All Chapters of For Love หวงรัก ต้องห้าม!: Chapter 21 - Chapter 30

ฉันกัดฟันพลางมองหน้าวายุ ฉันจ้องเขาวายุเองหันมาสบตากับฉันก่อนจะพูดขึ้น "แปลว่า เกลียด..." เออ รู้อยู่แล้วความหมายอ่ะ "เดี๋ยวๆ ความหมายมึงไม่บ้าบอไปหน่อยเหรอ" "บ้าตรงไหน เกลียดก็คือเกลียด" นี่ก็ย้ำจัง รู้อยู่แล้วล่ะแค่มองตาก็รู้ นอกจากจำไม่ได้ยังมาบอกว่าเกลียดด้วย ฉันกำมือแน่นในจังหวะที่วายุล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ฉันเห็นบนหน้าจอที่ปรากฏข้อความสั้นๆจากยัยนีน่า 'กลับเย็นหน่อยนะ ที่รัก' แหวะ ฉันคบกับเขายังไม่เคยเรียกว่าที่รักสักคำ! "หึ" ฉันส่งเสียงในลำคอพลางหันไปหยิบเครื่องสักขึ้นมาวายุเหลือบมองฉันก่อนจะหันหน้าไปมองทางอื่น เออ!เกลียดก็เกลียดดิวะ จำไม่ได้ก็ไม่ต้องจำมันแล้ว แต่คอยดูเถอะจะทำให้อกแตกตายทั้งเขาทั้งยัยนั่นเลย หมั้นไส้! ประมาณหนึ่งชั่วโมงฉันก็สักให้เขาเสร็จ พี่ใหญ่หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ฉันวางเครื่องสักลงพร้อมกับกระตุกยิ้มเมื่ออ่านข้อความบนแผ่นอกของเขา ควับ~ วายุหันมามองฉันเมื่อรู้ว่าสักเสร็จแล้ว ตลอดเวลาที่สักเขาไม่มองหน้าฉันเลยเอาแต่เลื่อนดูเฟสบุ๊คในโทรศัพท์อยู่แบบนั้น พรึ่บ~ เขาเบิกตากว้างทันทีเมื่อมองไปที่กระจกบานใหญ่ตรงห

'ผู้หญิงมีมารยาร้อยพันเล่มเกวียน ผู้ชายไม่มีวันตามทันหรอก' ตอนนี้ฉันกำลังเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน คำพูดของข้าวหอมก็ลอยเข้ามาในความคิด ก็จริงอย่างที่เธอพูด ฉันเป็นผู้หญิงและฉันมีมารยาแต่ว่า...นีน่ามันก็ผู้หญิงมันมีมารยาและมันถือไพ่เหนือกว่าฉันแน่ "มันยาก" ฉันพึมพำพลางลูบหัวไหล่ตัวเองเบาๆ หลังจากที่ไปหาหมอมาอาการของฉันคือไหล่เคล็ด ไม่ถึงกับหลุดแต่หมอก็ใส่ผ้าสะพายแขนมาให้ฉันและสั่งไม่ให้ฉันทำงานจนกว่าจะดีขึ้น ส่วนวายุเขาขึ้นแท็กซี่กลับไปตั้งแต่ฉันเข้าห้องตรวจ คือเขาไม่สนใจจะดูอาการฉันเลยด้วยซ้ำ ความรู้สึกฉันยิ่งกว่าแย่อีก ฉันอุตส่าห์ลงทุนยอมเจ็บตัวแต่กลับไม่ได้อะไรเลย การใช้ใจยากกว่าการใช้เงินเป็นสิบเท่า! "หยุดดีมั้ย ฟ้าเอ๊ย" ฉันพึมพำกับตัวเองพลางเงยหน้ามองท้องฟ้าไปแบบนั้น... 09.30 น. *มหาวิทยาลัย เช้านี้ฉันหอบสังขารเดี้ยงๆของตัวเองมาเรียน โชคดีที่ไหล่ฉันเป็นข้างซ้ายทำให้ฉันยังเขียนหนังสือหรือหยิบจับอะไรได้ถึงจะไม่ถนัดก็เถอะ แต่วันนี้ดูครึกครื้นเป็นพิเศษโดยเฉพาะพวกผู้หญิง ฉันเห็นว่าแต่งหน้าทาปากยังกับจะไปประกวดที่ไหน บางคนก็คุยกันหัวเราะคิกคักและสำรวจตัวเอ

