเก็บไว้ ตั้งใจจะเอาไปคืนเขา แต่เพื่อนกำลังเดือดร้อนก็อยากช่วย ส่วนบัตรและเอกสารสำคัญ ค่อยแจ้งหายแล้วทำใหม่ คิดทบทวนอย่างไร ก็ไม่มีทางที่บุษรินทร์จะทิ้งโรสในสภาพเมาไม่รู้เรื่อง ไม่มีทางที่เพื่อนจะทำเรื่องแชร์ออนไลน์นั่น คงเป็นฝี

ห้องหรูบนโรงแรมเอเดรียน"อา โอว เอเดรียนขา "เมริกาดิ้นเร่าใต้ร่างหนาบนโซฟาปลายเตียง ชุดสวยถูกฉีกขาดเป็นเศษซากใต้ฝ่าเท้า เอเดรียนคงคิดถึงเธอมาก จับลากเข้าห้องแล้วจัดการตะโบมจูบหนักหน่วง ฉีกดึงทุกอย่างที่กีดขวางแม้จะเสียดายชุดนั้น แต่ก็รู้ว่าค่าชดเชยจะได้มากกว่าหลายเท่าตัว แม้จะเจ็บปวด แสบร้อนไปทั้งกาย เพราะคนดึงชิ้นผ้าไม่ปรานีต่อผิวกายเธอ แต่สิ่งที่จะได้ตอบแทนมามันคุ้มกว่า"เอเดรียนขา..จัดการริก้าสิคะ อ๊า"แอ่นอกอวบให้ลิ้นร้อนดูดรัด ร่ำร้องครางอืออาอย่างพอใจ แต่กลับสร้างความขัดใจให้อีกฝ่าย ไม่ใช่เสียงไพเราะของเธอคนนั้น ร่างดิ้นเร่าของเมริกาใส่จริตจนน่ารำคาญ ไม่ไหวยวบจากอารมณ์บริสุทธิ์เหมือนอย่างโรส'คิดอะไรวะเอเดรียน ผู้หญิงคนไหนมันก็ให้ความสุขได้ทั้งนั้นแหละ' พูดในใจแล้วเดินหน้าสานต่อกับเมริกาให้จบๆ ไปแสงวิบวับของเครื่องมือสื่อสารในถุงผ้า จะไม่รบกวนสมาธิเอเดรียนเลย ถ้าเมริกาดึงดูดเขามากพอ จะว่าไปก็ไม่ใช่ความผิดของเธอ เพราะภาพในหัวเอเดรียนมีเพียงแต่โรส ชื่อที่เขาอยากจะเรียกหาในนาทีซ่านสุขคือโรสที่รัก เธอเป็นแม่มดหรืออย่างไร ถึงได้สาปให้เขาพร่ำเพ้อถึงทุกลมหายใจหนุ่มลูกครึ่งหยุดการกร

"เอเดรียนปล่อยฉันนะ อื้อ... " เอเดรียนรวบหญิงสาวเข้ามาในอ้อมกอด ประกบจูบเธอด้วยความคิดถึง โรสดิ้นขัดขืนได้ไม่ถึงสองนาทีก็สิ้นฤทธิ์ ละลายไปกับจุมพิตของชายหนุ่ม เปิดปากรับลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวพันชักชวนให้ลิ้นน้อยสัมผัสตอบรับ คนตัวใหญ่เบียดเธอเข้ากับผนังกระเบื้องในห้องน้ำ ละมือที่กอดมาประคองใบหน้ารับริมฝีปากของเขา เรียวแขนโอบรอบคอแกร่ง เลื่อนมาสัมผัสหัวไหล่ และแผงอก เอเดรียนครางอือเบาๆ อย่างพอใจ เขาเพิ่มรสจูบให้เผ็ดร้อนขึ้น บดขยี้กับกลีบปากบาง ลิปสติกแบรนด์ดังไม่เลอะง่าย แต่พอถูกดูดดึงหนักหน่วงแบบนี้ก็เละไม่เป็นท่าทั้งคนจูบและฝ่ายถูกจูบปากเลอะสีพีชอมชมพู นี่คือริมฝีปากที่โหยหา กลิ่นหอมที่หลงใหลตามมารบกวนจิตใจเขาทุกวัน ปากร้อนจูบเลือนต่ำมาที่ซอกคอ โรสสั่นสะท้าน หลุดเสียงสะอื้นของอาการกระสันออก เธอหอบแฮก เมื่อเขาผละใบหน้าออกมามองสบตากัน"คุณกำลังต้องการผมโรส คุณหลอกตัวเองไม่ได้หรอก" "คุณกำลังต้องการผมโรส คุณหลอกตัวเองไม่ได้หรอก"นัยน์ตาคู่งามสะท้อนความเจ็บช้ำออกมา เธอเป็นอย่างที่เขาว่า ทรมานใจกับความคิดถึงรสรักของเขามาตลอด เอเดรียนตอกย้ำความรู้สึกด้วยจุมพิตหวานอีกครั้งหลังลุกออกจากที่น

โรสแอ่นอกเข้าหาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ แวบหนึ่งก็นึกขึ้นได้ว่ากำลังอยู่บนรถ ขับเคลื่อนกลางกรุงในช่วงเวลาการจราจรแออัด เธอตะแคงหน้าเปิดตามองริมทาง รถแล่นผ่านร้านก๋วยเตี๋ยว ร้านจิ้มจุ่มบนฟุธบาท ผู้คนยืนแออัดตามป้ายรถเมล์ และยิ่งเห็นรถขวักไขว่เต็มท้องถนนยิ่งน่าละอาย แสงจากไฟถนนทำให้ข้างในเห็นหน้ากัน ข้างนอกจะเห็นไหมว่าเอเดรียนกับเธอทำอะไรกัน"เอเดรียน ฉะ ฉันยอมคุณแต่...อ่ะ ถึงห้องก่อนได้ไหม""ไว้ใจเถอะ ไม่มีใครมองทะลุเข้ามาในกระจกรถผมได้" "ซันนี่ต้องรู้แน่เลยว่า... " อย่างน้อยก็เกรงใจคนขับรถสักนิดเถอะ"ไม่เอาน่าโรสที่รัก อย่าระแวงเลย รถคันนี้สมรรถนะดีเยี่ยม ขย่มยังไงซันนี่ก็ไม่รู้สึกหรอก""อื้อ" "อย่าทักท้วงอีก ผมหิวเมียจะตายอยู่แล้ว"การจู่โจมครั้งใหม่ ทำให้โรสลืมทุกสิ่งไปสิ้น เพราะนิ้วร้ายเบื้องล่างแทรกเข้ากลางจุดอ่อนนิ่ม หนึ่งนิ้วก็ครางไม่เป็นภาษาแล้ว ยังมาถูกแทรกเข้าถึงสอง ครานี้เธอดิ้นพล่านใบหน้าแดงซ่านเพราะกระสันรุนแรง ไอร้อนผ่าวแผ่กระจายทั้งตัว รอคอยอย่างจดจ่อในห้วงเวลาที่คนตัวโตถอดกางเกง โรสถูกจับกดกลืนลำท่อนชูตระหง่านเบื้องล่าง เนื้อในอ่อนนุ่มแต่กลับบีบรัดเขาแน่น"โอว..โรสที่รัก