บีบให้จนตรอก 4.3

เอเดรียนสูดปากคราง ซี้ดส์ พร่ำพรรณนาถึงความรู้สึกว่าถูกบีบรัด ปวดหนุบหนับ  สะโพกสอบค่อยๆ หมุนวน เริ่มขยับซอยจากช้าๆ แล้วจึงเพิ่มจังหวะเร็วและแรงขึ้น จนถึงระดับกระหน่ำจ้วงทะลวงเข้าสู่เธอ

ร่างสวยโยกโยนไปกับผนังห้อง ดีที่เขาใช้มืออีกข้างโอบปกป้องแผ่นหลังเนียนเอาไว้ เขย่งเขย่ากันนานหลายนาที จนคนตัวเล็กแข้งขาสั่น วงแขนกำยำช้อนขาเรียวขึ้นมาไว้ในข้อพับ ทั้งสองข้าง หญิงสาวกอดรัดคอเขาแน่น ซบหน้าลงไหล่กว้าง 

"ไปที่เตียงดีกว่า"

เขากระซิบอุ้มเธอก้าวเท้าอย่างช้าๆ ในขณะที่กายยังเชื่อมกันอยู่ ทุกจังหวะย่างกราย แกนกายในกลีบงามก็เคลื่อนไหวสร้างความทรมานให้กับหญิงสาว

"อา เอเดรียน เร็วเถอะ"

เร่งเขาเพราะเหนื่อยกับการเกร็งตัวกลางอากาศ เอเดรียนเดินเร็วเข้าห้องนอนที่ไม่มีประตูกั้น วางหญิงสาวลงบนเตียงผ้าปูสีชมพูอ่อนอย่างไม่เบามือนัก ปัดผมออกจากใบหน้าเธอแล้วประกบจูบ พลางส่ายสะโพกกระแทกกระทั้นไม่ขาดตอน

เตียงห้องนี้ไม่เคยถูกใช้รับศึกรัก สปริงแข็งเด้งสู้แรงมหาศาลของเขา หนุ่มร่างใหญ่ตะบันบั้นเอวใส่ร่างเล็ก แล้วจัดการเขย่าขย่มเธอหลายท่วงท่า ครั้งนี้โรสไม่มีความเจ็บปวด มีแต่ความหฤหรรษ์ จากความใหญ่โต

ผ่านไปเกือบชั่วโมง เอเดรียนขยับช้าลง นั่งคุกเข่ามองแกนกายเข้าออกในตัวเธอ จังหวะเคลื่อนไหวทำให้ช่องท้องแบนราบของเธอพองแล้วยุบ เพราะความเป็นชายของเขาแทรกอยู่ในนั้น สิ่งนี้ปลุกอารมณ์ดิบ เอเดรียนทาบกายทับขาเรียวให้ยกสูง ตะบันตอกตรึง กระแทกกระทั้นไม่ลืมหูลืมตา

"อา... เอเดรียนคะ"

โรสครางชื่อเขาแบบมีหางเสียงเป็นครั้งแรก มันช่างรื่นหูและรู้สึกดีเหลือเกิน คำหวานพร่ำเพรียกเรียกซึ่งกันและกันประหนึ่งคนรัก แตกต่างจากความสัมพันธ์กับผู้หญิงทุกคนที่เอเดรียนเคยมี พวกเธอเหล่านั้นได้รับแค่ความสนุกถึงใจ แค่เพียงปลดปล่อยทางกายเท่านั้น

"โอว ฉะ ฉันไม่ไหวแล้ว"

โรสร้องครางเสียงแหลม หายใจหายคอไม่ทัน ถูกเขาถาโถมใส่นับจังหวะไม่ได้ แรงขยับหนักหน่วงจนแผ่นหลังเล็กไถลไปกับที่นอน ศีรษะชนเข้ากับหัวเตียง ดีที่เธอพับผ้านวมกองไว้บนนั้นริมฝีปากร้อนประกบจูบ แล้วเชิดหน้าครางทุ้มต่ำ กายของเขาเกร็งและสั่น เวลานี้ต้องการขยับแรงที่สุดเพื่อปลดปล่อย แต่ยังอดกลั้นมันเอาไว้

"โรส โอวที่รัก คุณปล่อยออกมาแล้วรัดผม" 

"อา เอเดรียน เอเดรียน" เสียงปะทะดังแจะสามถึงสี่ครั้ง เอเดรียนหยุดสักพัก เพื่อสัมผัสกายตอดรัดจากเธอ

"คุณดูดผมอยู่ อ่า รู้สึกดีจัง"

