บทที่ 15 เจ็บดีจัง

นีน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยสักบนอกวายุ เธอสะบัดตัวออกจากเพื่อนที่ช่วยพยุงเธอไว้แล้วพุ่งเข้ามาหาวายุพร้อมเปิดเสื้อของเขาดู

ฟึ่บ~

"อะไรอ่ะวายุ ทำไมถึงเป็นแบบนี้!"

นีน่าเสียงสั่นมากเธอขยำอกเสื้อวายุทั้งสองข้างพร้อมเขย่าตัวเขาเพื่อเค้นเอาคำตอบ

"..."

"ทำไมถึงเป็นชื่อมัน ทำไมล่ะ อึก"

นีน่าตะบะแตกเธอร้องไห้ออกมาพร้อมกับโวยวายจนคนในบริเวณนี้เริ่มกระจัดกระจาย

"นีน่า ใจเย็นๆนะเว้ย"

ผู้ชายเพื่อนของเธอพยายามจะยับยั้งสถานการณ์ในตอนนี้ เขาเข้าไปจับแขนนีน่าแล้วพูดเตือน

"อย่ายุ่ง!"

แต่โดนนีน่าตวาดกลับ เธอสะบัดแขนออกจากเขาพร้อมตวัดสายตามองเพื่อนคนนั้น ก่อนที่จะเบนมาที่ฉันซึ่งยืนอยู่ข้างหลังผู้ชายคนนั้น

"..."

หน้าฉันนิ่ง แต่สายตาฉันกำลังยิ้มเยาะเธออยู่

"อีฟ้า!"

เพล้ง~

"กรี้ดดด"

นีน่าเริ่มอาละวาดเธอหันไปคว้าแก้วบนโต๊ะพร้อมกับขว้างมาทางฉันอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครรู้ตัวว่าเธอจะทำแบบนั้นเลยมีเสียงกรีดร้องของคนที่ตกใจ ฉันเองก็ไม่ทันระวังเลยไม่ได้หลบแต่ว่าคนที่เหมือนจะรู้ทันการกระทำของนีน่าก็คือวายุ เพราะเขาปัดมือของนีน่าได้ทันแก้วใบนั้นเลยไม่กระแทกหน้าฉัน

"วายุ!"

นีน่าหันไปโวยใส่วายุ เขาจับแขนเธอไว้แต่นีน่าสะบัดออกพร้อมกับหันไปคว้าขวดเหล้าบนโต๊ะอีก

"เห้ยนีน่า อย่าเว้ย"

"นีน่าอย่า"

เพื่อนของนีน่ากับวายุรีบห้ามเธอ นีน่าหันไปหาวายุทั้งน้ำตา

"ห้ามทำไม..."

"..."

"ปกป้องมันทำไม"

"ฟังฉัน..."

"ไม่ ฉันดีกับนายทุกอย่าง วายุ ทำไมนายทำกับฉันแบบนี้ ฮึก ทำไม"

ฟลุ่บ~

วายุดึงนีน่ามากอดต่อหน้าฉัน นีน่าดิ้นออกจากเขาแต่วายุกอดไว้แน่นเพื่อไม่ให้เธออาละวาดไปมากกว่านี้

ฉันเห็นภาพนั้น หัวใจกระตุกวูบจนชาไปเลยล่ะ

"เห้ยยุ พานีน่าไปเหอะ"

"อืม พาไปเคลียร์กันที่อื่น ขืนปล่อยไว้ตรงนี้อาละวาดใหญ่แน่"

"ฮือออ ปล่อยนะ"

"..."

"ไปเหอะ เดี๋ยวค่าเสียหายฉันจัดการเอง"

เพื่อนๆที่มาด้วยรีบบอกให้วายุพานีน่าออกไปจากที่นี่ ทั้งวายุทั้งนีน่ายื้อกันไปมาจนนีน่าทำเหมือนจะหมดแรง เธอทรุดลงไปแต่วายุที่ยังกอดอยู่ก็รั้งร่างเธอไว้ ก่อนจะช้อนอุ้มนีน่าขึ้น

เจ็บจัง...

ฟลุ่บ~

พร้อมกับเดินออกจากที่นี่ทันที เขาเดินผ่านฉัน สายตาของเขาที่ตวัดมามองฉันทำให้ฉันน้ำตาไหล

"..."

"ปลายฟ้า!"

กึก~

ฉันยกมือขึ้นจะจับแขนเขาแต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีเสียงหนึ่งเรียกชื่อฉันขึ้น

"ตามฉันมาคุยกันหน่อยซิ"

*ห้องผู้จัดการ

"นี่ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น"

"..."

