LOGINShare
บทที่ 12/2 เพื่อนฉันชอบเธอ
Last Updated:
2026-02-09 16:46:41หลังจากนั้นฉันก็เข้าเรียนตามปกติไม่ได้ไปดูเขาซ้อมกีฬากันหรอก จนตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวันฉันเลือกที่จะออกมาซื้อขนมปังที่มินิมาร์ทหน้าคณะเพราะไม่อยากไปที่โรงอาหาร วันนี้มีพวกนักกีฬามหา'ลัยอื่นมาคนคงเยอะกว่าเดิม ถึงมินิมาร์ทจะเดินไกลหน่อยแต่ก็ยอม
ครืด~ "มินิมาร์ทสวัสดีครับ" เสียงพนักงานเอ่ยขึ้นทันทีที่ฉันเดินเข้าไปในร้าน พนักงานคนนี้เป็นพนักงานประจำที่นี่ฉันเจอเขาบ่อยและเขามักจะยิ้มหวานๆให้ฉันเสมอ ฉันยิ้มตอบกลับเขาไปตามมารยาท "โอ๊ะ แขนไปโดนอะไรมาครับ?" แล้วเขาก็ถามฉันเมื่อสังเกตุเห็นความผิดปกติบนร่างกายฉัน "อ้อ อุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ" "ลำบากแย่เลยนะครับ ให้ผมไปช่วยถือของมั้ยครับ" "ไม่ ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันยิ้มบางๆให้เขาก่อนจะตัดบทสนทนาด้วยการเดินไปเลือกขนมปังกับนมสักกล่องทันที หลังจากนั้นไม่นานฉันก็ได้สิ่งที่ต้องการ ฉันวางขนมปังกับนมลงบนเคาน์เตอร์พร้อมให้พนักงานคนนั้นคิดเงิน "กินแค่นี้จะอิ่มเหรอครับเนี่ย" เขาเอ่ยปากพูดกับฉันอีก รู้สึกว่าวันนี้เขาจะพูดเยอะเป็นพิเศษนะ "ว่าแต่ขนมที่ผมแถมให้เมื่อวันก่อนอร่อยมั้ยครับ" "ค่ะ" ฉันก็พยักหน้าตอบตามมารยาท จริงๆน่ะไม่ได้กินหรอก ฉันให้เด็กๆในอพาร์ทเม้นต์กินไปแล้ว "..." ฉันหลุบตาลงมองขนมปังกับนมแล้วคิดว่าเมื่อไหร่เขาจะคิดเงินสักที เพราะเขาเอาแต่ส่งยิ้มให้อยู่นั่นแหละ ฟึ่บ~ ฉันมองห่อสีชมพูรูปหัวใจที่ดูแล้วน่าจะเป็นช็อกโกแลต พนักงานคนนั้นวางมันลงรวมกับขนมของฉันพลางเงยหน้ามองเขา "..." "ช็อกโกแลตนะครับ ผมแถมให้^^" เขายิ้มหวานให้ฉัน ฉันพอรู้ว่าเขาจีบฉัน ทำแบบนี้แทบทุกวันที่ฉันมาซื้อของ ใครไม่รู้ก็ไร้เดียงสาเกินไปแล้วล่ะ "ฉันว่า..." ฟึ่บ~ ฉันชะงักเมื่อรู้สึกว่ามีใครบางคนเดินมาทางด้านหลังและเขาน่าจะเป็นผู้ชาย ฉันหันไปมองทันทีเพราะผู้ชายคนนี้ยืนชิดฉันมาก เขายืนประกบฉันทางด้านหลังแล้วโน้มตัวมาวางมือลงบนเคาน์เตอร์ "นี่คุณ..." เสียงของฉันหายไปเมื่อผู้ชายคนนั้นหลุบตาลงสบตากับฉัน วายุเข้ามาในนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่... "ลืมได้ไง?" เขาพูดอะไรบางอย่างซึ่งฉันไม่เข้าใจ ฉันดันเขาออกห่างจากตัวแต่เขาก็โน้มหน้ามามองฉันพร้อมกับพูดเชิงตำหนิ "บอกแล้วไงว่าอย่าลืม" "ลืมอะไรของนาย..." ฉันหันไปทางเคาน์เตอร์ในจังหวะที่วายุชักมือกลับไป พนักงานคนนั้นทำหน้าเหวออย่างเห็นได้ชัด เขาหลุบตาลงมองบนเคาน์เตอร์ซึ่งฉันก็มองตาม "!!!" ฉันชะงักทันทีที่เห็นว่ามีอะไรบางอย่างวางอยู่ร่วมกับขนมและนมของฉัน กล่องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กสีดำที่วางอยู่ข้างช็อกโกแลตรูปหัวใจนั่น... "ท้องขึ้นมาทำไง" "บะ บ้าเหรอ!" ฉันตะวาดเขาเสียงดังลั่น เขาบ้าหรือไงที่จู่ๆก็เอากล่องถุงยางมาวางไว้แบบนี้ ได้ยินไม่ผิดหรอก ถุงยางอนามัยนั่นแหละ! ปึ้ก~ ฉันทุบเขาที่จู่ๆก็โผล่มาเล่นพิเรนท์อะไรแบบนี้ ฉันตั้งตัวไม่ทันนะ หน้าร้อนผ่าวเลยด้วย ไม่ใช่อะไรหรอก อายล้วนๆ! ฟลุ่บ~ ฉันตวัดสายตามองค้อนเขาพร้อมกับจะเดินออกจากร้านทันที ในนี้มีคนค้อนข้างเยอะและทุกคนมองเรา ฉันก็อายเป็นนะ แต่ว่าฉันยังไม่ทันไปไหนได้หรอกเพราะอีตาบ้าวายุตวัดแขนมาโอบรอบคอฉันไว้ เขาจะไม่ปล่อยให้ฉันได้หนีความอายออกไป --' "คิดเงินด้วยครับ ทั้งหมดนี่" แล้วเขาก็หันไปพูดกับพนักงาน พนักงานคนนั้นยังหน้าเหวออยู่แต่เขาก็ดึงสติกลับมา เขาพยักหน้าหงึกหงักพลางรีบคิดเงินแล้วหยิบของใส่ถุงแบบไม่รีรอเลย "ปล่อย" ฉันกัดฟันบอกเขา วันนี้เขามาแปลก เพราะฉันเองไม่ได้เข้าไปยุ่งกับเขาแต่เขาเข้ามายุ่งกับฉันก่อนแถมก่อเรื่องให้อายเลยด้วย "..." วายุไม่ปล่อยเขาล็อกคอฉันไว้พลางใช้อีกมือนึงจ่ายเงินเสร็จสรรพก่อนจะรับถุงใบนั้นจากพนักงานแล้วลากคอฉันเดินออกมาจากร้านท่ามกลางสายตาหลายสิบคู่ ให้ตายเถอะ! ครืด~ เมื่อเดินออกมาจากมินิมาร์ทเขาก็หยุดเดินแล้วปล่อยฉันเป็นอิสระ ฉันหันไปมองค้อนเขาแต่เขาเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรแถมยังส่งถุงใบนั้นให้ฉันด้วย "ไม่เอา!" ฉันปัดมือเขาแต่ไม่รู้ว่าปัดแรงไปหรือเปล่าเพราะถุงใบนั้นหลุดมือวายุร่วงลงพื้น และของในนั้นก็กระจัดกระจายออกมา ฉันหลุบตาลงมองในจังหวะที่วายุแค่ก้มลงหยิบกล่องถุงยางอนามัยที่เขาซื้อมาเท่านั้น "ซื้อมาทำบ้าอะไร" ฉันต่อว่าเขา วายุทำหน้านิ่งๆแล้วเก็บกล่องนั้นใส่กระเป๋ากางเกง "ก็...