บทที่ 11/1 เป็นชู้!

ฉันกัดฟันพลางมองหน้าวายุ ฉันจ้องเขาวายุเองหันมาสบตากับฉันก่อนจะพูดขึ้น

"แปลว่า เกลียด..."

เออ รู้อยู่แล้วความหมายอ่ะ

"เดี๋ยวๆ ความหมายมึงไม่บ้าบอไปหน่อยเหรอ"

"บ้าตรงไหน เกลียดก็คือเกลียด"

นี่ก็ย้ำจัง รู้อยู่แล้วล่ะแค่มองตาก็รู้ นอกจากจำไม่ได้ยังมาบอกว่าเกลียดด้วย ฉันกำมือแน่นในจังหวะที่วายุล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ฉันเห็นบนหน้าจอที่ปรากฏข้อความสั้นๆจากยัยนีน่า

'กลับเย็นหน่อยนะ ที่รัก'

แหวะ ฉันคบกับเขายังไม่เคยเรียกว่าที่รักสักคำ!

"หึ"

ฉันส่งเสียงในลำคอพลางหันไปหยิบเครื่องสักขึ้นมาวายุเหลือบมองฉันก่อนจะหันหน้าไปมองทางอื่น

เออ!เกลียดก็เกลียดดิวะ จำไม่ได้ก็ไม่ต้องจำมันแล้ว แต่คอยดูเถอะจะทำให้อกแตกตายทั้งเขาทั้งยัยนั่นเลย หมั้นไส้!

ประมาณหนึ่งชั่วโมงฉันก็สักให้เขาเสร็จ พี่ใหญ่หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ฉันวางเครื่องสักลงพร้อมกับกระตุกยิ้มเมื่ออ่านข้อความบนแผ่นอกของเขา

ควับ~

วายุหันมามองฉันเมื่อรู้ว่าสักเสร็จแล้ว ตลอดเวลาที่สักเขาไม่มองหน้าฉันเลยเอาแต่เลื่อนดูเฟสบุ๊คในโทรศัพท์อยู่แบบนั้น

พรึ่บ~

เขาเบิกตากว้างทันทีเมื่อมองไปที่กระจกบานใหญ่ตรงหน้าเขา เงาในกระจกสะท้อนคำที่ฉันสักลงไปบนอกเขาจนเจ้าตัวลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหันมาเล่นงานฉัน

"สักบ้าอะไรของเธอวะ!"

ฉันเงยหน้ามองเขาก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วมองเข้าไปในกระจก

"ก็สวยดี ปิดรอยเดิมสนิทเลยด้วย"

ฉันยิ้มมุมปากแต่ก็ถูกวายุกระชากแขนจนเซเข้าไปหาเขา อย่าลืมสิว่าเขาเป็นคนแรงเยอะ

หมับ~

"แหกตาดู ฉันให้เธอสักคำนี้เหรอ"

"อ้าว ผิดเหรอ"

ฉันแสร้งทำหน้าใสซื่อ วายุกัดฟันกรอด

โมโหอะไรนักหนา...ฉันก็แค่สักรูปกราฟฟิกท้องฟ้าแล้วก็ลงชื่อของฉันลงไปตัวเล็กๆเอง

"ลบเดี๋ยวนี้!"

เขาพูดพลางสั่งฉันทางสายตา

"อย่ามาตลก คิดว่าฉันเขียนด้วยดินสอแล้วลบด้วยยางลบได้หรือไง"

ฉันพูดพลางบิดแขนออกจากเขาเพราะเริ่มเจ็บตรงที่เขาบีบด้วย

"เฮงซวยเอ้ย!"

วายุหัวเสียมาก และยิ่งเขาดูมีอาการแบบนั้นฉันก็ยิ่งเจ็บใจ เขากลัวยัยนีน่าจะเสียใจมากขนาดนั้นเลยหรือไง

"ถ้าอยากจะลบมาก ก็รอให้แผลหายก่อนแล้วค่อยมาลบแล้วกัน"

ฉันพูด ยอมรับเลยว่าน้อยใจแต่เขาคงไม่สนใจ

"ฉันจะลบตอนนี้!"

"ทำไมนักหนา วายุ นายกลัวยัยนั่นจะเห็นแล้วขาดใจตายหรือไง ถ้ากลัวมันตายมากก็ไม่ต้องถอดเสื้อให้เห็นสิ ง่ายๆ"

ฉันพูด แต่วายุตอกกลับมาจนฉันสะอึก

"ไม่ง่าย...เพราะพวกฉันนอนด้วยกันทุกวัน ไม่มีทางที่นีน่าจะไม่เห็น"

ร้องไห้ตอนนี้ได้มั้ย...

