Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

"ดีใจด้วยนะ พี่ฟ้า" เสียงใสๆดังขึ้นทันทีที่ฉันเดินขึ้นมาที่ชั้นสามของผับ ฉันมองเด็กสาวที่อายุน้อยกว่าฉันสองปีเธอโดดเข้ามาขวางหน้าฉันไว้แล้วยิ้มด้วยใบหน้าสดใสเหมือนเคย "เหมี่ยวไม่ได้มาทำงานหลายวัน เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าพี่ได้เลื่อนขั้นแล้ว ดีใจด้วยจริงๆนะพี่" เธอเขย่ามือฉันแล้วแสดงความดีใจด้วยใบหน้าที่จริงใจ พวกเด็กดริ๊งที่นี่คิดว่าใครที่ได้ทำงานในโซนเฟิร์สคลาสนี้โชคดี แต่ฉันไม่คิดแบบนั้น! "ถ้าเป็นไปได้พี่อยากทำที่เดิม" ฉันถอนหายใจ จนเด็กรุ่นน้องที่มายินดีด้วยขมวดคิ้วถาม "ทำไมล่ะพี่ เด็กเฟิร์สคลาสดีจะตายได้สิทธิพิเศษมีห้องแต่งตัวเป็นของตัวเอง แถมแขกที่มาก็กระเป๋าหนักโครต ทำงานไม่กี่ชั่วโมงได้วันละตั้งเท่าไหร่ไหนจะทิปดีๆอีก สบายจะตาย" "เหรอ" ฉันก็ไม่อยากจะโต้เถียงเธอสักเท่าไหร่ ไอ้ที่เธอพูดมันก็จริงแต่ขนาดเหรียญยังมีสองด้านเลยแล้วนับประสาอะไรกับงานแบบนี้ เด็กนี่คิดแต่ข้อดีแต่ไม่มองข้อเสียที่ก็เพิ่มมากขึ้นด้วย "หนูอยากเลื่อนขั้นบ้างจัง" เธอทำหน้าเพ้อฝัน ฉันส่ายหัวเบาๆ "แล้วน้องสาวเป็นไงบ้าง ดีขึ้นมั้ย" ฉันเปลี่ยนเรื่องถามถึงน้องสาวของเธอ ที่เธอหยุดงานไปหลายวันเพราะน

Rrrr~ แล้ววายุก็ผละออกไปเมื่อมีเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เขามองหน้าฉันก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่นพลางหยิบโทรศัพท์ออกมากดรับทันทีโดยไม่ดูด้วยซ้ำว่าปลายสายเป็นใคร "ฮะ ฮัลโหล" ฉันยกมือขึ้นกุมหัวใจตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองเขาอีกครั้งในตอนที่เขาเอ่ยชื่อปลายสายที่โทรเข้ามา "นีน่า..." ยัยนีน่า! "อะ อื้ม จะรีบไป รอแป่บนะ" เขาพูดกับปลายสายโดยไม่หันมามองฉัน มือของฉันที่กุมหัวใจกำแน่นทันทีเมื่อรู้ว่าเขาจะไปหายัยนั่น รีบไปด้วยนะ แต่ว่า...ฝันไปเถอะ "นี่เธอ..." เมื่อวางสายยัยนีน่าแล้วเขาก็หันกลับมาเล่นงานฉันต่อ "ฉันอยากคุยกับนาย" "ฉันไม่ว่าง" "แต่ถ้านายไม่คุย ฉันก็ไม่ยอมให้นายไปไหนทั้งนั้น กุญแจรถนายอยู่ที่ฉัน อย่าลืม" "ทำไมเธอ..." เขาทำหน้าเหมือนอยากจะด่าฉันเต็มแก่เลย แต่ฉันต้องไม่สนใจสิ "ฉันรู้ว่ามีคนรอนายอยู่ ถ้านายไม่ยอมฉันไม่ปล่อยไปแน่ ให้คนที่รอมันรอจนรากงอกไปเลยเป็นไง" วายุกรอกตา พลางบีบนวดขมับเบาๆ...อยู่ๆก็ปวดหัวขึ้นมาแล้วเหรอ "เออ ก็ได้ แต่แค่แป่บเดียว...เธอทำฉันปวดหัวรู้ไว้ด้วย" "ได้สิ แค่แป่บเดียวก็ยังดี" ฉันยิ้มแก้มปริเมื่อเขายอมคุยก