ใช้กับแฟนฉันไง" เขาพูดโดยไม่นึกถึงจิตใจฉันสักนิด ฉันอยากจะรู้นักแล้วที่เขาทำเมื่อกี้ล่ะ เขาทำเหมือนเป็นเจ้าของฉันที่พนักงานคนนั้นมาจีบ "ยังไม่พร้อม..." "กล้าเหรอ?" ฉันถามเขา ฉันไม่ลืมหรอกนะว่าบนอกเขามีรอยสักชื่อฉันอยู่ เขาพูดให้ฉันเจ็บได้ฉันก็ตอกกลับเขาได้เหมือนกัน "กล้าถอดเสื้อให้มันเห็นเหรอ วายุ" วายุจ้องหน้าฉัน "อาจจะอกแตกตายก่อนที่จะเสร็จ" "ไม่ถอดก็ได้นิ ไม่เห็นจะยาก" ฉันกัดฟัน จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย จะให้มันเจ็บถึงขั้วหัวใจกันไปเลยใช่มั้ย ก็ได้ พอใจเมื่อไหร่บอกด้วย! "แค่ถอดกางเกงทุกอย่างก็จบมั้ย" "..." ฉันไม่ได้พูดแต่ยิ้มให้เขา จริงๆฉันพูดไม่ออก มันจุกจนจะร้องไห้แล้วต่างหาก ฉันจ้องหน้าเขา ก็ในเมื่อมันเป็นแบบนี้ แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มแบบนี้... Rrrr~ ติ้ด~ "ค่ะ พี่คราม" จังหวะนั้นพี่ครามโทรเข้ามาหาฉันพอดี ฉันกดรับสายเขาแต่ยังจ้องหน้าวายุอยู่ "..." "ฟ้าอยู่มินิมาร์ทหน้าคณะค่ะ" ฉันโต้ตอบกับปลายสาย แต่สายตาก็มองหน้าเขาวายุเองก็จ้องฉันที่คุยโทรศัพท์ไม่วางตา "มีเรียนอีกคาบ พี่ครามว่างเหรอคะ" "..." "ค่ะ ฟ้าก็อยากไปเที่ยว พี่พาฟ้าไปหน่อยนะคะ" "..." "แล้วเจอกันค่ะ" พูดจบฉันก็ตัดสาย มือของฉันที่จับโทรศัพท์เคลื่อนลงมาแนบข้างลำตัว เราสองคนจ้องกันอยู่แบบนั้น ทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดหมุน ฉันไม่รับรู้ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากนัยน์ตาคมคู่นั้น แววตาของเขาสะท้อนเงาของฉันเหมือนกับที่แววตาของฉันก็สะท้อนเงาของวายุ แต่เรากลับรู้สึกเหมือนกำลังส่องกระจก แค่ส่องกระจกแล้วเห็นตัวเองว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ ฉันอยากจะมองให้ลึกเข้าไปในใจของเขาแต่มันทำไม่ได้... "เพื่อนฉันชอบเธอ..." แล้วเขาก็เอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบไปนาน ใช่ พี่ครามชอบฉันแต่วายุไม่เคยรู้เรื่องนี้ พี่ครามบอกชอบฉันในวันเดียวกับที่ฉันตกลงคบกับวายุ เรารู้กันแค่สองคนเท่านั้น "ไม่ได้ฉัน เลยจะไปเอาเพื่อนฉันว่างั้น" "ได้ก็ดีนะ" ฉันตอบเขา ทั้งๆที่ไม่เคยคิดแบบนั้นเลย "เหมือนที่เพื่อนฉันเอานายไปไง" "..." วายุขมวดคิ้วเมื่อฉันพูดประโยคนี้ เขาคงไม่เข้าใจหรอก "พี่ครามเป็นคนดี ฉันคงจะโชคดี" "เหอะ แต่ไอ้ครามมันคงโชคร้าย" ฉันยิ้มให้เขาอีกครั้งเหมือนยอมรับคำต่อว่าของเขา "อืม ก็ขอให้นายโชคดีให้ตลอดแล้วกัน" พูดจบฉันก็หันหลังแล้วเดินออกไปทันทีพร้อมน้ำตาที่ล้นขอบตาออกมา ยังไงฉันก็ยังรักเขาอยู่แต่เขาไม่คิดจะมีความรู้สึกอะไรกับฉันเลยหรือไง สักนิดก็ไม่มีจริงๆเหรอ?