กระซิบบอกคนนอนหายใจหอบใต้ร่าง หลังเธอปลดปล่อยธารสุขจากน้ำมือของเขา สาวสวยปรือตาขึ้นมองดูชายรูปงามผู้มอบความสุขให้ เอเดรียนหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ แล้วเริ่มส่ายสะโพกควงจ้วงกระหน่ำ เข้าใส่อีกหน ทั้งสองครางประสานเสียง  ชายหนุ่มคำรามราวกับเสียงสัตว์ดุร้าย โหมกำลังใส่เธออย่างคลุ้มคลั่ง โรสหวีดร้องเสียงหลง ช่างน่าแปลกใจที่เธอสุขสมติดๆ กันแบบนี้

สองมือเล็กเกร็งกดรั้งสะโพกเอเดรียนเอาไว้ แต่ชายหนุ่มชักกายแกร่งออกอย่างรีบเร่ง มือหนากำรูดแท่งร้อนไปมา ส่งเสียงคำรามในระหว่างพ่นธารรักขุ่นข้นราดหน้าท้องแบนราบที่ไหวยวบเพราะหายใจหอบ เหนื่อยราวกับเพิ่งหยุดวิ่งระยะไกล หัวใจเต้นระรัว สมองขาวโพลนหยุดทุกความนึกคิดไปชั่วขณะ ชายผู้ร่วมสุขเอนกายลงนอนเคียงข้าง จับประคองให้เธอหันมาสบตากัน

เอเดรียนคลี่ยิ้มมีความสุข กับบทรักที่เพิ่งผ่านพ้นไป ตอกย้ำว่าเธอคือผู้หญิงที่เขาต้องการ อย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน เขาไม่เคยตั้งเกณฑ์คุณค่าของผู้หญิงที่ความบริสุทธิ์ ถึงจะเป็นคนแรก แต่ถ้าเธอคนนั้นมีจิตใจไม่ดีงาม ก็ไม่ปรารถนาจะเอามาเคียงคู่

แต่สำหรับโรสจากข้อมูลนักสืบ เธอเป็นคนรักเพื่อน กตัญญูรู้คุณคน โอนเงินช่วยครอบครัวที่เคยให้พักพิงอาศัย แล้วยังไม่เห็นแก่ได้หวังสบายกับเงินที่เสนอให้ นี่แหละคือสิ่งเดียวที่ไม่พอใจนิดหน่อย เธอหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีตัวเกินไป

"คุณกลับไปได้แล้ว"

เอ่ยไล่เสียงแข็งทั้งที่เพิ่งผ่านบทรักกันมาหมาดๆ

"อะไรกันโรสที่รัก ได้แล้วไล่เลยเหรอ"  

วงแขนแกร่งโอบกอด เขายังยิ้มได้และเข้าใจว่าเธอแค่ปากแข็งไปอย่างนั้นเอง

"ใช่ ฉันไล่คุณอยู่ คุณได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ก็ออกไปจากห้องฉัน ถึงฉันจะแพ้กำลังของคุณ แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้ในสิ่งที่คุณทำกับงานของฉัน"

อาชีพการงานเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเธอ เขามาทำแบบนี้ก็เหมือนขัดแข้งขัดขาให้ช่วยตัวเองไม่ได้ มันไม่ถูกต้องและไม่ยุติธรรม

"เป็นผู้หญิงของผมมันน่ารังเกียจนักหรือ"

ขบกรามกรอดจนเส้นเลือดขมับปูดตึง ในชีวิตของเอเดรียน หลังจบเรื่องบนเตียงจ่าย แล้วไล่ผู้หญิงเหล่านั้นออกไป ไม่เคยมีใครทำกับเขาแบบนี้ พอใจแค่ไหนก็คงไม่ยอมให้มาดูถูกกัน

"ฉันไม่ต้องการเป็นของเล่นของใครทั้งนั้น"

สาวสวยยืนยันหนักแน่น ทั้งน้ำเสียงและสีหน้า

"....."

โกรธจัดจนพูดไม่ออก เอเดรียนลุกขึ้นจัดการแต่งกายให้เรียบร้อย แล้วหุนหันออกไปจากห้องนี้ 

"ฮัลโหลซันนี่ นายบอกทุกคนที่จ้างงานพิธีกรโรส ให้กลับมาจ้างเธอให้หมด"

เขาจะไม่ใส่ใจเธออีก ยกเลิกแผนเลวร้ายขัดขวางการทำมาหากินของเธอ จะได้ไม่ต้องมาว่าใช้แผนสกปรก บอกตัวเองว่าไม่ได้ยอมแพ้ แต่รำคาญความดื้อด้านของหญิงสาว

ไม่กี่นาทีต่อมาสายเรียกเข้าซ้อนกันหลายสาย จนโรสรับไม่หวาดไม่ไหว เธอปฏิเสธทุกงานที่ยอมรับเงินจากเอเดรียน เสียความรู้สึกไปแล้วเอากลับคืนมาไม่ได้ เมื่อคนเหล่านั้นเห็นแก่เงิน ไร้ความจริงใจก็ไม่จำเป็นจะต้องแคร์