All Chapters of For Love หวงรัก ต้องห้าม!: Chapter 41 - Chapter 50

ฉันพูดพร้อมกับน้ำตาหยดหนึ่งที่ไหลลงมา ดีที่วายุกอดฉันอยู่ เขาถึงไม่เห็นมัน "แค่บอกไว้เฉยๆ" "ถึงงั้นก็เหอะ ฉันไม่ยอมให้เธอไปไหนแล้วล่ะ" "..." "เธอจะอยู่กับฉันตลอดไปนะฟ้า" ฉันก็อยากอยู่กับนายตลอดไป นั่นแหละที่ฉันต้องการ ฉันไม่หวังอะไรอื่นอีกแล้ว... วันนี้ฉันตื่นตั้งแต่หกโมงครึ่ง เพราะมีเรียนตั้งแต่แปดโมงเช้า กะเวลาสักประมาณ30-45นาทีในการอาบน้ำทำภารกิจส่วนตัวและทานข้าวเช้า ที่เหลือก็ทุ่มให้กับเวลาบนถนน เผื่อรถติดไว้เยอะๆเพราะเดี๋ยวจะไปเรียนไม่ทัน หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จฉันก็สะพายกระเป๋าและถือหนังสือเรียนเดินออกมาด้านนอก กลิ่นอาหารหอมคละคลุ้งไปทั่ว ทำให้ฉันเดินไปที่โต๊ะอาหารโดยอัตโนมัติ "หอมจัง" ฉันมองอาหารสามสี่อย่างบนโต๊ะ วายุยืนอยู่พลางยิ้มให้ฉัน "ยังอร่อยเหมือนเดิมหรือเปล่านะ" ฉันแกล้งแซวเขา วายุยักไหล่พลางตอบ "ไม่รู้สิ ก็ไม่ได้ทำอาหารมาสองปีกว่าแล้วเหมือนกัน" "ทำไมล่ะ?" ฉันถาม สงสัยจริงๆนะ สองปีกว่าเขาจะไม่ทำอาหารให้นีน่ากินบ้างเลยเหรอ? "ไม่เคยทำให้ใครกินเลยไง" วายุตอบพลางดึงเก้าอี้ให้ฉัน ฉันมองหน้าเขา "นีน่าล่ะ ไม่เคย..." ฉันเงียบเสียงลงทันทีเมื

ประมาณสองสัปดาห์ผ่านไปแล้ว ฉันกับวายุอยู่ด้วยกัน สำหรับผู้ใหญ่หรือในสายตาคนอื่นอาจดูไม่เหมาะแต่สำหรับเราที่เป็นวัยรุ่นและยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว พวกเราไม่ได้คิดมาก แค่ดูแลตัวเองได้ก็ถือว่าโอเคแล้ว วายุกับพี่ครามได้คุยกันแล้วเพราะพี่ครามมาหาฉันเขาเจอวายุอยู่กับฉัน และถึงยังไงเพื่อนก็คือเพื่อน พี่ครามก็คือพี่คราม เขาใจดีกับพวกเราเสมอ พี่ครามช่วยให้วายุไปทำงานที่ร้านกาแฟกับเขาได้ประมาณอาทิตย์กว่าๆแล้วแหละ *Coffee Live กรุ๊งกริ๊ง~ วันนี้ฉันเรียนเสร็จก็เลยมาหาเขาที่ร้านพร้อมกับเพื่อนๆกลุ่มของฉัน เราว่างตรงกันพอดี ทุกคนรู้แล้วว่าเราคบกัน สุดท้ายก็เลยตกลงมานั่งดื่มกาแฟที่ร้านนี้ "โอ้โห" พอเปิดประตูเข้ามาในร้าน ข้าวหอมเป็นคนแรกที่อุทานออกมาเพราะเราเห็นกลุ่มเด็กนักเรียนน่าจะช่วงมอปลาย พวกนั้นกำลังรุมล้อมวายุอยู่ "ฮอตเนอะ" ลูกโซ่กระแซะไหล่ฉัน ฉันกวาดตามองหาพี่ครามแต่ไม่เห็นเขาในร้านพอหันไปมองวายุก็เห็นว่าเด็กคนหนึ่งเข้าไปกอดแขนเขาอย่างใกล้ชิดเพื่อจะให้เพื่อนช่วยถ่ายรูปให้ "หืม เอานมเบียดซะด้วย" ยาหยีเลิกคิ้ว ฉันกำมือนิ่งๆ เด็กแรด! "จัดเลยม่ะ" ยาหยีถามฉัน ฉันส่ายหน้าเพร