3 วันผ่านไป หลังจากวันนั้นฉันก็หายหน้าไปจากมหาวิทยาลัยสามวันเต็มๆ คือวันแรกเป็นวันที่ฉันไม่มีเรียน วันที่สองเป็นวันที่ฝนตกตั้งแต่เช้าและฉันจำต้องหยุดเพราะหารถไปเรียนไม่ทันจนวันที่สามฉันไปหาหมอและหมออนุญาตให้ถอดสายสะพายไหล่ได้แล้ว ไหล่ของฉันดีขึ้นถึงจะยังรู้สึกอยู่นิดๆแต่ฉันก็ทนได้ สบายมาก ฉันเดินเข้ามาในคณะพร้อมกับสายตาของคนหมู่มากที่มองมาแล้วนินทากันระยะเผาขน จริงๆฉันควรจะชินได้แล้วล่ะ ติ้ง~ ฉันหยุดเดินพลางยกโทรศัพท์ที่ถือไว้ในมือขึ้นมาดูเพราะมีข้อความแชทเข้ามา เป็นข้อความกลุ่มซึ่งประกอบด้วยเราสี่คน ข้าวหอม : ฟ้าๆๆๆๆๆๆ ปลายฟ้า : หืม มีไรเปล่า? ข้าวหอม : ส่งรูปภาพ ลูกโซ่ : เห้ย เพจนี้ลงอะไรอีกแล้วเนี่ย ยาหยี : ถ้าฉันเจอคนเปิดเพจนี้จะจัดหนักๆให้สักที สาบานเลย ปลายฟ้า : ... ฉันก้มลงอ่านข้อความในรูปภาพที่ข้าวหอมแคปหน้าจอส่งมาให้ดู มันเป็นภาพจากเพจแบดเกิร์ลอะไรนั่น ข้อความระบุว่า 'สมาชิกหน้าใหม่ไฟแรงเฟร่อของแบดเกิร์ลจ้า ปลายฟ้าสาวสวยดูเหมือนจะเป็นข่าวทอล์กออฟเดอะทาวน์แน่ในเร็วๆนี้ เพราะภาพก็ยืนยันชัดเจนว่าเธอได้งาบหนุ่มนักกีฬาต่างสถาบันไปเรียบร้อย ด้วยก

ครืด~ ฉันสะดุ้งนิดหน่อยที่จู่ๆโทรศัพท์เครื่องนั้นก็สั่นขึ้น ฉันหันไปมองที่หน้าจอโดยอัตโนมัติก็พบว่าเป็นข้อความไลน์...ไลน์ของยัยนีน่า งั้นโทรศัพท์เครื่องนี้ก็ของวายุเหรอ? เวลานั้นฉันก็คิดอะไรได้บางอย่าง ฉันเม้นปากพลางหันไปมองวายุซึ่งเขาก็กำลังซ้อมอยู่ส่วนคนอื่นๆ ก็ไม่ได้สนใจทางนี้สักเท่าไหร่ "..." ฉันหันกลับมาที่โทรศัพท์ของเขาพลางลองปลดล็อกด้วยรหัสที่สุ่มคิดขึ้นมาได้ วายุไม่ใช่คนที่จะใส่ใจเรื่องพวกนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาจะตั้งรหัสโทรศัพท์หรือรหัสอะไรก็แล้วแต่แบบง่ายๆ "วันเกิด..." ฉันพึมพำพลางลองใช้รหัสตัวเลขวันเกิดเขา แต่ไม่สำเร็จ ถ้างั้น... "สอง สี่ หก แปด..."ร ฉันลองเดาสุ่มจากรหัสที่เขาเคยใช้ ไอ้รหัสนี้น่ะเขายังเคยใช้จนฉันต้องเปลี่ยนให้เขาเพราะมันง่ายต่อการเดามากเกินไป แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้มัน ครั้งที่สาม... "อืมมม...เลขท้ายบัตรประชาชนล่ะ" ฉันพึมพำพลางกดรหัสเลขสี่ตัวท้ายบัตรประชนของเขา ฉันจำได้นะจำได้ทั้งสิบสามหลักนั่นแหละ ติ้ด~ สำเร็จ! ฉันยิ้มกว้างเมื่อเดารหัสผ่านเขาถูกพลางเหลือบไปมองรอบๆอีกครั้งและไม่ลืมมองทางไปห้องน้ำที่อาจารย์อาจจะเด

นีน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยสักบนอกวายุ เธอสะบัดตัวออกจากเพื่อนที่ช่วยพยุงเธอไว้แล้วพุ่งเข้ามาหาวายุพร้อมเปิดเสื้อของเขาดู ฟึ่บ~ "อะไรอ่ะวายุ ทำไมถึงเป็นแบบนี้!" นีน่าเสียงสั่นมากเธอขยำอกเสื้อวายุทั้งสองข้างพร้อมเขย่าตัวเขาเพื่อเค้นเอาคำตอบ "..." "ทำไมถึงเป็นชื่อมัน ทำไมล่ะ อึก" นีน่าตะบะแตกเธอร้องไห้ออกมาพร้อมกับโวยวายจนคนในบริเวณนี้เริ่มกระจัดกระจาย "นีน่า ใจเย็นๆนะเว้ย" ผู้ชายเพื่อนของเธอพยายามจะยับยั้งสถานการณ์ในตอนนี้ เขาเข้าไปจับแขนนีน่าแล้วพูดเตือน "อย่ายุ่ง!" แต่โดนนีน่าตวาดกลับ เธอสะบัดแขนออกจากเขาพร้อมตวัดสายตามองเพื่อนคนนั้น ก่อนที่จะเบนมาที่ฉันซึ่งยืนอยู่ข้างหลังผู้ชายคนนั้น "..." หน้าฉันนิ่ง แต่สายตาฉันกำลังยิ้มเยาะเธออยู่ "อีฟ้า!" เพล้ง~ "กรี้ดดด" นีน่าเริ่มอาละวาดเธอหันไปคว้าแก้วบนโต๊ะพร้อมกับขว้างมาทางฉันอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครรู้ตัวว่าเธอจะทำแบบนั้นเลยมีเสียงกรีดร้องของคนที่ตกใจ ฉันเองก็ไม่ทันระวังเลยไม่ได้หลบแต่ว่าคนที่เหมือนจะรู้ทันการกระทำของนีน่าก็คือวายุ เพราะเขาปัดมือของนีน่าได้ทันแก้วใบนั้นเลยไม่กระแทกหน้าฉัน "วา