LOGINShare
บทที่ 12/1 เพื่อนฉันชอบเธอ
Last Updated:
2026-02-09 16:46:10'ผู้หญิงมีมารยาร้อยพันเล่มเกวียน ผู้ชายไม่มีวันตามทันหรอก'
ตอนนี้ฉันกำลังเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน คำพูดของข้าวหอมก็ลอยเข้ามาในความคิด ก็จริงอย่างที่เธอพูด ฉันเป็นผู้หญิงและฉันมีมารยาแต่ว่า...นีน่ามันก็ผู้หญิงมันมีมารยาและมันถือไพ่เหนือกว่าฉันแน่ "มันยาก" ฉันพึมพำพลางลูบหัวไหล่ตัวเองเบาๆ หลังจากที่ไปหาหมอมาอาการของฉันคือไหล่เคล็ด ไม่ถึงกับหลุดแต่หมอก็ใส่ผ้าสะพายแขนมาให้ฉันและสั่งไม่ให้ฉันทำงานจนกว่าจะดีขึ้น ส่วนวายุเขาขึ้นแท็กซี่กลับไปตั้งแต่ฉันเข้าห้องตรวจ คือเขาไม่สนใจจะดูอาการฉันเลยด้วยซ้ำ ความรู้สึกฉันยิ่งกว่าแย่อีก ฉันอุตส่าห์ลงทุนยอมเจ็บตัวแต่กลับไม่ได้อะไรเลย การใช้ใจยากกว่าการใช้เงินเป็นสิบเท่า! "หยุดดีมั้ย ฟ้าเอ๊ย" ฉันพึมพำกับตัวเองพลางเงยหน้ามองท้องฟ้าไปแบบนั้น... 09.30 น. *มหาวิทยาลัย เช้านี้ฉันหอบสังขารเดี้ยงๆของตัวเองมาเรียน โชคดีที่ไหล่ฉันเป็นข้างซ้ายทำให้ฉันยังเขียนหนังสือหรือหยิบจับอะไรได้ถึงจะไม่ถนัดก็เถอะ แต่วันนี้ดูครึกครื้นเป็นพิเศษโดยเฉพาะพวกผู้หญิง ฉันเห็นว่าแต่งหน้าทาปากยังกับจะไปประกวดที่ไหน บางคนก็คุยกันหัวเราะคิกคักและสำรวจตัวเองกันยกใหญ่ แปลก... ฟลุ่บ~ ฉันละสายตาจากพวกผู้หญิงที่เดินผ่านมาตรงหน้าที่มีผู้หญิงคนหนึ่งทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามฉันแรงๆพลางพ่นลมหายใจออกมา "โซ่" ฉันเรียกชื่อเธอ ลูกโซ่อยู่ในชุดนักศึกษา เธอเป็นเพื่อนสนิทของฉันเราอยู่คนละคณะและคณะของเธอก็ห่างออกไปแต่ทำไมวันนี้มาอยู่ที่นี่ "ว่างเหรอ?" ฉันถามเพราะคิดว่าเธอคงยังไม่มีเรียนก็เลยมาหาเพื่อนคุยหรือเปล่า แต่ว่า...หน้างอขนาดนี้ "เปล่า...อ๊ะ แล้วแขนแกไปโดนอะไรมาอ่ะ?" ลูกโซ่ส่ายหน้าก่อนจะเพิ่งสังเกตุฉัน "อ๋อ...อุบัติเหตุน่ะ" "จริงเหรอ เป็นอะไรมากหรือเปล่าฟ้า" "ไม่หรอก แค่ไหล่เคล็ดน่ะไม่กี่วันก็หาย" "แน่ใจน่ะ" "อื้ม ว่าแต่แก..." ฉันกำลังจะอ้าปากถามเธออยู่แต่ก็ต้องชะงักเมื่อพี่ตะวันแฟนของลูกโซ่เดินจ้ำอ้าวมาที่ด้านหลังเธอ ฉันมองเขาจนลูกโซ่หันไปมองตาม "มาทำไม?" ลูกโซ่กระแทกเสียงใส่พลางลุกพรวดขึ้นยืนเหมือนจะเดินหนีทันที ดูท่าทะเลาะกันมาชัวร์ "ใจเย็นๆ ฟังก่อนดิโซ่" พี่ตะวันคว้าแขนโซ่ไว้พลางยึดไม่ให้เธอไปไหน "ไม่ ก็เห็นอยู่ป่ะ" "คือมันไม่มีอะไร..." "ไม่มีอะไรแล้วทำไมต้องห้าม" "ก็เธอโวยวาย..." "แล้วทำไมจะโวยไม่ได้ ฉันทำมากกว่านั้นก็ยังได้!" ฉันมองสองคนนั้นเถียงกันและเหมือนยิ่งเถียงเสียงก็ยิ่งดังขึ้น ลูกโซ่ดูโมโหมากขึ้นจนฉันต้องลุกขึ้นยืนและขัดจังหวะพวกเขาทั้งๆที่ไม่อยากทำ "เอ่อ..." ทั้งสองคนชะงักเมื่อฉันส่งเสียงขัดขึ้น พลางหันมาหาฉัน พี่ตะวันมองฉันก่อนจะลามไปถึงแขนที่ใส่ผ้าสะพายบ่าและมันเป็นจุดเด่นมากในตอนนี้เขาเหมือนอยากจะถามว่าไปโดนอะไรมาด้วยสายตา ก็ขอบคุณนะที่อุตส่าห์แสดงความเป็นห่วงทางสายตา "ฟ้า วันนี้ฉันไปอยู่กับแกได้มั้ย" ลูกโซ่หันมาถามฉัน "ไม่ต้องไป ฉันไม่ให้ไป" แล้วพี่ตะวันก็สั่งห้าม ฉันมองสองคนนั้นสลับกันแล้วคิดถึงตอนที่ฉันกับวายุคบกันชะมัด เชื่อมั้ยว่าวายุไม่เคยสั่งห้ามฉันแบบนี้เลย เขาตามใจฉันมากจนเคยตัว เขาเป็นคนนิสัยค่อนข้างนักเลงแต่เขาจะดีกับฉัน เขายอมฉันคนเดียวซึ่งไม่เหมือนตอนนี้... "ฉันจะไป ฉันไม่อยาก...อ๊ะ ปล่อยนะ" ฉันอ้าปากค้างเมื่อลูกโซ่ถูกแฟนของเธออุ้มขึ้นพาดบ่าต่อหน้าต่อตาฉัน จริงๆแล้วต่อหน้าต่อตาทุกคนในที่นี้ด้วย ลูกโซ่โวยวายแล้วก็ดิ้นยกใหญ่ "ไอ้บ้าตะวันมาอุ้มทำไม ปล่อยนะ" "ไม่ ไปเคลียร์กันให้รู้เรื่อง" พูดจบเขาก็พยักหน้าผ่านๆให้ฉันแล้วแบกเพื่อนฉันไปทันที ฉันมองสองคนนั้นที่โวยวายเถียงกันไปตลอดจนลับสายตาพลางถอนหายใจออกมา "โหย เพื่อนเธอนี่มารยาเยอะเนอะ" เสียงที่ดังมาจากข้างหลังไม่ได้ทำให้ฉันหันไปมองหรอก ฉันหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายไว้ "ทำเป็นเล่นตัว อยากให้แฟนจัดหนักให้ล่ะสิ หึ" แล้วเจ้าของเสียงก็เดินมาหยุดตรงหน้าฉันเอง เธอเป็นนักศึกษาคณะเดียวกับฉันนี่แหละแต่น่าจะคนล่ะสาขา ฉันมองหน้าเธอพลางกรอกตาไปมา "อ่อยชะมัด" เธอเบะปากแล้วม้วนผมตัวเองเล่น "คนเป็นแฟนกัน เค้าจะอ่อยแฟนเค้ามันก็ไม่ผิด...ก็ดีกว่าพวกที่ไปอ่อยแฟนชาวบ้าน" "เอ๊ะ เธอว่าใคร?" "เปล๊า หมายถึงทั่วไป" ฉันเลิ่กคิ้วยัยนั่นกัดฟันพลางเบะปากใส่ฉัน ก็พวกดีแต่เห่า "โซเฟีย ทำอะไรอยู่อ่ะแก" ยัยนั่นหันไปเมื่อได้ยินเสียงเรียก ก็น่าจะชื่อโซเฟียมั้ง "รีบมาเร็ว พวกนักกีฬาจะมาแล้ว" "จริงเหรอแก" ฉันมองท่าทางกระดี้กระด๊าของเธอพลางขมวดคิ้ว นักกีฬาอะไร? "ฉันไปละ ไม่น่ามาเสียเวลาเสวนากับเธอเลย" "..." ฉันไม่ได้โต้ตอบอะไรเธอเพราะยังสงสัยกับสิ่งที่เพื่อนยัยนี่พูดอยู่ ปกติฉันเป็นคนไม่ค่อยใส่ใจสนใจกับอะไรมากมายไง มามหาวิทยาลัยก็มาเรียนไม่ได้มาสนใจคนอื่น ใครจะพูดจะคุยอะไรก็ไม่ได้อยากจะใส่ใจแต่ก็ไม่คิดว่าฉันจะปิดหูปิดตาตัวเองขนาดนี้ "ทำหน้าเอ๋อใส่ฉันทำไม