All Chapters of For Love หวงรัก ต้องห้าม!: Chapter 51 - Chapter 60

ห้าทุ่มครึ่งแล้ว แต่วายุยังไม่กลับมาเลย ก่อนหน้านี้เขาโทรมาบอกเหตุผลฉันแล้วเรื่องวันเกิดเจ้าของร้านอะไรนั่นน่ะ แต่ฉันก็ไม่คิดไงว่ามันจะดึกดื่นขนาดนี้ "ง่วงมั้ยคะ" ฉันเลื่อนฝ่ามือขึ้นมาลูบหน้าท้องของตัวเอง ที่ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วว่ามีสิ่งมีชีวิตเล็กๆอยู่ในนี้ ฉันยังไม่ได้บอกเขาเรื่องนี้...ฉันรอเขาอยู่ และเชื่อมั้ยว่าฉันคิดมากด้วย คิดเยอะ วิตกกังวลจนนอนไม่หลับ เพราะก่อนหน้านี้ฉันยังไม่รู้ตัว ฉันดื่มแอลกอฮอล์ด้วยนะ ฉันกลัวว่าเค้าจะเป็นอันตรายน่ะสิ "รอพ่ออีกหน่อยนะคะ" ฉันก้มหน้าลงพูดกับเค้า ไม่รู้ว่าจะรับรู้ได้ไหมแต่ฉันก็อยากจะพูด ถ้าวายุรู้ เขาจะดีใจใช่ไหมนะ... เรื่องท้องมันเกินจุดที่ฉันคิดไว้ ฉันไม่เคยคิดถึงเลยและฉันกินยาคุมอยู่ตลอด ไม่รู้เหมือนกันว่ามันพลาดไปตอนไหน แต่มันเกิดขึ้นแล้ว เค้าเกิดมาและอยู่ในท้องฉันแล้ว ถึงฉันจะไม่คาดคิดแต่ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง... 07.30 น. แต่จนแล้วจนรอดฉันก็เผลอหลับไป มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนเช้าที่นาฬิกาปลุกและฉันนอนอยู่บนเตียง "ตื่นแล้วเหรอ" เสียงของวายุดังขึ้น เขาเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพของคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขามองหน้าฉันแล้วยิ้มให้

ฉันพูดแค่นั้นแล้วก็ไม่ไหวจริงๆ รีบลุกพรวดแล้วพุ่งเข้าห้องน้ำอย่างเร็วที่สุดเพราะไม่อย่างนั้นฉันต้องอาเจียนบนโต๊ะกินข้าวแน่ๆ ทุเรศจริงๆเลยฟ้าเอ้ย แค่นี้แม่เขายังเกลียดแกไม่พอหรือไง! "ไหวมั้ย หาหมอเถอะอย่าดื้ออีกเลย" วายุที่ตามมาลูบหลังให้ฉันพูดขึ้น เขาชวนฉันไปหาหมอหลายรอบแล้วแต่ฉันยังไม่ยอมไป ฉันแค่กะว่าถ้าวันนี้บอกเขา เราจะไปหาหมอและฝากครรภ์ด้วยกัน "..." ฉันไม่ได้ตอบอะไร รีบกลั้วปากล้างคอหลังจากอาเจียนจนแทบหมดแรง แพ้ท้องมันทรมานนะ ฉันเริ่มเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่และเริ่มเข้าใจแม่ของเขา หากจะห่วงและไม่อยากให้ลูกของเขาต้องลำบาก สวบ~ วายุประคองฉันเดินออกมาจากห้องน้ำและแม่ของเขายืนกอดอกมองเราอยู่ "เธอน่ะ" ท่านพูดขึ้น ฉันเงยหน้าสบตากับท่านอีกครั้ง "..." "ท้องใช่มั้ย?" ฉันอึ้งไปเลยเมื่อถูกถามแบบนั้น แต่ถ้าแม่ของเขาจะรู้มันก็ไม่แปลก ท่านเคยผ่านประสบการณ์จุดนั้นมาแล้ว ย่อมรู้ดีเป็นธรรมดา "ฟ้า" วายุเรียกฉัน สีหน้าเขาดูตื่นเต้นขึ้นทันที "จริงเหรอ" "..." "ท้องจริงๆใช่มั้ย" เขาถามฉันแต่ฉันยังเงียบอยู่ ตอนแรกฉันกะจะบอกเขาก็จริง แต่ว่าตอนนี้...สายตาแม่ของเขาที่มองฉัน