"อืม..." ผมครางในลำคอเพราะรู้สึกปวดไปทั้งตัวโดยเฉพาะบริเวณศีรษะ ผมค่อยๆปรือเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมองเห็นภาพเรือนลางด้านหน้าเป็นพื้นสีขาวไปหมดพร้อมกับกลิ่นซึ่งผมคุ้นเคยดี ผมเข้าออกที่นี่บ่อยๆอยู่แล้ว ผมกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับระดับการมองเห็นให้ชัดขึ้นซึ่งที่นี่ก็ไม่พ้นโรงพยาบาลจริงๆด้วย จำได้ว่าก่อนหน้านั้นผมประสบอุบัติเหตุอีกครั้ง... 'ฉันรักนายนะ...วายุ' เสียงหนึ่งดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทอีกครั้ง ผมได้ยินมันตอนที่ผมสะลึมสะลือ ผมฟื้นแล้วแต่แค่หลับตาร่างกายมันย่ำแย่มากในตอนนั้นบวกกับฤทธิ์ยาที่ได้รับเข้าไปทำให้แค่ลืมตาผมยังทำไม่ได้ เสียงหวานๆนั้นแว่วอยู่ข้างหู...มีคนบอกว่ารักผม แอด~ "วายุ" ผมหันไปมองทางต้นเสียงที่ได้ยิน มันดังมาจากห้องน้ำภายในห้องพักฟื้นนี้ นีน่าเดินออกมาเธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นผมลืมตาในสภาพยังเบลออยู่พร้อมกับพุ่งเข้ากอดผม "นายฟื้นแล้ว ดีใจที่สุดเลยฉันเป็นห่วงนายมากรู้มั้ย" ผมกระพริบตาพลางยกมือที่แทบจะไม่มีแรงขึ้นแตะต้นแขนเธอ "อื้ม..." ผมครางออกมาเบาๆ นีนาที่กอดผมแน่นมากจนแทบหายใจไม่ออกเพิ่งรู้ตัว เธอคลายอ้อมกอดออกจากผม "ฉันนั่งเฝ้านา

Paradise Pub "ฟ้าจ๊ะ โต๊ะเสือดาวนะ" "ค่ะพี่" ฉันตะโกนตอบพี่ผู้จัดการของร้านที่เดินมาเคาะประตูห้องแต่งตัวเพื่อบอกว่าฉันจะต้องไปทำงานแล้ว ฉันรวบเครื่องสำอางลงกระเป๋าพลางลุกขึ้นยืนแล้วสำรวจตัวเองแล้วใส่ตุ้นหูเป็นเครื่องประดับสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องแต่งตัวทันที การที่ได้เป็นเด็กดริ๊งชั้นเฟิร์สคลาสทำให้พวกเรามีสิทธิพิเศษคือมีห้องแต่งตัวแยกจากคนอื่นเป็นห้องขนาดเล็กที่มีกระจกบานใหญ่และโต๊ะเครื่องแป้งมีตู้ล็อกเกอร์สำหรับใส่เสื้อผ้าที่เปลี่ยนแถมมีชุดที่ทางผับจัดให้เองด้วย คือเราไม่ต้องใส่ชุดวาบหวิวมาตั้งแต่ที่บ้าน จะใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์กับหน้าสดๆมาก็ยังได้แล้วค่อยมาแต่งตัวเอาที่ห้องส่วนตัวของเราเอง "สวัสดีค่ะ" เมื่อเดินมาถึงโต๊ะชุดโซฟากำมะหยีชั้นดีสีดำสนิทซึ่งจะมีชื่อเรียกสั้นๆเพื่อให้ง่ายต่อการจำของพวกเราเองฉันก็ยกมือขึ้นไหว้ทักทายลูกค้าที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว "อ้าว มาแล้วเหรอครับ^^" น่าแปลกที่ผู้ชายคนนั้นดูจะรุ่นราวคราวเดียวกับฉันเพราะถ้าปกติแล้วจะเป็นพวกมีอายุแล้วทั้งนั้น "ค่ะ" ฉันไม่ได้สนใจอะไรมากหรอก ก็แค่แปลกใจ ฉันยิ้มให้เขาก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเขาที่ตบม

-วายุ- ผมออกมาจากโรงพยาบาลได้อาทิตย์กว่าๆแล้ว ทุกอย่างบนร่างกายผมโอเคขึ้นแผลที่หัวก็เหลือแค่รอเวลาตัดไหมเท่านั้น กึก~ ตอนนี้ผมหยุดยืนอยู่ที่หน้าร้านแห่งหนึ่งภายนอกเป็นผนังสีดำถูกตกแต่งด้วยลวดลายมากมายพอเงยหน้ามองไปด้านบนก็เห็นป้ายชื่อร้านเขียนไว้ว่า'พี่ใหญ่ สักลาย' ก็นั่นแหละ ร้านสักลาย อืม...ผมไม่ได้มาที่นี่นานเท่าไหร่แล้วนะ ครืด~ "เห้ย!" จู่ๆประตูหน้าร้านก็ถูกเลื่อนเปิดออก มีเสียงอุทานออกมาพร้อมกับใครบางคนยืนตาเหลือกอยู่ที่ประตู "ตกใจหมดเลย มายืนทำ...เอ๊ะ" ผู้ชายคนนั้นกำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ชะงักไป เขาหลี่ตาลงมองหน้าผมพลางทำหน้าครุ่นคิดสักครู่จึงโพล่งออกมา "อ้าว ไอ้ยุ ไอ้วายุใช่มั้ย?" เขายิ้มกว้างเมื่อผมพยักหน้าให้พลางเข้ามาตบบ่าผมเหมือนคนคุ้นเคย "เฮ้ย มึงหายไปนาน จนกูจำแทบไม่ได้" "..." ผมเหลือบมองมือของเขาที่ตบอยู่บนบ่าผม ผู้ชายคนนั้นชะงักก่อนจะชักมือกลับ "จำ จำกูได้มั้ย?" เขาทำหน้าสงสัยใส่ผม ผมมองหน้าเขานิ่งก่อนจะพูดขึ้น "พี่ใหญ่..." "อ้าวเฮ้ย จำได้แล้วนี่หว่า" ผมส่ายหัวเบาๆพลางช้อนสายตามองไปที่ป้ายขนาดใหญ่หน้าร้านเขา ผู