อย่าเกลียดกันก็พอ 6.1

"เอเดรียนปล่อยฉันนะ อื้อ... " 

เอเดรียนรวบหญิงสาวเข้ามาในอ้อมกอด ประกบจูบเธอด้วยความคิดถึง โรสดิ้นขัดขืนได้ไม่ถึงสองนาทีก็สิ้นฤทธิ์ ละลายไปกับจุมพิตของชายหนุ่ม เปิดปากรับลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวพันชักชวนให้ลิ้นน้อยสัมผัสตอบรับ 

คนตัวใหญ่เบียดเธอเข้ากับผนังกระเบื้องในห้องน้ำ ละมือที่กอดมาประคองใบหน้ารับริมฝีปากของเขา เรียวแขนโอบรอบคอแกร่ง เลื่อนมาสัมผัสหัวไหล่ และแผงอก เอเดรียนครางอือเบาๆ อย่างพอใจ เขาเพิ่มรสจูบให้เผ็ดร้อนขึ้น บดขยี้กับกลีบปากบาง ลิปสติกแบรนด์ดังไม่เลอะง่าย แต่พอถูกดูดดึงหนักหน่วงแบบนี้ก็เละไม่เป็นท่า

ทั้งคนจูบและฝ่ายถูกจูบปากเลอะสีพีชอมชมพู นี่คือริมฝีปากที่โหยหา กลิ่นหอมที่หลงใหลตามมารบกวนจิตใจเขาทุกวัน ปากร้อนจูบเลือนต่ำมาที่ซอกคอ โรสสั่นสะท้าน หลุดเสียงสะอื้นของอาการกระสันออก เธอหอบแฮก เมื่อเขาผละใบหน้าออกมามองสบตากัน

"คุณกำลังต้องการผมโรส คุณหลอกตัวเองไม่ได้หรอก" 

"คุณกำลังต้องการผมโรส คุณหลอกตัวเองไม่ได้หรอก"

นัยน์ตาคู่งามสะท้อนความเจ็บช้ำออกมา เธอเป็นอย่างที่เขาว่า ทรมานใจกับความคิดถึงรสรักของเขามาตลอด เอเดรียนตอกย้ำความรู้สึกด้วยจุมพิตหวานอีกครั้ง

หลังลุกออกจากที่นั่งโซนพิเศษ กฤษณ์ไปนั่งรวมที่โต๊ะอาหารกลุ่มกรรมการบริหาร พูดคุยดื่มกินในระหว่างนั้นเหมือนพลั้งเผลอ กระดกเหล้าไปสามแก้ว และกลุ่มผู้ร่วมโต๊ะรู้ดีว่า คงเป็นเพราะหึงแฟนเก่าแต่ทำอะไรไม่ได้ น้ำอำพันพร่องลงเหลือเพียงก้อนน้ำแข็งทีไร พนักงานเสิร์ฟผู้ดูแลโต๊ะก็ไม่ปล่อยขาดช่วง

เลือดในกายร้อนเพราะฤทธิ์น้ำเมา เหมือนมันกดประสาทสั่งการให้เขากรอกเข้าไป นึกได้อีกทีหันมองที่ฟลอร์และเวทีก็ไม่โรสแล้ว อีกทั้งบุคคลที่เป็นพ่องานก็หายไปด้วย หรือว่า..วิโรจน์จะพาโรสของเขาไป 'โรสของเขา' ยังคงรู้สึกเช่นนั้น ยังคงรักและคิดถึงทุกนาที เดินไปถามกับกลุ่มคนหน้าเวทีรู้ว่าหญิงสาวไปห้องน้ำ

เพราะไม่ค่อยดื่มทำให้เมาง่าย แต่เขายังปั้นสีหน้าควบคุมท่าเดินได้อย่างปกติ ทางเข้าห้องน้ำหญิงมีหนุ่มต่างชาติตัวโตยืนอยู่ พร้อมตั้งป้ายพลาสติกสีเหลืองมีข้อความเตือน 'กำลังทำความสะอาด/CLEANING IN PROGRESS' กฤษณ์เพิ่งมองผ่านแว่นสายตา มันจะมีห้องน้ำที่ไหนอีก

"คุณจะเข้าห้องน้ำหรือครับ" เสียงทุ้มสำเนียงไทยไม่ชัดเอ่ยถาม

"ครับ แต่คงไม่มีคนอยู่ในนี้มั้ง"

หนุ่มไทยตอบแววตาหลุกหลิก บอกไม่ได้ว่ามารอหญิงสาว ดีที่ห้องน้ำชาย,หญิงทางเข้าเดียวกัน แต่โรสคงไม่เข้าไปจริงๆ นั่นแหละ ก็ห้องน้ำทำความสะอาดอยู่นี่

"เอ แต่ผมเห็นมีคนเข้าไปอยู่นะ แม่บ้านอาจจะลืมเอาป้ายออกก็ได้"