ฉันหยุดยืนอยู่กับที่พลางหอบหายใจแล้วออกเสียงไล่วายุที่ยืนอยู่หน้าประตู เขายังคงทำหน้าไม่เข้าใจอะไรเลย ฉันรู้สึกเหนื่อยและเรี่ยวแรงเหลือน้อยเต็มที "บอกฉันหน่อย นี่มันอะไรกัน..." วายุชะงักเมื่อพี่ตะวันเดินเข้าไปหาเขา เขายัดโทรศัพท์ฉันใส่มือวายุก่อนจะพูดขึ้น "อยากรู้ก็เอาไปดู" "นี่มัน..." เขาอุทานออกมาเมื่อเห็นคลิปและข้อความนั้น "ฟ้า คือมัน..." เขาจะเข้ามาอธิบายแต่ฉันส่ายหน้าพลางก้าวถอยหลัง ฉันไม่อยากได้ยินอะไรตอนนี้ทั้งนั้น "ตอนนี้ออกไปก่อน ฟ้ากำลังโกรธ พูดไปก็ไม่ฟังหรอก" ฉันได้ยินเสียงของพี่ตะวันพูดห้าม แต่ก็ร้องไห้จนม่านน้ำตาบังให้เห็นร่างสูงของสองคนนั้นไม่ชัด "..." เสียงของวายุเงียบไป มีเพียงเสียงร้องไห้ของฉันที่ยังดังอยู่ ปัง~ และไม่นานเสียงของประตูที่ดังขึ้นก็ทำให้ฉันรู้ว่าวายุออกไปจากห้องแล้ว พรึ่บ~ "ฟ้า..." ฉันทรุดลงนั่งกับพื้นโดยมียาหยีกับข้าวหอมคอยประคองไว้ ฉันยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ความกลัวและคำสัญญาของเขาวนเข้ามาในหัวฉัน เขาสัญญาว่าจะไม่ทิ้งฉันกับลูก... แต่เขาก็ทำแบบนั้น...ฉันกลัวเหลือเกิน -วายุ- "นีน่า!" ผมเรีย

*โรงพยาบาล -ลัชท์- ตึก ตึก ตึก ผมสาวเท้าวิ่งเร็วที่สุดเท่าที่จะวิ่งเข้ามาในโรงพยาบาลได้ จุดมุ่งหมายของผมคือห้องฉุกเฉิน ก่อนหน้านี้ผมได้รับโทรศัพท์ว่าปลายฟ้า น้องของผมและเป็นเด็กในปกครองของผมด้วยถูกรถชน ผมตกใจและกลัวมาก กึก~ ผมหยุดยืนที่หน้าประตูห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลพลางหอบหายใจถี่ยิบ ก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อตั้งสติแล้วหันไปมองผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนหน้าซีดเซียวอยู่ตรงนี้ด้วย เสื้อผ้าของมันเปื้อนเลือด! พรึ่บ~ ผมกระชากคอเสื้อของมันอย่างเดือดดาลแค่เพียงเห็นหน้า ผมเคยเจอมันและผมเคยเกือบลากมันเข้าคุกถ้าฟ้าไม่ห้ามผมด้วยเหตุผลโง่ๆไว้ "เกิดอะไรขึ้น?" ผมถามมัน แต่มันมองผมแล้วทำหน้าเครียดใส่ "กูถามว่าเกิดเหี้ยอะไรขึ้นไง มึงตอบดิวะ!" ผมตะคอกใส่หน้ามันพลางกระชากมันเพื่อเค้นเอาคำตอบ มันตวัดสายตาที่มองไปยังประตูห้องฉุกเฉินอยู่ตลอดเวลามามองผม ริมฝีปากแห้งผาดขยับพูดเสียงเบา "ฟะ ฟ้า..." พรึ่บ~ ผมกระชากคอเสื้อมันอีก แม่ง! "กูถามมึงว่าเกิดอะไรขึ้น น้องกูโดนรถชนได้ยังไง มึงทำอะไรน้องกู!" ผมขบกรามพลางถามมันอีก ถ้าคราวนี้มันยังไม่ตอบ ผมซัดหน้ามันแน่! "ไอ้..."

ไอ้นายตอกย้ำผม คิดว่าผมไม่กลัวเหรอ "กูว่าปล่อยเวลามานานเกินไปแล้วนะ" ไอ้ครามปิดตู้ล็อกเกอร์พลางมองหน้าผม "หลายเดือนแล้ว มึงจะรอเวลาให้ผ่านไปเป็นปีๆเลยหรือไง" "เออ/เออ" แล้วไอ้เต ไอ้นายก็เห็นดีด้วย "มึงคิดว่าฟ้ารักมึงได้คนเดียวตลอดชีวิตเหรอ" "กู..." "คนเรา ถึงจะมีความอดทนมากแค่ไหน แต่มันเจ็บ...ก็ต้องมีจำกันบ้าง" ไอ้ครามพูดอีก มันจ้องหน้าผม ผมมองตามันออก รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ บอกตัวมันเองด้วยไงประเด็น "อธิบายไปเหอะ เรื่องนั้น..." "..." "กูเป็นพยานได้มึงก็รู้" *Paradise Pub ตอนนี้ฉันกำลังจะกลับแล้ว ฉันเดินลงมาคุยกับข้าวหอมที่บาร์พักใหญ่เพื่อรอให้ลัทช์มารับ จนแล้วจนรอดเขาก็ส่งข้อความมาว่าแฟนไม่สบาย...ฉันก็คงต้องกลับเอง ฉันบอกลาเพื่อนก่อนจะเดินฝ่านักท่องราตรีหลายคนออกมาและก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่ง ปึ้ก~ "อ๊ะ ขอโทษค่ะ" ฉันโค้งหัวขอโทษเขา ผู้ชายคนที่ฉันชนจับต้นแขนฉันไว้ "ผมสิต้องของโทษ พี่เป็นไรหรือเปล่าครับ?" ฉันเงยหน้ามองเขา "วิน..." เป็นรุ่นน้องคนนั้นกับกลุ่มเพื่อนของเขา "ไม่แฟร์จริงๆ" เขาส่ายหัว คงหมายถึงเรื่องที่ฉันรู้ชื่อเขาแต่เขากลับไม่รู้ช