All Chapters of For Love หวงรัก ต้องห้าม!: Chapter 31 - Chapter 40

-นีน่า- "วายุ ฮึก" ฉันถลาเข้าไปกอดวายุทันทีที่เขากลับเข้ามาในห้อง ฉันร้องไห้พลางซุกใบหน้ากับอกแกร่งของเขา "นีน่าขอโทษ ขอโทษ อย่าโกรธนีน่านะ นะ อึก" ฉันร้องไห้ยกใหญ่ วายุยืนนิ่งไม่ไหวติงเขาไม่มีทีท่าว่าจะกอดปลอบฉันด้วยซ้ำ ทำไมล่ะ... "ที่รัก ที่รักให้อภัยนีน่านะ นีน่ารักที่รักมากนะ รักมากจริงๆ นีน่าเสียที่รักให้ใครไม่ได้ ฮือๆ" ฉันไม่ยอมแล้ว ฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น ฉันรักวายุมากี่ปี ฉันยอมให้เขาคบกันมันตั้งกี่ปี แต่ตอนนี้ฉันเอาเขามาเป็นของฉันได้แล้วฉันไม่ยอมปล่อยเขาไปหรอก "ฮือออ" "อือ...ไม่ต้องร้องแล้ว" ในที่สุดวายุก็พูดกับฉัน เขาลูบผมฉันเบาๆด้วย ฉันยิ้มพลางปาดน้ำตาทิ้งก่อนจะเงยหน้าไปหาเขา "หายโกรธนีน่าแล้วใช่มั้ย ใช่มั้ยคะที่รัก อึก" วายุหลุบตาลงมองฉัน เขามองฉันนานมาก เขาเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ "วายุ..." "อะ อื้ม" วายุพยักหน้าเบาๆ เขาจับไหล่ทั้งสองข้างของฉันไว้ "เลิกร้องไห้ได้แล้ว...นีน่า" เขาพูดกับฉัน ถึงมันจะดูเย็นชาไปบ้างแต่ฉันก็ดีใจ อย่างน้อยๆเขาก็ยังให้อภัยฉัน "ได้นอนบ้างหรือยัง" เขาถามฉัน แบบนี้แสดงว่าเขายังเป็นห่วงฉัน ฉั

ตึก ตึก ตึก~ ฉันเดินออกมาจากโรงยิมและกะว่าจะแว่บไปสูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อยเผื่ออารมณ์จะดีขึ้นบ้าง แต่ว่า... หมับ~ ในจังหวะที่ฉันเดินไปข้างตึกก็ถูกกระชากแขนจากด้านหลังให้หันกลับไป พอฉันเซหันกลับไปก็ถูกฟาดด้วยฝ่ามืออย่างแรงจนหน้าหันอย่างไม่ทันตั้งตัว "นี่ไงหน้าหนา!" เพี้ยะ~ ฉันสะบัดหน้ากลับไปมองเจ้าของฝ่ามือนั่นทันที "นีน่า!" ฉันไม่คิดไงว่ายัยนี่จะตามมา "ฉันก็อยากจะรู้ว่าหน้าแกจะหนาสักแค่ไหนไง" พลั่ก~ "คิดว่าฉันจะยอมให้แกตบอีกเหรอ!" นีน่าจะฟาดฝ่ามือใส่หน้าฉันอีกครั้งแต่ฉันไม่ยอมหรอกเพราะฉันผลักเธอออกไปก่อน "อีฟ้า!" "ทำไมอีนีน่า!" ขึ้นไอ้ขึ้นอีกับฉันได้ ฉันก็ขึ้นได้เหมือนกัน บอกแล้วทำกับฉันยังไงฉันก็จะทำแบบนั้น "แก..." "เอาเวลามาตามระรานฉันไปใช้สมองคิดดีกว่านะว่าจะทำยังไงถึงจะเอาวายุอยู่" "เขาอยู่กับฉันอยู่แล้ว เขาเลือกฉันแกก็เห็นไม่ใช่เหรอ" "ก็เอาดิ ถ้าแกอยู่กับคนที่สักชื่อผู้หญิงคนอื่นได้ก็เรื่องของแก รู้ไว้แล้วกันว่าตัวเขาอยู่กับแกแต่ใจเขาอยู่กับฉัน" "อย่าสำคัญตัวผิด เขาไม่ได้รักแกแล้ว รู้ไว้ด้วย" "เหอะ" ฉันหัวเราะก่อนจะตั้งตัวแล้วหันไปเผชิ