"อ่อ" พยักหน้ารับรู้แล้วก็เดินเข้าไปด้านใน พลางหันมามองคนปากทางอย่างระแวง กลัวรู้ว่าเขาจะแอบเข้าห้องน้ำหญิง ถ้าหญิงที่เขาปรารถนาจะเจออยู่ในนั้นก็ดี จะได้กอดอ้อนขอให้เธอยอมรับฟังเขาบ้าง

ซันนี่ยิ้มร้าย เอเดรียนบอกเขาว่า มีสองคนที่เข้ามาเห็นเขากับโรสได้คือวิโรจน์กับกฤษณ์ และมันเป็นความบังเอิญอย่างกับวางแผนเอาไว้ หนุ่มร่างใหญ่ทำเมินไม่มองแอบลุ้นว่าเขาคงได้เห็นอะไรดีๆ ในนั้น

เสียงครางอืมแผ่วเบาผสานเสียงจุ๊บจ๊วบ คลอเคล้ากับเสียงลมหายใจ ทำให้กฤษณ์ตกใจว่าอาจมาขัดจังหวะใครเข้าแล้ว และเขามายืนตรงจุดที่มองเห็นคนคู่นั้น ชายหญิงโรมรันเข้าหาริมฝีปากของกันและกัน ต่างโอบรั้งใบหน้าอีกฝ่ายเข้าหา ชายหนุ่มผละลงไปจุมพิตทรวงอก ถึงได้เห็นใบหน้าสาวนางนั้นชัดเจน ใครก็ได้บอกเขาทีว่ามันคือภาพหลอน ไม่ใช่โรส! หญิงสาวเบิกตาโพลง และผลักคู่จูบให้หยุด

"พี่กฤษณ์! "

เสียงอุทานอย่างตกอกตกใจ ชัดเจนเธอคือโรส และชายคนนั้นชื่อเอเดรียน คนที่เมริกาแนะนำกับเขาว่าเป็นคนรักเมื่อหัวค่ำ

"แกทำอะไรโรสของฉัน! " ตะคอกถามก่อนพุ่งเข้าหาใน แต่ทว่าถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์คว้าคอเสื้อด้านหลังเอาไว้ก่อน

"ปล่อยฉันนะ แกเป็นพวกเดียวกันนี่เอง"

ดอกเตอร์หนุ่มดิ้นต่อสู้เหวี่ยงหมัดเข้าใส่ซันนี่ แต่เขารับด้วยฝ่ามืออย่างว่องไว กำมือชายตัวเล็กกว่าจนเหมือนกระดูกจะหัก

"ถ้ามีผมอยู่คุณไม่มีทางแตะต้องคุณเอเดรียนได้ อย่าใช้กำลังดีกว่า ผมไม่อยากทำร้ายใคร"

"อย่าทำอะไรพี่กฤษณ์นะ! " โรสร้องห้ามเสียงดัง กฤษณ์ถูกผลักกระเด็นฟาดกับเคาน์เตอร์อ่างล้างมือ

"นายกล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับโรส"

ยังคงหันมาเกรี้ยวกราดกับหนุ่มลูกครึ่ง ยิ่งมีน้ำเมาไหลเวียน เลือดในกายก็ยิ่งร้อนเดือดปุด

"ทำไมจะไม่กล้า ในเมื่อเราเคยทำกันมากกว่านี้"

เอเดรียนเบียดคว้าเอวกิ่วของหญิงสาวเข้ามากอด กระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เป็นแค่แฟนเก่าไม่มีเคยมีอะไรกัน หน้าด้านอ้างว่าโรสเป็นของตัวเอง เธอเป็นของเขาต่างหากล่ะ

"หมายความว่าไง!? "

กฤษณ์ตวาดถามเสียงดัง หญิงคนกลางสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ ก่อนจะยอมรับโดยง่าย ถือโอกาสใช้สถานการณ์นี้ตัดขาดอดีตคนรักเสียเลย

"อย่างที่เอเดรียนบอกนั่นแหละค่ะ"

"ไม่ ไม่จริง โรสอย่ามาแกล้งทำแบบนี้ เราคบกับตั้งสี่ปี โรสยังไม่เคยยอมให้พี่ กับไอ้หมอนี่ รู้จักกับมันมานานแค่ไหนถึงได้เคยทำมากกว่านี้"

"ของแบบนี้เวลาไม่สำคัญ เท่ากับความเร้าใจ" / "เอเดรียนหุบปากไปเลยนะ! "

 โรสหันไปตวาดห้าม ไม่ให้พูดจาทับถมกฤษณ์ แม้จะไม่พอใจเธอ แต่เขาเหนือกว่าอยู่แล้ว ไม่ให้เย้ยด้วยคำพูด เขาจึงกอดเธอไว้ และส่งสายตาเยาะเย้ยแทน

"ไอ้เลว แกทำอย่างนั้นกับโรสจริงๆ งั้นเหรอ"