"งั้นก็ปล่อยให้มันตายนั่นแหละ!"

ฉันพูดพลางผลักอกเขา รู้ว่ามือไปโดนแผลที่เพิ่งสักเสร็จใหม่ๆและเลือดยังซิบอยู่เพราะวายุหน้าเหยไปเลยแต่ตอนนี้ฉันไม่อยากให้เขาเห็นสีหน้าอ่อนแอของฉัน การที่ทำให้เขาจำได้ว่ายากแล้วแต่แค่ทำให้เขามองฉันในแง่ดียากกว่ามาก

"เธอจะร้ายไปถึงไหนวะ"

ตอนนี้ในสายตาเขาฉันก็ดูร้ายไปหมดแล้ว เป็นนางมารร้ายเลยสินะ

"พอใจจะร้าย"

ฉันพูดโดยที่ไม่หันไปมองหน้าเขา จากนั้นก็สาวเท้าเดินไปที่มุมร้านที่มีอัลบัมรูปถ่ายแปะอยู่มากมาย ฉันเห็นอัลบัมรูปของฉันกับวายุแปะอยู่มันยังอยู่ตรงที่เดิมที่เพิ่งเติมมาคืออัลบัมรูปถ่ายของลูกค้าคนอื่นๆ

แคว่ก~

ฉันกระชากมันลงมาจากผนังพร้อมทั้งดึงเอารูปออกมาทั้งหมด ขาดบ้างไม่ขาดบ้างพลางขยำมันไว้ในมือก่อนจะเดินกลับไปหาวายุแล้วฟาดมือที่ยังกำรูปอยู่ใส่หน้าเขา

เพี้ย~

ฟึ่บ~

รูปถ่ายทั้งหมดปลิวกระจายอยู่รอบตัวเขา หน้าของวายุหันไปตามแรงฟาดของฉัน ฉันผลักเขาอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้น

"ถึงฉันจะร้ายแต่ฉันว่านายแม่งร้ายกว่า ใจร้าย โครตใจร้ายเลยวายุ!"

ฉันหลุบตาลงมองรูปถ่ายที่ปลิวและร่วงลงบนพื้นแทบเท้าของเราสองคน

"รูปพวกนี้แม่งไร้ความหมาย ไม่อยากจำไม่ต้องจำ คิดว่าฉันตายไปเลย"

ฉันพูดจบวายุก็หลุบตาลงมองรูปพวกนั้น ฉันมองเขาพร้อมกับน้ำตาหยดหนึ่งที่ไหลออกมาก่อนจะปาดมันทิ้ง

"คิดไปคิดมา ถ้าฉันเป็นแบบนายได้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องจดจำอะไรคนเดียว"

"..."

วายุยังคงหลุบตามองรูปพวกนั้นไม่ละสายตา มือของเขากำแน่นและฉันก็พูดต่อ

"เคยบอกว่าอะไรนะ ให้ฉันไปโดดให้รถชนเพื่อชดใช้ให้นายใช่มั้ย"

"..."

"ได้...เดี๋ยวทำให้ดู"

พูดจบฉันก็วิ่งออกจากร้านของพี่ใหญ่ทันที ร้านของพี่ใหญ่อยู่ตรงริมถนนพอดี และวายุคงจำไม่ได้เช่นกันว่าฉันใจกล้ามากพอที่จะทำมัน

ตึก ตึก ตึก~

ฉันวิ่งออกมาจากร้านและมาหยุดยืนอยู่ริมถนนในจังหวะนั้นฉันเห็นรถมอเตอร์ไซด์คันหนึ่งกำลังขับมาด้วยความเร็วในระดับหนึ่ง

ฉันหลับตาลงก่อนจะ...

ปิ้นนน~

"เห้ย!"

ฟลุ่บ~

ฉันได้ยินเสียงแตรรถที่บีบเสียงดังลั่นแล้วก็เสียงร้องอุทานของคนขับพร้อมกับเสียงของเครื่องรถมอเตอร์ไซด์ดังเข้ามาใกล้มาก ฉันรับรู้ได้ว่าตัวเองถูกเฉี่ยวแต่ในจังหวะเดียวกันก็เหมือนมีแรงกระชากจากทางด้านหลังทำให้ตัวของฉันหมุนกลับไปทางด้านหลัง

ตุ้บ~

ร่างของฉันล้มลงบนพื้นพร้อมกับใครอีกคนที่เข้ามากระชากฉันไว้ได้ทัน พอลืมตาขึ้นมองก็เห็นว่าเป็นวายุเองที่หงายหลังล้มอยู่บนพื้นเหมือนกับฉันและตัวฉันก็กึ่งนั่งกึ่งนอนทับอยู่บนตัวเขา

"อยากตายมากหรือไงวะ!"