Latest chapter
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนพิเศษ
ตอนพิเศษ _____ 2 ปีต่อมา... "ในที่สุดเราก็เรียนจบกันแล้ววว" ข้าวหอม \/ "นึกว่าจะไม่รอดแล้วนะเนี่ย" ยาหยี [] "มันต้องฉลองนะ แบบชุดใหญ่ไฟกระพริบ" ลูกโซ่ O ฉันมองเพื่อนๆทั้งสามคนแสดงความดีอกดีใจและโล่งใจกันยกใหญ่เมื่อเราทุกคนสอบเสร็จแล้วและเราจบปีสี่รอรับใบปริญญา ฉันเองก็ดีใจนะ ดีใจมากๆเลยล่ะ "นั่งยิ้ม แกไม่มีอะไรจะปลดปล่อยเหรอฟ้า" ยาหยีหันมาถามฉันที่ยืนมองพวกเธอยิ้มๆ ฉันหัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้น "ยินดีด้วยนะ...เพื่อนรัก" "จ้าาา" ทั้งสามคนตอบรับออกมาพร้อมกันก่อนที่เราจะกอดกัน จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โต๊ะม้าหินประจำที่พวกเรามักจะมานั่งรวมตัวกันที่นี่ จากนั้นพวกเราก็เอาขนมอบกรอบมานั่งกินและคุยเล่นกัน พวกเราสอบเสร็จแล้วก็จริงแต่ก็ตกลงกันว่าจะนั่งอยู่ที่มหาวิทยาลัยจนกว่าจะปิด เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะเป็นนักศึกษาและได้อยู่ที่นี่ ต่อจากนี้ไปพวกเราก็จะต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง โตขึ้นไปอีกคนละก้าวแล้ว... 16.15 น. หลังจากเรานั่งคุยกันสนุกสนานเฮฮาได้ประมาณช่วงสี่โมงเย็นกว่าๆ พี่ตะวันแฟนของลูกโซ่ก็โผล่มา เขาเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอ ฟลุ่บ~
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนจบ
ตอนจบ .......... *Paradise Pub กึก~ ฉันชะงักเมื่อเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วมีใครคนหนึ่งดักหน้าไว้ "พี่ฟ้า" "ไงเหมี่ยว" ฉันยิ้มให้เด็กสาวรุ่นน้องอย่างเป็นมิตร น้องคนนี้นิสัยดีนะ "พี่ลาออกจริงเหรอ" "อืม ออกแล้วล่ะ" ฉันตอบ เพราะฉันตกลงกับวายุเรื่องนี้แล้ว ฉันตัดสินใจลาออกและจะไปทำงานที่ร้านกาแฟกับพวกเขาเพราะฉันไม่อยากให้เขาลำบากใจ ฉันเข้าใจว่าไม่มีแฟนคนไหนทนได้ที่เห็นแฟนตัวเองถูกคนอื่นลวนลามทุกวัน และรู้ว่าวายุขี้หึงมาก ไม่อย่างนั้นเขาก็คงตามมาเฝ้าฉันทุกวัน เรียกฉันมานั่งดริ๊งกับเขาทุกวัน ซึ่งมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย "อย่างนี้เหมี่ยวก็คงคิดถึงพี่มากเลย" ฉันวางมือลงบนหัวเธอ "ตามพี่ไปมั้ยล่ะ พี่ไปทำงานที่ร้านกาแฟกับแฟนพี่" ฉันชวนน้องจากใจนะ ฉันมองถึงอนาคตของเธอ เธอเด็กกว่าฉันและถ้าเธอไม่ต้องทำงานในสถานที่แบบนี้ ฉันคิดว่าเธอน่าจะมีทางที่ดีกว่า "ถึงมันจะได้เงินน้อยกว่าที่นี่อ่ะนะ แต่มันก็มีทิปจากลูกค้าเล็กๆน้อยๆ อีกอย่างทำเป็นพาร์ทไทม์ก็ได้ มีเวลาว่างให้ไปหางานอื่นทำได้ แต่อาจจะเหนื่อยกว่าทำที่นี่หน่อยนะ ลองเปลี่ยนดูมั้ย?" ฉันเข้าใจว่าเธอต้องใช้เงินเยอะ เงิ
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/2 ดวงใจของฉัน