"ฉันอุตส่าห์ปล่อยผ่านไปเพราะลูกค้าไม่เอาเรื่อง เธอกำลังทำผิดรู้ตัวหรือเปล่า

"ค่ะ ทราบค่ะ"

ฉันพูดพลางถอนหายใจ ฉันถูกผู้จัดการเรียกออกมาจากที่เกิดเหตุนั่น เธอกำลังตำหนิฉัน และฉันรู้ว่าฉันทำผิด

"ครั้งนี้ก็อีก หรือเธอเห็นว่าอยู่เฟิร์สคลาสมีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่นก็เลยคิดว่าจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ"

"ฟ้าขอโทษค่ะ"

"ที่ผ่านมาฉันก็เห็นว่าเธอก็ไม่เคยก่อเรื่องอะไร หมู่นี้เธอเป็นอะไร กำลังคิดอะไรอยู่"

"..."

เมื่อเห็นว่าฉันได้แต่เงียบ ผู้จัดการเลยถอนหายใจพลางตบโต๊ะเสียงดัง

ปึ้ง~

"ถ้าเธอไม่มีคำตอบดีๆให้ฉัน...ถึงลูกค้าจะยอมจ่ายค่าเสียหายให้เธอ ฉันก็จะต้องทำโทษเธอเพื่อไม่ให้เป็นแบบอย่างกับคนอื่นๆ"

"..."

"ฉันจะพักงานเธอสองอาทิตย์"

ฉันเงยหน้ามองผู้จัดการทันที มันตั้งสองอาทิตย์เลยนะ!

"ผู้จัดการ..."

"ไปพักแล้วคิดทบทวนสิ่งที่เธอทำให้ดี แล้วค่อยกลับมาเจอฉันอีกสองอาทิตย์ วันนี้เธอกลับบ้านได้เลย เข้าใจใช่มั้ย"

พรึ่บ~

พูดจบ ผู้จัดการก็ลุกพรวดแล้วเดินออกไปจากห้องทันที ฉันอ้าปากค้างเพราะรู้จักนิสัยเธอ ถึงเวลาปกติเธอจะค่อนข้างใจดีแต่เวลาจริงจังเธอจะเด็ดขาดมากจนบางทีฉันก็อยากจะเด็ดขาดแบบนี้บ้าง...

"อ้าวฟ้า ไหงมานี้ไม่มีลูกค้าเหรอ"

เสียงของข้าวหอมถามฉันทันทีที่ฉันทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทรงสูงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ที่เธอทำงานอยู่ เธอทำหน้าแปลกใจใส่ฉัน ก็แหงล่ะ

"โดนพักงานน่ะ"

"พักงาน?"

"สองอาทิตย์"

"บ้า พูดเป็นเล่น พักงานตั้งสองอาทิตย์ พักงานตัวท็อปอย่างแกอ่ะนะ"

ฉันแค่นหัวเราะพลางพยักหน้าขอเครื่องดื่มที่เธอผสมอยู่ ข้าวหอมขมวดคิ้วพลางส่งแก้วนั้นให้ฉัน

อึก~

ฉันยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ข้าวหอมเท้าแขนกับเคาน์เตอร์บาร์แล้วมองหน้าฉัน

"พักบ้างก็ดีนะ ดูฉันสิทำไม่ได้พักเลย เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว"

สายตาเธอเหมือนจะถามว่า'ทำไม?'แต่เธอกลับเลือกที่จะพูดคำอื่นออกมา ฉันรู้ว่าข้าวคงคิดว่าไม่ถามตอนนี้จะดีกว่า

"อยากพัก ก็ลองทำให้ลูกค้าอาละวาดดูดิ"

ฉันพูดกลั้วหัวเราะ ไม่ใช่ว่าไม่เครียดแต่แค่ตอนนี้ฉันไม่ควรเอาเรื่องน่าปวดหัวใส่สมองเพื่อน

"พอดียังไม่อยากพักเท่าไหร่...อ่ะ"

ข้าวหอมยิ้มพลางส่งเครื่องดื่มมาให้ฉันอีกแก้ว

"ขอบใจนะ"

ฉันยิ้มพลางกระดกเครื่องดื่มสีสวยเข้าปากอีกแก้ว อีกแก้ว และอีกหลายๆแก้ว

-คราม-

23.05 น.

ผมวางร่างบางของปลายฟ้าที่เมาจนแทบไม่มีสติลงบนเตียงนุ่มๆของเธอ ก่อนหน้านั้นผมโทรหาเธอและเธอก็รับแต่คุยไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ผมก็เลยรีบไปที่ผับที่เธอทำงานอยู่ ผมเจอเธอนั่งดื่มอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์กับบาร์เทนดี้ที่น่าจะเป็นเพื่อนกัน เพื่อนของเธอดูเป็นห่วงแต่พอฟ้าบอกว่าผมไว้ใจได้ ผมเป็นพี่ชายเธอ เพื่อนของเธอถึงยอมปล่อยให้ผมพาเธอมาส่ง

"ขอบคุณนาาาค๊าาา"

ปลายฟ้าพูดเสียงยานคางพลางยิ้มบางๆเธอยังคงหลับตาพริ้มอยู่ ผมมองเธอพลางลูบผมของเธอไปด้วย

"เจ็บมั้ยฟ้า"

ผมเอ่ยออกมา ปลายฟ้าขมวดคิ้ว

"หืมมม"

"เมื่อไหร่จะยอมแพ้สักทีล่ะ"

ผมคิดว่าเรื่องเดียวที่จะทำให้ปลายฟ้าเมาแบบนี้ได้น่าจะเป็นเรื่องของเพื่อนผม

วายุเป็นเพื่อนผม เมื่อก่อนมันเคยคบกับเธอแต่ปัจจุบันมันคบกับนีน่าซึ่งก็เคยเป็นเพื่อนของปลายฟ้าด้วย ผมรู้ว่าไอ้วายุมันเปลี่ยนไปเพราะมันความจำเสื่อมแต่คนที่ยังไม่เปลี่ยนไปคือผม...

