I will survive 5.2

ร่างสูงใหญ่ในชุดทำงานเสื้อเชิ้ตแขนสั้น เดินเข้าบ้านหลังยืนทอดอาลัยให้กับความหวังที่พังครืนไปแล้ว ภายในห้องรับแขกภรรยาคนสวยของเขากำลังคุยอยู่กับเมริกาเพื่อนของเธอ สามีเลิกงานกลับบ้านคนที่ดูตื่นเต้นกลับเป็นนางแบบที่เป็นแขกมากกว่า ทำท่าทางระริกระรี้ใส่สามีเพื่อน ไม่รู้ว่าทิพย์อาภาคบเข้าไปได้อย่างไร ที่แน่ๆ เขาไม่ชอบเธอเอาซะเลย 

เมริกาพยายามเข้าหากฤษณ์ก่อนใคร แต่เขาเลือกโรส เธอจึงกลายเป็นไม้เบื่อไม้เมากับอดีตคนรักของเขา แต่ถึงจะชังน้ำหน้าก็ต้องเก็บไว้ภายในใจอีกนั่นแหละ เพราะหญิงคนนี้ดันเป็นหลานสาวของคุณวิโรจน์ เจ้าของบริษัทไนท์ สเปซ นักธุรกิจบ้านจัดสรรรายใหญ่ ที่กฤษณ์รับเป็นที่ปรึกษาทางกฎหมายให้อยู่

"อ้าวพี่กฤษณ์มาแล้ว สวัสดีค่ะ"

เสียงหวานแหลมดัดจริตน่ารำคาญ กับรอยยิ้มยั่วน่าหมั่นไส้ ทำให้อารมณ์หงุดหงิดยิ่งขึ้น แววตาเย็นชาหลังกรอบแว่นสายตาปรับเปลี่ยนให้เป็นมิตรเพื่อมารยาท พนมมือรับไหว้นางแบบคนสวยด้วยความจำเป็น

"สวัสดีครับ"

"เดี๋ยวทิพย์ไปเอาน้ำเย็นมาให้นะคะ"  ทิพย์อาภาขยับเก้าอี้ลุกขึ้น แต่อีกฝ่ายหยุดเอาไว้

"ไม่ต้องหรอก..เดี๋ยวไปหยิบในตู้เย็นเอง"

เผลอตัวใช้เสียงแข็งกับภรรยาต่อหน้าเพื่อน ทำเอาเธอหน้าเจื่อน แล้วจึงผ่อนน้ำหนักเสียงลง

"พี่เห็นว่ามีแขกน่ะ"รอยยิ้มเย็นเฉียบไม่ใช่รู้สึกผิด แต่แท้จริงนั้นกำลังไล่แขกของบ้านกลายๆ เมริการู้ดีว่ากฤษณ์เกลียดเธอเพราะดันเป็นคู่แข่งอดีตที่รักของเขา

"งั้นริก้ากลับก่อนนะคะ"

นางแบบสาวรวบสายกระเป๋าถือใบใหม่ที่ตั้งใจเอามาอวดเพื่อน จังหวะนั้นกฤษณ์ถึงได้เห็นว่ามันคือเฟนดิ กระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงใบที่เขาซื้อมาให้โรส รอยสลักกุหลาบดอกเล็ก ที่เขาจ้างออกแบบเพื่อเธอยืนยันชัดเจน คนตัวใหญ่พุ่งเข้าไปจับเพื่อเพ่งมองให้เต็มตา ทำไมกระเป๋าโรสมาอยู่กับผู้หญิงคนนี้ได้

"กระเป๋าใบนี้…ริก้าได้มาจากไหน" กฤษณ์ถามเสียงขรึม จ้องหน้าเมริกาอย่างไม่พอใจ

"ริก้าก็ซื้อจากร้านน่ะสิคะ"

ตอบออกไปอย่างเกร็งๆ อย่าบอกนะว่าจะเกี่ยวกับกุหลาบดอกนี้ ว่าจะไม่เอาแล้วเชียว เพราะนังโรส ทำให้เธอเกลียดดอกกุหลาบเข้าไส้ แต่คนขายน่ะสิเชียร์จัง บอกว่าเข้ากับเธอ ดูหรูดูแพง สภาพนางฟ้าแล้วยังเป็นรุ่นนี้อีก ราคาไม่ถึงแสนหายากมาก คิดแล้วแค้นใจถือใช้มาสองวันแล้วด้วย ถ้ากระเป๋าใบนี้เป็นของเก่าแม่นั่นจริง แพงก็แพงเหอะ แม่จะเผาส่งพร้อมพริกกับเกลือเลย

"เป็นไปได้ไง" ชายหนุ่มพึมพำคนเดียว

"ซื้อมาเท่าไหร่ พี่ขอซื้อต่อเท่าตัว"

ว่าแล้วไม่มีผิด ซื้อหวยทำไมไม่ถูกแบบนี้นะ ที่เพิ่งโอ้อวดกับเพื่อนว่าเป็นของใหม่อิมพอร์ตจากนอกก็โป๊ะแตก อายแค่ไหนก็ไม่ยอมถือกระเป๋าต่อจากนังกุหลาบพิษหรอก จำต้องอาศัยถุงผ้าใส่ข้าวของไปก่อน

"แฟนเก่าพี่คงจนตรอกจริงๆ อย่างที่เขาลือกันสินะคะถึงได้เทขายสมบัติแบบนี้" นางแบบคนสวยลอยหน้าลอยตาพูด ยิ้มระรื่นแววตาประกายสุข ประมาณว่าสาแก่ใจอีช้อยยิ่งนัก