"ยุ เปิดลิ้นชักหยิบที่คาดผมมาให้แม่หน่อยจ่ะ" แม่บอกผม ทำให้ผมละสายตาจากทั้งสองคนหันไปเปิดลิ้นชักที่อยู่ใกล้ตัว ครืด~ "อันไหนครับ" ผมถาม เพราะภายในลิ้นชักมีที่คาดผมหลายอันมากแถมยังมีโบว์ผูกผม กิ๊บหนีบผมแล้วก็เครื่องประดับอื่นๆ "อันนั้นจ่ะ" แม่ละสายตาจากเส้นผมลอนของปลายฟ้าขึ้นมามองไปที่ลิ้นชักก่อนจะชี้มือบอกผม ผมหยิบมันขึ้นมาส่งให้แม่เงียบๆ แม่รับที่คาดผมไปใส่ให้ปลายฟ้าก่อนจะใช้มือจัดทรงผมเธออีกครั้ง "เอาล่ะ เสร็จแล้ว" ก็อก ก็อก ก็อก~ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่แม่บ้านมาเคาะประตูห้องของแม่พอดี "คุณนายคะ มีแขกมาแล้วค่ะ" คนด้านนอกพูดเข้ามา "อ่า เพื่อนแม่มาแล้ว เดี๋ยวแม่ลงไปก่อนนะ" แม่พูดก่อนจะเดินออกไปทันที ทิ้งให้ผมอยู่กับปลายฟ้า หมับ~ "จะไปไหน" ผมคว้าแขนเธอไว้เพราะปลายฟ้าลุกขึ้นยืนและทำเหมือนจะเดินตามแม่ออกไป "ก็ลงไปข้างล่างไง" เธอหันมาตอบผมด้วยสีหน้าปกติมาก "นายก็น่าจะลงไปได้แล้วนะ" "ยังไม่ลง มาคุยกันก่อนเลย" ฟลุ่บ~ ผมรั้งเธอไว้พลางทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงของแม่แล้วดึงปลายฟ้าให้มายืนใกล้ๆ "เธอกับแม่...เล่นอะไรกัน" ผมงงนะ งงมากด้วย ก่อนหน
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/1 ดวงใจของฉัน
หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยการนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวอย่างช่วยไม่ได้อีกนั่นแหละ ฉันกำเสื้อผ้าไว้ในมือเพราะแม่ของวายุบอกว่าไม่ให้ฉันใส่เสื้อผ้าตัวเดิม สวบ~ ฉันหยุดชะงักเมื่อก้าวพ้นประตูห้องน้ำและแม่ของเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมและมองมาทางฉัน "เสื้อผ้าของเธอ" ท่านบอกพลางพยักเพยิดหน้าไปที่ชุดเดรสสีครีมที่แขวนอยู่ตรงหน้าตู้ ฉันมองตามก่อนจะเดินไปใกล้ๆมัน "..." ฉันไล่สายตามองชุดเดรสชุดนั้น เป็นชุดใหม่เลยล่ะ ชุดสวยด้วย เปนเดรสกระโปรงเหนือเข่าขึ้นมานิดหน่อย ชุดดูหรูและน่ารักดี ฉันไม่ได้ใส่ชุดแบบนี้มานานแล้วล่ะ "เอาไปใส่สิ เธอจะรอให้ชุดมันลอยมาสวมที่ตัวเธอเองหรือไง" "อ่า ขะ ขอบคุณค่ะ" เมื่อถูกย้ำว่าฉันไม่ได้หูฝาด ฉันก็รีบหยิบชุดนั้นมาและเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำและใส่มัน ชุดมันพอดีกับตัวฉันเลยล่ะ สวบ~ ฉันเดินกลับออกมาอีกครั้งด้วยชุดเดรสนั่น แม่ของวายุมองฉันก่อนจะปรากฏรอยยิ้มบางๆออกมาให้ฉันเห็น ถึงจะแค่แว่บเดียว "ใส่พอดีเลยนะ" ท่านพูด ฉันหลุบตาลงมองตัวเอง แต่คำพูดต่อมาของท่านทำให้ฉันชะงัก... "มันเป็นชุดที่ฉันซื้อให้ลูกสาวฉัน" กึก~ ลูกสาว...วายุเป็
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/2 สุดที่รัก
ฉันมาทำอะไรที่นี่? ฉันถามตัวเองในใจอย่างงงๆพลางหยุดเดินและสอดส่ายสายตามองหาคนที่ฉันจะมาหา วันนี้ฉันใส่ชุดที่ค่อนข้างเรียบร้อยเลยแหละ คือเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขายาว มองหาไม่นานฉันก็เจอผู้ชายคนหนึ่งยืนโบกมือและยิ้มกว้างอยู่ไม่ไกลพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง ฟู่ววว~ ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆและพ่นออกมาเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาสองคนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง กึก~ "สวัสดีค่ะ..." เมื่อหยุดยืนตรงหน้าทั้งสองคน ฉันก็ยกมือขึ้นไหว้ผู้หญิงที่อายุรุ่นราวน่าจะแก่กว่าแม่ของฉันสักหน่อย ท่านยกมือขึ้นรับไหว้ตามมารยาท สวบ~ เพียงแค่รับไหว้ฉันแล้วท่านก็หันหลังเดินนำไป ฉันมองตามแผ่นหลังจนมีคนกระซิบข้างหู "แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักนะ" "ในวัดนะ..." ฉันง้างมือจะตีเขาพลางพูดตำหนิท่าทางของเขา แต่ก็ต้องชะงักกลางอากาศเมื่อผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของผู้ชายคนนี้หันกลับมา "ไปสิ ยืนรออะไรกันอยู่" ท่านพูดก่อนจะเดินออกไปอีกครั้ง ใบหน้าที่เรียบนิ่งทำให้ฉันหน้าเสียไปเลยล่ะ หมับ~ "ยุ นี่วัด" ฉันหันไปปรามคนข้างๆอีกครั้งที่ประสานมือเข้ากับมือฉัน ใช่แล้วล่ะเขาคือวายุและผู้หญิงคนนั้นก็ค
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/1 สุดที่รัก
พรึ่บ~ ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพราะรู้สึกถึงการสัมผัสแผ่วเบาบริเวณเส้นผม เมื่อปรือตาขึ้นมาก็เห็นว่าฉันนอนตะแคงและวายุกำลังนั่งมองฉันพร้อมกับลูบผมฉันไปด้วย ฉันถึงดีดตัวลุกขึ้น "ตื่นแล้วเหรอ" เขาชะงักมือจากฉันและฉันเพิ่งสังเกตุว่าเขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ ดูท่าทางน่าจะตื่นและอาบน้ำนานแล้ว "หิวมั้ย" เขายิ้มให้ฉันพลางลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวทำอะไรให้กินนะ" แต่เขาไม่ได้ฟังคำตอบฉัน เขาหมุนตัวจะเดินออกไปแต่ก็ชะงักแล้วหันกลับมาพร้อมกับโน้มตัวลงมาแล้วจูบริมฝีปากฉันจนฉันที่ไม่ทันตั้งตัวผงะไป "นี่..." "ขอบคุณที่นอนเป็นเพื่อนนะ^^" เขายิ้มกว้างให้ฉันอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปเลย ฉันอ้าปากค้างเพราะต่อว่าเขาไม่ออก เมื่อประตูปิดลงฉันก็ถอนหายใจพลางกวาดตามองไปรอบห้องเขา เห็นวายุแขวนเสื้อยืดและกางเกงของเขาไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้าแต่ฉันก็เลือกที่จะลุกขึ้นและเดินออกไปด้านนอก เคร้ง~ เสียงของอะไรบางอย่างตกลงกระแทกพื้นดังมาจากห้องครัวทำให้ฉันรู้ว่าเขาอยู่ในนั้น "ฉันไม่หิว" ฉันหยุดยืนที่หน้าห้องพลางมองเขา เห็นวายุก้มลงเก็บกะละมังที่ทำจากแสตนเลสขึ้นมาจากพื้น เขาหันกลับมามองฉัน "หืม นี่ม
You may also like
คุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้202.9K viewsบทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋86.0K viewsสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.3M viewsยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์58.2K viewsถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย
ผลิกา(เลอบัว)227 viewsทาสรักน้องสาว(เมีย)
เลดี้ ปลาวาฬ✿2.3K viewsสืบสวน...ชวนรัก
Prypradhana220 viewsพ่ายรักภรรยาตัวแทน
พันกุมภา249 views