ผมยังเหมือนเดิม หัวใจผมก็ยังเหมือนเดิม...

'พี่มีอะไรจะคุยกับฟ้า'

ผมนึกถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นปลายฟ้ายังไม่มีใคร เธอเป็นผู้หญิงที่ป็อบมากสมัยเรียนเพราะเธอรวยและดูดีไปทุกอย่าง เธอเป็นผู้หญิงเพอร์เฟ็กต์คนหนึ่งเลยทีเดียว ผมจำภาพที่ตัวเองจูงมือปลายฟ้ามาที่สวนของโรงเรียนได้

'พี่ครามมีอะไรคะ?'

ปลายฟ้าถามผมแบบนั้น ผมยืนเงียบไปพักใหญ่ๆเพราะต้องรวบรวมสติและความกล้าทั้งหมด

'พี่คราม ทำไมเงียบล่ะ?'

'คือพี่...'

'หือ?'

'พี่...'

'...'

'พี่ว่า...พี่ชอบฟ้าอ่ะ'

'พี่คราม...'

'พี่ไม่ได้บังคับนะ พี่แค่อยากจะบอกฟ้า เผื่อว่าฟ้า...'

'ฟ้า...ฟ้าขอโทษนะ'

'เห้ย ขอโทษพี่ทำไม เราไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย'

'คือฟ้า...ฟ้าเพิ่งตกลงคบกับวายุค่ะ'

'...'

ผมเงียบไปเลยเมื่อได้ยินสิ่งที่ฟ้าพูด ตลอดเวลาผมพอมองออกว่าไอ้ยุรู้สึกพิเศษกับฟ้าแต่ผมไม่ได้คิดว่ามันจะจริงจังอะไรเพราะมันดูทีเล่นทีจริง มันดูเหมือนจะจีบแต่ก็เหมือนจะไม่ได้จีบในเวลาเดียวกันที่สำคัญฟ้าดูไม่ค่อยชอบมันด้วย แล้วทำไม...

'อะ เอ่อ พี่คราม'

'อะ อื้ม ฟ้าพูดจริงเหรอ'

ตอนถามคำถามนั้นผมเสียงสั่นมาก ขอบตาผมร้อนผ่าวเหมือนจะร้องไห้เลย

ฟ้าไม่ได้ตอบแต่ฟ้าพยักหน้า ซึ่งมันก็คือการยืนยันคำตอบนั่นเอง

'ไม่เป็นไร...'

'...'

ตอนที่ฟ้าเงยหน้ามามองผม ผมก็หันหน้าหนีเธอ ผมไม่มีคำพูดอะไรออกมาอีกนอกจากหันไปโยกหัวเธอเบาๆก่อนจะหันหลังเดินออกมาจากตรงนั้นพร้อมหัวใจที่แหลกสลาย

"วายุ...ฉันนน"

"..."

"รั..."

ผมปิดปากปลายฟ้าในจังหวะที่เธอกำลังจะเพ้อคำพูดทิ่มแทงผมออกมา ผิดไหมถ้าผมไม่อยากฟัง แว่บหนึ่งผมอยากฟังคำว่า'ฟ้ารักพี่คราม'มากกว่า

ผมทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงข้างๆเธอ ผมมองกรอบหน้าสวยหวานได้รูป ดวงตากลมโตที่หลับไหล จมูกโด่งรั้นที่ผมเคยบีบเล่นเวลาจะแกล้งเธอและริมฝีปากที่ไม่เคยพูดคำที่ผมอยากได้ยินออกมาสักครั้งเลย

"..."

ผมโน้มหน้าลงไปใกล้ๆกับริมฝีปากสีสวยของปลายฟ้า

"ฉันนน รักกก..."

และผมก็ประกบริมฝีปากลงบนปากของเธอเมื่อเธอจะพูดประโยคเดิมออกมาอีก บอกแล้วว่าผมไม่อยากฟัง

"พี่รักเธอนะ...ฟ้า"

__________

พี่ครามน่าฉงฉาน ไรท์จะให้ครามเป็นพระเอกแล้ววว

เอาแล้ว ใครจะชนะ ใครจะแพ้ แต่ที่แน่ๆตอนนี้ฟ้านำแล้วจ้า อกวายุยังมีชื่อปลายฟ้าอยู่ นีน่าช็อกแน่ๆเจอแบบนี้ นี่จะบอกว่าปลายฟ้าวางระเบิดไว้แค่ลูกแรกนะเอ้อ