ถ้ามันขอกันง่ายๆจริง ฉันก็ขอให้นีน่าคืนเขาให้ฉันไปแล้วสิ แต่นี่มันไม่ง่ายเลย "คุกเข่าลงตรงหน้าฉันแล้วกอดขาฉัน บอกฉันสิว่าแกอยากได้เขาคืน เผื่อฉันจะสงสาร" "แก...!" สวบ~ นีน่าจะเข้ามาทึ้งฉันอีกรอบแต่พี่ครามไม่ยอมให้เธอทำฉันหรอก เพราะพี่ครามยืนขวางไว้ "เอ๊ะ บอกว่าอย่ามา...!" "ทำไม ฉันโง่แล้วจะทำไม?...ถามหน่อยว่าเธอไม่โง่เหรอห๊ะ" "!!!" "ที่เธอทำคิดว่าฉลาดมากเหรอ อยากได้แฟนเพื่อนจนตัวสั่น พอฟ้าหายไป พอไอ้ยุจำไม่ได้ก็เสียบแทนหน้าด้านๆ โกหกว่าเป็นแฟนมัน ฉันไม่พูดความจริงก็ดีเท่าไหร่แล้ว ฉันทนเห็นเธอคบกับมันได้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว" "นะ นี่พี่ด่าฉันเหรอห๊ะ" "เออ อย่าคิดว่าเป็นแฟนไอ้ยุแล้วจะมาปีนเกลียวด่ากันได้นะ แล้วอีกอย่างจะบอกอะไรให้นะนีน่า..." "..." "ถึงฉันจะโง่แต่ฉันก็ไม่เคยแย่งแฟนเพื่อนเว้ย ถ้าอย่างฉันเรียกโง่ อย่างเธอก็โครตโง่เพราะเธอแย่งแฟนเพื่อนและยอมเสียเพื่อนที่รักและไว้ใจเธอที่สุดไป เธอนั่นแหละที่โครตโง่...ไปเหอะฟ้า" หมับ~ ฉันอึ้งเลยล่ะ อึ้งที่พี่ครามด่ากลับนีน่าจนยัยนั่นโกรธมาก นีน่าเองก็ดูจะอึ้งที่ถูกด่ากลับแบบนี้ พอพี่ครามดึงฉันให้ไปขึ้นรถยัยนั่นก็กรี้ดออ

"มึงไม่อยากรู้เหตุผลที่เธอหายไปเลยเหรอ"มันถามผม อยากรู้สิ ทำไมจะไม่อยากรู้ล่ะ... "ลองคุยกับน้องเขาก่อนมั้ย...ที่เหลือ ก็ขึ้นอยู่กับมึง ว่าจะเอายังไง" "..." "กูว่า คนเราเลือกบางสิ่งโดยใช้อยู่สองอย่าง" "..." "ถ้าไม่ใช้สมองก็ใช้ใจ..." ไอ้เตพูดก่อนที่โทรศัพท์มันจะดังขึ้น มันตัดสายทิ้งแล้วเงยหน้ามองผม "โทรตามแล้วว่ะกูต้องไปแล้ว มึงโอเคใช่มั้ย" "อือ ไปเหอะ" "ให้กูโทรตามไอ้ครามมารับมึงมั้ย" "ไม่..." ไอ้เตมองผม ผมจึงส่ายหัว "กูไหวอยู่ เดี๋ยวกู...ก็ไปแล้ว" "ไปไหนวะ?" 00.35 น. ครืด~ ฉันเพิ่งกลับจากทำงานมาถึงห้องและอาบน้ำเสร็จ ฉันใส่ชุดนอนแบบเชิ๊ตกระโปรงธรรมดาและเดินออกมานอกระเบียง ฉันนอนไม่หลับเพราะเรื่องที่วายุหายไป เอ๊ะ! ฉันกำลังมองไปด้านล่าง ก็แบบว่ามองไปเรื่อยๆแต่สายตาดันสะดุดกับใครคนหนึ่งที่เพิ่งลงจากรถแท็กซี่ เหมือนจัง... พรึ่บ~ ฉันหันหลังให้ระเบียงโดยอัตโนมัติ มันตกใจไง ฉันไม่ได้เจอเขาหลายวันแถมยังคิดมากเรื่องเขา... ควับ~ พอหันกลับไปดูอีกครั้งมองลงไปตรงจุดเดิม ผู้ชายคนนั้นก็หายไปแล้ว คิดมากจนตาฝาดแน่ๆยัยฟ้าเอ้ย! ฉันสะบัดหัวก่อนจะเดินกลับ

*Paradise Pub ตอนนี้ฉันมาถึงผับแล้ว ฉันมาแท็กซี่แต่เวลาเลิกงานวายุจะมารับฉัน เขาบอกว่าจะยืมรถอีกคันของพี่เตมาใช้ก่อนส่วนรถของเขาก็คงจอดทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่ง กว่าวายุจะยอมให้ฉันมาทำงานได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะจะบอกให้ เขาตั้งท่าจะไม่ให้ฉันมา บอกว่าหวง ไม่อยากให้ใครแตะตัวฉัน และฉันรู้ว่างานของฉันค่อนข้างเปลืองตัว ฉันเข้าใจเขาแต่เขาก็ต้องเข้าใจฉันด้วย ดูเหมือนจะงอนด้วยแหละ "ฟ้า" ฉันสะดุงนิดหน่อย เพราะยืนอยู่แถวๆประตูหลังของพนักงานแต่ถูกคนที่เดินมาด้านหลังจับบ่าไว้ ฉันจำเสียงเธอได้ "หยี ตกใจหมด" ฉันพูด ยาหยีคือเพื่อนสนิทร่วมแก๊งแบดเกิร์ลอีกคนของฉัน เธอเอียงคอมอง "เหม่ออะไรอยู่ล่ะคะ" เธอยิ้มหยอก วันนี้ดูท่าอารมณ์ดี "ก็...คิดอะไรนิดหน่อย" "เหรอ คิดถึงใครหรือเปล่า?" ยาหยีก็ยังล้อฉันต่อ ฉันยิ้มแต่ไม่ได้ตอบอะไร "แน่นอนเลย แอบซุกใครไว้ป่ะเนี่ย" เธอพูด อาจจะไม่ได้คิดอะไรแต่ฉันดันสะดุดกับคำพูดเธอ ฉันหลบสายตา... "เห้ย ฉันล้อเล่น ล้อเล่นๆ" ยาหยีตบบ่าฉัน เธอฉีกยิ้มให้พลางหัวเราะกลบเกลือน ก็รู้แหละว่าเธอพอจะดูออกแต่แค่ไม่ถาม "เข้าข้างในมั้ย?" แล้วเธอก็เปลี่ยนเรื่อง ยาห