นี่อย่าบอกนะว่าไม่รู้ ว่ามหาลัยเราจะเป็นเจ้าภาพแข่งกีฬาสถาบันแล้วก็เป็นสถานที่ฝึกซ้อมด้วยอ่ะ" "..." "ว๊าย เธอนี่โง่ชะมัด" ฉันได้ยินและรับรู้ว่ายัยนี่มันด่าฉันแต่ว่าสายตาฉันกำลังมองไปที่รถหลายคันที่ขับเข้ามาในคณะฉันต่างหาก มีคันหนึ่งในนั้นฉันจำได้... "ไม่รู้ก็ดีแล้วล่ะย่ะ จะได้ไม่ไปอ่อยพวกนักกีฬาเค้า" "เธอจะได้อ่อยได้เต็มที่งั้นสิ" "เอ๊ะ!" "ยังไงก็เรื่องของเธอ อย่าไปอ่อยแฟนชาวบ้านเขาล่ะกัน เพราะถ้าแบบนั้นเขาเรียกว่าร่า..." ฉันยังพูดไม่ทันจบหรอกก็ถูกยัยนั่นผลักไหล่จนเซแล้วเดินกระแทกเท้าหนีไป ดีนะที่ไม่ได้ผลักข้างที่เคล็ด ฉันมองเลยยัยนั่นที่เดินผ่านไปยังผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังลงจากรถของเขา วายุไง...เมื่อก่อนเขาเคยเป็นนักกีฬา เขาเป็นคนแข็งแรงและแรงเยอะ เขาก็คงมาซ้อมกีฬาอะไรสักอย่างที่นี่ "..." เมื่อปิดประตูรถเขาก็หันมาสบตากับฉันโดยบังเอิญ เขามองฉันนิ่งๆ ก่อนที่ฉันจะเป็นคนละสายตาจากเขาและหันหลังเดินไปอีกทางโดยไม่หันกลับไปมองเขาอีกเลย
Latest chapter
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนพิเศษ
ตอนพิเศษ _____ 2 ปีต่อมา... "ในที่สุดเราก็เรียนจบกันแล้ววว" ข้าวหอม \/ "นึกว่าจะไม่รอดแล้วนะเนี่ย" ยาหยี [] "มันต้องฉลองนะ แบบชุดใหญ่ไฟกระพริบ" ลูกโซ่ O ฉันมองเพื่อนๆทั้งสามคนแสดงความดีอกดีใจและโล่งใจกันยกใหญ่เมื่อเราทุกคนสอบเสร็จแล้วและเราจบปีสี่รอรับใบปริญญา ฉันเองก็ดีใจนะ ดีใจมากๆเลยล่ะ "นั่งยิ้ม แกไม่มีอะไรจะปลดปล่อยเหรอฟ้า" ยาหยีหันมาถามฉันที่ยืนมองพวกเธอยิ้มๆ ฉันหัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้น "ยินดีด้วยนะ...เพื่อนรัก" "จ้าาา" ทั้งสามคนตอบรับออกมาพร้อมกันก่อนที่เราจะกอดกัน จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โต๊ะม้าหินประจำที่พวกเรามักจะมานั่งรวมตัวกันที่นี่ จากนั้นพวกเราก็เอาขนมอบกรอบมานั่งกินและคุยเล่นกัน พวกเราสอบเสร็จแล้วก็จริงแต่ก็ตกลงกันว่าจะนั่งอยู่ที่มหาวิทยาลัยจนกว่าจะปิด เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะเป็นนักศึกษาและได้อยู่ที่นี่ ต่อจากนี้ไปพวกเราก็จะต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง โตขึ้นไปอีกคนละก้าวแล้ว... 16.15 น. หลังจากเรานั่งคุยกันสนุกสนานเฮฮาได้ประมาณช่วงสี่โมงเย็นกว่าๆ พี่ตะวันแฟนของลูกโซ่ก็โผล่มา เขาเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอ ฟลุ่บ~