"จนตรอกอะไร"

กฤษณ์ทั้งตกใจ และเป็นห่วง หรือบิดาเขากำลังเล่นงานโรสกันนะ อุตส่าห์ไม่เข้าใกล้เธอ ไม่ถามไถ่ ปิดทุกช่องทางรับรู้ข่าวสารแล้ว ถ้ายังทำอีกก็คงใจดำมากเกินไป

"ก็งานพิธีกรพากันเทนางหมดเลยน่ะสิ แม้แต่งานคุณลุงวิโรจน์วันเสาร์นี้ก็เลิกจ้างนางด้วย"

พูดด้วยน้ำเสียงสะบัดสะบิ้งเยาะเย้ย ยิ่งเห็นสามีเพื่อนโกรธจนขอบตาสั่นระริกก็ยิ่งพอใจ

"สงสัยจะเป็นขาลงแล้วล่ะ เพื่อนก็หนีหนี้แชร์ลูกโซ่ งานก็ไม่มี ถ้าขายของหมดคงต้องขาย... "

"พอเถอะริก้า! ไหนเธอบอกว่าเอเดรียนรออยู่ไง"

ทิพย์อาภาพูดแทรกห้ามเอาไว้ ก่อนที่กฤกษณ์จะต่อความกับเพื่อนเธอ เพราะดูจากสีหน้าสามีทำเหมือนอยากจะจับเมริกาโยนออกนอกบ้านเดี๋ยวนี้

"อุ๊ย! เกือบลืมไปเลย"

พูดว่าเกือบลืมแต่ไม่ลืม นับเดือนแล้วที่เอเดรียนไม่เรียกหา อยากบินลัดฟ้าไปเลยเชียว แต่ติดที่ว่าหนุ่มลูกครึ่งติดธุระ ให้เธอเข้าไปช่วงค่ำๆ เลยถือโอกาสมาอวดกระเป๋าใบใหม่ เม้าท์มอยเรื่องของแฟนเก่าสามีเพื่อนซะก่อน หลังร่างระหงเดินส่ายสะบัดพ้นห้องรับแขก กฤษณ์หันมาตาเขียวใส่ภรรยา

"อย่าให้ผู้หญิงคนนี้เข้ามาในบ้านอีก ถ้าจะคบกันต่อ ช่วยกรุณานัดกันข้างนอก"

กฤษณ์กำกระเป๋าในมือแน่นแค้นใจแทนโรส คราแรกนึกว่าเธอทิ้งกระเป๋าเพราะเกลียดเขา กลับได้รู้ว่าเธอกำลังลำบาก และเขาช่วยอะไรไม่ได้เลย ชายหนุ่มปิดประตูอยู่คนเดียวในห้อง คิดถึงวันที่เขาเอากระเป๋าให้โรสเป็นของขวัญวันเกิด

"โอ๊ยพี่กฤษณ์มันแพงไป แพงยิ่งกว่าทอง ถ้าซื้ออีกสักใบได้รถมือสองสภาพดีเลยนะ โรสไม่กล้าใช้หรอก"

สาวสวยยิ้มหุบไม่ลง ตื่นเต้นมาก ไม่เคยฝันว่าจะได้ใช้ของแพงขนาดนี้ แต่มันก็แค่กระเป๋าใบเล็กๆ เอง ตั้งแสนสามหมื่นกว่าบาทจริงหรือ

"มันไม่เท่าไหร่หรอก ของมันต้องมีนะ พี่อยากให้โรสได้ใช้ดีๆ บ้าง เดี๋ยวมีโอกาสจะหารุ่นดังๆ มาให้อีก"

พูดเพราะเข้าใจว่าผู้หญิงกับกระเป๋าเป็นของคู่กัน ตามข้อมูลที่ค้นหา และเขาให้เธอได้ทุกอย่าง

"อย่าเชียวนะ โรสไหว้ล่ะ เสียดายเงิน กระเป๋าใบละพันสองพันก็พอแล้ว อีกอย่างโรสห่วงความรู้สึกบุษ จะให้ใช้แบรนด์เนมทั้งตัว เดินไปกับเพื่อนยังไงกันเล่า"

บุษรินทร์ยังลำบาก ต้องหาเงินส่งน้าสาวที่เลี้ยงดูเธอมา และโรสเองก็เคยจนมาก่อนเธอจึงรู้คุณค่าของเงิน คิดถึงแล้วก็เสียใจ นึกว่าเธอจะเก็บของไว้แทนตัวเขาซะอีก

"โรสขายกระเป๋าพี่ได้ลงคอ มันไม่มีค่ากับโรสบ้างเลยหรือ"

เขารู้ดีว่าโรสโกรธและเสียใจมาก ที่เขาแต่งงานกับคนอื่นโดยที่ไม่บอกกล่าวกันก่อน ถ้าทำถึงขนาดนี้คงจะเกลียดเขา หรือเพราะเธอไม่มีงาน และต้องการใช้เงินกันนะ

"ก็งานพิธีกรพากันเทนางหมดเลยน่ะสิ แม้แต่งานคุณลุงวิโรจน์วันเสาร์นี้ก็เลิกจ้างนางด้วย"

ใช่แล้ว งานอำลาตำแหน่งนายวิโรจน์ เป็นโอกาสที่เขาจะได้เจอโรส