เวลาผ่านไปอีกเกือบอาทิตย์ ตอนนี้เราสองคนกำลังเดินเที่ยวในตลาดคนเดินแห่งหนึ่ง และกำลังหาซื้อของกลับไปกินที่ห้องด้วย "กินไรดีอ่ะ?" ฉันถาม วายุหยุดเดินเมื่อฉันหยุด เราเดินจับมือกันไม่ปล่อยเลยล่ะ "อืม..." เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเจอจุดหมายเขาถึงได้ดึงฉันไปที่ร้านขายข้าวแห่งหนึ่ง "กินมั้ย?" เขาย้อนกลับมาถามฉัน ฉันมองเมนูอาหารก่อนจะพยักหน้า "อื้ม" "น่ารัก" วายุยิ้มที่ฉันพูดง่ายพลางโยกหัวฉันเบาๆ "ป้าครับ เอา..." Rrrr~ วายุกำลังจะสั่งอาหารกับป้าแม่ค้าที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อโทรศัพท์เขาดังขึ้น เขาล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพลางขมวดคิ้วนิดหน่อยเมื่อเห็นเบอร์บนหน้าจอ "เบอร์ที่บ้าน..." เขาหันมาพูดกับฉัน ฉันขมวดคิ้วตามก่อนจะพยักหน้าให้เขากดรับสาย "..." วายุกดรับสายแต่เขาเงียบ ฉันไม่ได้ยินว่าปลายสายพูดอะไรจนกระทั่งวายุถามออกมาเสียงดัง "อะไรนะ!" ฉันเงยหน้ามองสีหน้าที่เคร่งเครียดลงของเขาพลางบีบมือเขาเบาๆ มีเรื่องอะไรหรือเปล่านะ? "โอเค เดี๋ยวฉันไป" *โรงพยาบาล หลังจากนั้นฉันกับวายุรีบมาที่โรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด เพราะคนที่บ้านโทรมาบอ

เช้าวันใหม่ ฉันตื่นขึ้นมาแล้วพบกับข้าวต้มที่ยังอุ่นๆอยู่พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่ง นั่นแสดงว่าวายุเพิ่งจะออกไป วายุเขียนโน้ตไว้ว่าเขากลับไปหาแม่แล้วจะกลับมาหาฉัน...ซึ่งไม่รู้เมื่อไหร่ เช้านี้ฉันคงแฮงก์เพราะฉันอาเจียนอีกรอบหลังตื่น ฉันเวียนหัวด้วย ฉันอาบน้ำแต่งตัวและกินข้าวต้มของวายุได้ไม่เยอะเพราะไม่ค่อยหิว ก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อไปเรียนเหมือนปกติทุกวัน ยอมรับว่าวันนี้อาการฉันไม่ค่อยดีเลย ฉันอยากกลับไปนอนพักมากกว่าถ้าไม่ติดว่าต้องสอบในวันนี้และฉันเพิ่งรู้ข่าวว่าวายุถูกตัดออกจากตัวนักกีฬาเพราะยัยโซเฟียมาต่อว่าฉันแต่ฉันไม่มีอารมณ์จะตอบโต้ อีกอย่างส่วนหนึ่งมันก็เป็นเพราะฉัน แย่จัง... หลังจากสอบเสร็จฉันก็กลับมาที่ห้องเลย ฉันมากับลัทช์เพราะเขาแชทมาหาฉันว่าอยู่แถวนั้นพอดี 17.30 น. พรึ่บ~ ฉันนอนไปนานเหมือนกันจนนาฬิกาปลุกดัง ถึงได้ลุกขึ้นมา ฉันตั้งปลุกไว้เพื่อจะตื่นไปทำงานน่ะ วายุยังไม่มาเลย... ฉันหยิบโทรศัพท์มาดูก็เห็นว่าเขาโทรเข้ามาแต่ไม่ได้รับ "หลับอะไรขนาดนี้" ฉันพึมพำบ่นตัวเอง ไม่คิดว่าจะหลับลึกถึงขนาดไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์เลย ฉันถึงได้โทรกลับ ตื้ดดด~ รอไม่นา

หลายวันผ่านไป... หลังจากวันนั้นฉันก็ไม่ได้ไปทำงานจริงๆ ไม่ใช่เพราะฉันลาออกหรอกนะฉันยังไม่ได้ไปเขียนใบลาออกอะไรทั้งนั้น แต่ที่ฉันไม่ได้ไปเพราะฉันไม่สบาย ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่สบายมาตลอดหลายวันแต่ไม่ได้ไปหาหมอเพราะฉันอยากนอนและลุกไปไหนไม่ไหวจริงๆ วันนี้อาการฉันดีขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย ฉันพอจะเดินไหวหลังจากเวียนหัวมาหลายวันและฉันค่อนข้างมั่นใจว่าร่างกายฉันมีบางอย่างเปลี่ยนไป อย่างแรกเลยก็คือ...ประจำเดือนฉันขาดไปเดือนกว่าๆแล้ว 'รอประมาณ3-5นาทีแล้วค่อยอ่านผลนะคะ ตรวจแล้วขึ้นสองขีดหรือขึ้นสองขีดจางๆ...' Rrrr~ คำพูดของเภสัชกรที่บอกฉันมาหายไปเมื่อมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากด้านนอก ฉันเลิกสนใจสิ่งที่อยู่ในมือก่อนจะเดินออกไปรับโทรศัพท์ เบอร์แปลก... ฉันมองหน้าจอมือถือ ชั่งในสักพักก่อนจะกดรับสาย "ฮัลโหล" (...) "ฮัลโหล ได้ยินมั้ยคะ?" (ปลายฟ้า) "คุณ..." (ลูกชายฉันอยู่ไหม) "ไม่ค่ะ" ฉันตอบ ไม่ได้โกหกนะ วายุไม่อยู่จริงๆเขาไปทำงานน่ะ (เค้าไปไหน) วายุกลับมาอยู่กับฉันตั้งแต่วันนั้น เขาอาจจะแวะเวียนไปหาแม่เขาบ้างเมื่อท่านโทรหา แต่วันนี้กลับโทรมาเบอร์ฉัน (ได้ข่าวว่าลูกชายฉั