I will survive 5.4

การอ่อนน้อมเข้าหา เพราะต้องประสานงานกัน ของแม่กุหลาบพิษที่เขาเคยตั้งสมญานาม ทำให้ความรู้สึกต่อเธอเปลี่ยนไป ถ้ามีตาทิพย์หญิงสาวคงเห็น พญาจงอางโผล่เหนือศีรษะวิโรจน์เป็นแน่ แม้วัยจะเข้าสู่เลขห้าปลายแล้ว แต่วิโรจน์ยังดูดีไม่ปล่อยให้รูปร่างท้วม ใบหน้ายังดูอิ่มเอิบ มีรอยยับย่นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

สิ่งที่ทำให้ทั้งคู่ไม่กินเส้นกัน ก็เป็นเพราะฝ่ายชายพยายามเข้าหาบุษรินทร์เพื่อนสนิทของเธอ ผู้ชายสูงวัยระดับเจ้าสัวหลายคนมักจะสนใจเพื่อนสาว เพราะรูปร่างเล็กทำให้ดูหน้าเด็ก แล้วยังสวยหวาน พูดจาไพเราะเพราะพริ้งและขี้เกรงใจ ส่วนโรสเป็นผู้หญิงมาดมั่นเกินไป ผู้ชายที่เธอยอมเปิดใจจึงมีเพียงกฤษณ์คนเดียวเท่านั้น

ระหว่างง่วนกับการไล่เรียงลำดับงานและคิดคำพูดด้านหลังเวที โรสรู้สึกว่ามีใครบางคนมองอยู่ สาวสวยเงยหน้ามองชายร่างใหญ่ ที่จ้องเธอมาสักพัก

"โรสสบายดีหรือเปล่า" น้ำเสียงห่วงใย มาพร้อมกับคำถามยอดฮิตที่แฟนเก่ามักใช้ทักทายกันช่างน่ารำคาญ หลังทำใจหลายวัน บวกกับเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเอเดรียน ตอกย้ำความเจ็บปวดใจให้เธอมากจนกลายเป็นแข็งแกร่งไปแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวตอนเห็นหน้าอดีตคนเคยรัก

"แล้วพี่กฤษณ์คิดว่าคนถูกแฟนทิ้งไปแต่งงาน โดยไม่ลากันสักคำจะต้องมีความรู้สึกยังไงเหรอคะ" โรสถามทั้งรอยยิ้มเท่าที่จะฝืนทำได้ ให้เขาดูว่าเธอไม่แคร์หรือเสียใจ

"โรส พี่ขอโทษนะ พี่ยังรักโรสคนเดียวขอเว... " / "ขอเวลาเตรียมตัวก่อนนะคะพี่กฤษณ์"

พูดแล้วเดินจากไป ปล่อยสายตาอาวรณ์มองตาม

บรรยากาศในงานผ่านไปอย่างราบรื่น ทั้งช่วงพิธีการสำคัญ และช่วงเวลาผ่อนคลายสนุกสนาน หลังอดีตประธานใหญ่กล่าวอำลาตำแหน่ง ได้เปิดตัวบุตรชายคนโตมารับหน้าที่แทน ประธานคนใหม่แสดงวิสัยทัศน์ พร้อมแถลงนโยบาย

หลังงานนั้นก็เปลี่ยนสู่โหมดรื่นเริง โรสเอาอยู่ทุกพิธีการ เธอดูสวยดุจนางพญา แต่ก็มีมุกตลกในช่วงเวลาสบายๆ แม้ว่าก่อนพิธีจะเริ่มเธอแทบล้มทั้งยืน เพราะเห็นคนสองคู่ที่นั่งขนาบข้างวิโรจน์ ฝั่งซ้ายเป็นพี่กฤษณ์นั่งทำหน้ายักษ์เพราะมีภรรยาคนสวยเคียงข้าง เมริกาเพื่อนรักคงเชิญมาเพื่อหวังซ้ำเติมเธอ แต่ฝั่งขวานี่สิ เขามาได้ยังไง? ทำไมต้องมานั่งด้านหน้าคู่กับประธานของงาน ทั้งที่ไม่มีในคิวที่เธอต้องกล่าวถึง เอเดรียนในชุดสูทสีเข้มใบหน้าเกลี้ยงเกลาต่างกับเมื่ออาทิตย์ก่อน ข้างกายเขามีสาวอริของเธอนั่งเบียดชิด บ้างก็กระซิบข้างหู

เมริกายิ้มเย้ย คงสะใจที่ได้จัดคู่พี่กฤษณ์มาทำร้ายจิตใจเธอ แต่สิ่งที่ทำให้โรสรู้สึกหน่วงและชอกช้ำแทบกระอักเลือดในเวลานี้ คือภาพสามีทางพฤตินัยของตัวเอง นั่งกุมมือนางแบบผู้เกลียดชังเธอต่างหาก

พิธีใกล้จบเป็นช่วงเปิดเพลงให้เต้นรำ ตามความต้องการเพิ่มเติมของวิโรจน์ อดีตผู้บริหารวัยดึก โค้งตัวขอโรสเป็นคู่เปิดฟลอร์ ถ้าไม่ใช่งานของเขาเธอคงมีคำเจ็บแสบบาดหู แต่หญิงสาวรักษากาลเทศะเป็นอย่างดี ยอมถูกโอบประคอง เธอหันไปมองเอเดรียน เห็นคนที่ก่อนนี้ยิ้มตลอดเวลา เปลี่ยนเป็นสีเลือดขึ้นหน้า แล้วหญิงสาวก็เชิดใส่เขาไปหนึ่งที