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนจบ
ตอนจบ .......... *Paradise Pub กึก~ ฉันชะงักเมื่อเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วมีใครคนหนึ่งดักหน้าไว้ "พี่ฟ้า" "ไงเหมี่ยว" ฉันยิ้มให้เด็กสาวรุ่นน้องอย่างเป็นมิตร น้องคนนี้นิสัยดีนะ "พี่ลาออกจริงเหรอ" "อืม ออกแล้วล่ะ" ฉันตอบ เพราะฉันตกลงกับวายุเรื่องนี้แล้ว ฉันตัดสินใจลาออกและจะไปทำงานที่ร้านกาแฟกับพวกเขาเพราะฉันไม่อยากให้เขาลำบากใจ ฉันเข้าใจว่าไม่มีแฟนคนไหนทนได้ที่เห็นแฟนตัวเองถูกคนอื่นลวนลามทุกวัน และรู้ว่าวายุขี้หึงมาก ไม่อย่างนั้นเขาก็คงตามมาเฝ้าฉันทุกวัน เรียกฉันมานั่งดริ๊งกับเขาทุกวัน ซึ่งมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย "อย่างนี้เหมี่ยวก็คงคิดถึงพี่มากเลย" ฉันวางมือลงบนหัวเธอ "ตามพี่ไปมั้ยล่ะ พี่ไปทำงานที่ร้านกาแฟกับแฟนพี่" ฉันชวนน้องจากใจนะ ฉันมองถึงอนาคตของเธอ เธอเด็กกว่าฉันและถ้าเธอไม่ต้องทำงานในสถานที่แบบนี้ ฉันคิดว่าเธอน่าจะมีทางที่ดีกว่า "ถึงมันจะได้เงินน้อยกว่าที่นี่อ่ะนะ แต่มันก็มีทิปจากลูกค้าเล็กๆน้อยๆ อีกอย่างทำเป็นพาร์ทไทม์ก็ได้ มีเวลาว่างให้ไปหางานอื่นทำได้ แต่อาจจะเหนื่อยกว่าทำที่นี่หน่อยนะ ลองเปลี่ยนดูมั้ย?" ฉันเข้าใจว่าเธอต้องใช้เงินเยอะ เงิ
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/2 ดวงใจของฉัน
"ยุ เปิดลิ้นชักหยิบที่คาดผมมาให้แม่หน่อยจ่ะ" แม่บอกผม ทำให้ผมละสายตาจากทั้งสองคนหันไปเปิดลิ้นชักที่อยู่ใกล้ตัว ครืด~ "อันไหนครับ" ผมถาม เพราะภายในลิ้นชักมีที่คาดผมหลายอันมากแถมยังมีโบว์ผูกผม กิ๊บหนีบผมแล้วก็เครื่องประดับอื่นๆ "อันนั้นจ่ะ" แม่ละสายตาจากเส้นผมลอนของปลายฟ้าขึ้นมามองไปที่ลิ้นชักก่อนจะชี้มือบอกผม ผมหยิบมันขึ้นมาส่งให้แม่เงียบๆ แม่รับที่คาดผมไปใส่ให้ปลายฟ้าก่อนจะใช้มือจัดทรงผมเธออีกครั้ง "เอาล่ะ เสร็จแล้ว" ก็อก ก็อก ก็อก~ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่แม่บ้านมาเคาะประตูห้องของแม่พอดี "คุณนายคะ มีแขกมาแล้วค่ะ" คนด้านนอกพูดเข้ามา "อ่า เพื่อนแม่มาแล้ว เดี๋ยวแม่ลงไปก่อนนะ" แม่พูดก่อนจะเดินออกไปทันที ทิ้งให้ผมอยู่กับปลายฟ้า หมับ~ "จะไปไหน" ผมคว้าแขนเธอไว้เพราะปลายฟ้าลุกขึ้นยืนและทำเหมือนจะเดินตามแม่ออกไป "ก็ลงไปข้างล่างไง" เธอหันมาตอบผมด้วยสีหน้าปกติมาก "นายก็น่าจะลงไปได้แล้วนะ" "ยังไม่ลง มาคุยกันก่อนเลย" ฟลุ่บ~ ผมรั้งเธอไว้พลางทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงของแม่แล้วดึงปลายฟ้าให้มายืนใกล้ๆ "เธอกับแม่...เล่นอะไรกัน" ผมงงนะ งงมากด้วย ก่อนหน