"ฮึ สงสัยคุณลุงคงหลงเสน่ห์นังกุหลาบพิษเข้าแล้ว โอ๊ย! เอเดรียนทำไมบีบมือริก้าแรง อูย... "  

"ขอโทษนะ"

ขอโทษโดยไม่ละสายตาจากคู่บนฟลอร์เต้นรํา หัวใจของเอเดรียนเต้นแรงแทบทะลุหน้าอก มือสั่นเกร็งจนเผลอบีบมือเมริกา ก็ตอนนี้เลือดในกายเดือดปุด อยากเข้าไปฉุดแม่ตัวดีออกมา กล้าดียังไงให้ชายอื่นโอบกอดต่อหน้าเขา ฝ่ายกฤษณ์เองแทบนั่งไม่ติดยิ่งหันไปมองทิพย์อาภาก็ยิ่งหัวเสีย จนต้องลุกหนีไป

"ฉันว่า ฉันต้องมองเธอใหม่แล้วล่ะ"

หนุ่มวัยทองพูดคำหวานหู สาวลูกครึ่งสวยเก๋ ริมฝีปากยักสวยน่าจูบ เนินอกอูมล้นชุดราตรีสีขาวนั่น ช่างน่าซุกหน้าเข้าหา เอวกิ่วที่โอบอยู่นี้ถ้าได้ยกเขย่าบนตัวคงวิเศษไม่น้อย

"คุณมองฉันใหม่ได้แค่ในงานนี้ค่ะ เพราะถ้าคุณไม่ใช่เจ้าภาพใหญ่ ฉันคงไม่มีทางพูดดีกับคุณ"

"ฮ่าๆ ตรงไปตรงมาเสมอ ฉันชักอยากได้หนูโรสขึ้นมาจริงๆ แล้วสิ"

"คุณได้อยาก ไปจนกว่าจะเข้าโลงแน่นอนค่ะ" 

"ฉันจะลองดูนะ"

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายยั่วเย้ยวิโรจน์ แสดงชัดว่าเธอไม่เล่นด้วย  ยิ่งยากเท่าไหร่ก็ยิ่งเป็นความท้าทายมากเท่านั้น สักวันเถอะเธอได้มานอนครางใต้ร่างเขาแน่

คู่เต้นรำพูดคุยด้วยรอยยิ้ม ทำให้คนที่ไม่รู้ว่าทั้งคู่พูดอะไรกันยิ่งร้อนรน ยิ่งเห็นว่าชายสูงวัยหัวเราะออกมายิ่งคิดไกล หลังเพลงจบ มีแขกขอเต้นรำกับพิธีกรคนสวย แต่โรสขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เธอล้างมือที่สัมผัสวิโรจน์ด้วยน้ำสบู่ ก่นด่าในใจ ไม่ได้รังเกียจเรื่องอายุหรอก แต่เธอรู้จักคนคนนี้ดี เมื่อก่อนเคยเข้าคู่กับเจ้าสัวเมธีเพื่อนของเขาที่เพิ่งเสียชีวิตไปไม่นาน ตามจีบบุษรินทร์ด้วย

หญิงสาวใช้กระดาษชำระในห้องน้ำเช็ดมือให้แห้ง แล้วส่องกระจกดูเสื้อผ้าหน้าผม ระหว่างนั้นมองผ่านกระจกเห็นชายร่างใหญ่ก้าวเข้ามาแนบด้านหลัง เขามองเธอด้วยแววตาดุ คล้ายกับจะมาจับรัดคอให้ขาดใจตายคาห้องน้ำซะอย่างนั้น

"เอเดรียน" เรียกชื่อเขาอย่างกับคนกำลังเพ้อ 

"ยังจำชื่อผัวได้ น่าปลื้มใจจริงนะโรสที่รัก" น่าปลื้มแต่น้ำเสียง แววตา เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง 

"คุณเข้ามาทำไม นี่มันห้องน้ำหญิงนะ"

ห้องน้ำของไนท์ สเปซด้านในมีห้องเล็กๆ อยู่ห้าห้องด้วยกัน โรสถอยเข้าไปด้านในสุด เอเดรียนก้าวตามแนบชิด

"ไม่ต้องห่วงเลย ในนี้จะมีแค่เราสองคน ด้านนอกมีซันนี่เฝ้าอยู่ ผมขอเวลาคุณสัก...ครึ่งชั่วโมง เร็วสุดแล้ว"

บอกไปแค่ขู่ เขาไม่อยากมาทำอะไรเธอในที่แบบนี้หรอก 

"อย่าทำทุเรสนะ" 

"อะไรคือทุเรส ผมแค่จะสั่งสอนเมียสักหน่อย ว่าทีหลังอย่าให้ผู้ชายอื่นโอบกอดต่อหน้าผัว"

"ฉันไม่มี... ผัว และไม่ได้เป็นเมียใครทั้งนั้น" 

"ฮึ ไม่ได้เป็นเมียใครผมไม่รู้ แต่ผมเป็นผัวคุณ เป็นคนแรก และจะเป็นคนเดียว"