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/1 ดวงใจของฉัน
หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยการนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวอย่างช่วยไม่ได้อีกนั่นแหละ ฉันกำเสื้อผ้าไว้ในมือเพราะแม่ของวายุบอกว่าไม่ให้ฉันใส่เสื้อผ้าตัวเดิม สวบ~ ฉันหยุดชะงักเมื่อก้าวพ้นประตูห้องน้ำและแม่ของเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมและมองมาทางฉัน "เสื้อผ้าของเธอ" ท่านบอกพลางพยักเพยิดหน้าไปที่ชุดเดรสสีครีมที่แขวนอยู่ตรงหน้าตู้ ฉันมองตามก่อนจะเดินไปใกล้ๆมัน "..." ฉันไล่สายตามองชุดเดรสชุดนั้น เป็นชุดใหม่เลยล่ะ ชุดสวยด้วย เปนเดรสกระโปรงเหนือเข่าขึ้นมานิดหน่อย ชุดดูหรูและน่ารักดี ฉันไม่ได้ใส่ชุดแบบนี้มานานแล้วล่ะ "เอาไปใส่สิ เธอจะรอให้ชุดมันลอยมาสวมที่ตัวเธอเองหรือไง" "อ่า ขะ ขอบคุณค่ะ" เมื่อถูกย้ำว่าฉันไม่ได้หูฝาด ฉันก็รีบหยิบชุดนั้นมาและเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำและใส่มัน ชุดมันพอดีกับตัวฉันเลยล่ะ สวบ~ ฉันเดินกลับออกมาอีกครั้งด้วยชุดเดรสนั่น แม่ของวายุมองฉันก่อนจะปรากฏรอยยิ้มบางๆออกมาให้ฉันเห็น ถึงจะแค่แว่บเดียว "ใส่พอดีเลยนะ" ท่านพูด ฉันหลุบตาลงมองตัวเอง แต่คำพูดต่อมาของท่านทำให้ฉันชะงัก... "มันเป็นชุดที่ฉันซื้อให้ลูกสาวฉัน" กึก~ ลูกสาว...วายุเป็
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/2 สุดที่รัก
ฉันมาทำอะไรที่นี่? ฉันถามตัวเองในใจอย่างงงๆพลางหยุดเดินและสอดส่ายสายตามองหาคนที่ฉันจะมาหา วันนี้ฉันใส่ชุดที่ค่อนข้างเรียบร้อยเลยแหละ คือเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขายาว มองหาไม่นานฉันก็เจอผู้ชายคนหนึ่งยืนโบกมือและยิ้มกว้างอยู่ไม่ไกลพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง ฟู่ววว~ ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆและพ่นออกมาเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาสองคนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง กึก~ "สวัสดีค่ะ..." เมื่อหยุดยืนตรงหน้าทั้งสองคน ฉันก็ยกมือขึ้นไหว้ผู้หญิงที่อายุรุ่นราวน่าจะแก่กว่าแม่ของฉันสักหน่อย ท่านยกมือขึ้นรับไหว้ตามมารยาท สวบ~ เพียงแค่รับไหว้ฉันแล้วท่านก็หันหลังเดินนำไป ฉันมองตามแผ่นหลังจนมีคนกระซิบข้างหู "แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักนะ" "ในวัดนะ..." ฉันง้างมือจะตีเขาพลางพูดตำหนิท่าทางของเขา แต่ก็ต้องชะงักกลางอากาศเมื่อผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของผู้ชายคนนี้หันกลับมา "ไปสิ ยืนรออะไรกันอยู่" ท่านพูดก่อนจะเดินออกไปอีกครั้ง ใบหน้าที่เรียบนิ่งทำให้ฉันหน้าเสียไปเลยล่ะ หมับ~ "ยุ นี่วัด" ฉันหันไปปรามคนข้างๆอีกครั้งที่ประสานมือเข้ากับมือฉัน ใช่แล้วล่ะเขาคือวายุและผู้หญิงคนนั้นก็ค
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/1 สุดที่รัก
พรึ่บ~ ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพราะรู้สึกถึงการสัมผัสแผ่วเบาบริเวณเส้นผม เมื่อปรือตาขึ้นมาก็เห็นว่าฉันนอนตะแคงและวายุกำลังนั่งมองฉันพร้อมกับลูบผมฉันไปด้วย ฉันถึงดีดตัวลุกขึ้น "ตื่นแล้วเหรอ" เขาชะงักมือจากฉันและฉันเพิ่งสังเกตุว่าเขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ ดูท่าทางน่าจะตื่นและอาบน้ำนานแล้ว "หิวมั้ย" เขายิ้มให้ฉันพลางลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวทำอะไรให้กินนะ" แต่เขาไม่ได้ฟังคำตอบฉัน เขาหมุนตัวจะเดินออกไปแต่ก็ชะงักแล้วหันกลับมาพร้อมกับโน้มตัวลงมาแล้วจูบริมฝีปากฉันจนฉันที่ไม่ทันตั้งตัวผงะไป "นี่..." "ขอบคุณที่นอนเป็นเพื่อนนะ^^" เขายิ้มกว้างให้ฉันอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปเลย ฉันอ้าปากค้างเพราะต่อว่าเขาไม่ออก เมื่อประตูปิดลงฉันก็ถอนหายใจพลางกวาดตามองไปรอบห้องเขา เห็นวายุแขวนเสื้อยืดและกางเกงของเขาไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้าแต่ฉันก็เลือกที่จะลุกขึ้นและเดินออกไปด้านนอก เคร้ง~ เสียงของอะไรบางอย่างตกลงกระแทกพื้นดังมาจากห้องครัวทำให้ฉันรู้ว่าเขาอยู่ในนั้น "ฉันไม่หิว" ฉันหยุดยืนที่หน้าห้องพลางมองเขา เห็นวายุก้มลงเก็บกะละมังที่ทำจากแสตนเลสขึ้นมาจากพื้น เขาหันกลับมามองฉัน "หืม นี่ม
You may also like
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก369.2K viewsบำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย NC18++
Me'JinJIn77.3K viewsคุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่721.0K viewsคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้202.9K viewsไม่ควรรัก คนหมดใจ
Kaeru write12 viewsกรงสวาทสีเพลิง (แนวตบจูบ)
ฟ้าดุษฎี59 viewsบุพเพสนธยา
เนื้อทราย177 viewsเสี่ยงรักร้ายนายไม่สนิท
Kim Nayeol2.1K views
