บทที่ 13/3 พอใจยัง?

ครืด~

ฉันสะดุ้งนิดหน่อยที่จู่ๆโทรศัพท์เครื่องนั้นก็สั่นขึ้น ฉันหันไปมองที่หน้าจอโดยอัตโนมัติก็พบว่าเป็นข้อความไลน์...ไลน์ของยัยนีน่า

งั้นโทรศัพท์เครื่องนี้ก็ของวายุเหรอ?

เวลานั้นฉันก็คิดอะไรได้บางอย่าง ฉันเม้นปากพลางหันไปมองวายุซึ่งเขาก็กำลังซ้อมอยู่ส่วนคนอื่นๆ ก็ไม่ได้สนใจทางนี้สักเท่าไหร่

"..."

ฉันหันกลับมาที่โทรศัพท์ของเขาพลางลองปลดล็อกด้วยรหัสที่สุ่มคิดขึ้นมาได้ วายุไม่ใช่คนที่จะใส่ใจเรื่องพวกนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาจะตั้งรหัสโทรศัพท์หรือรหัสอะไรก็แล้วแต่แบบง่ายๆ

"วันเกิด..."

ฉันพึมพำพลางลองใช้รหัสตัวเลขวันเกิดเขา แต่ไม่สำเร็จ ถ้างั้น...

"สอง สี่ หก แปด..."ร

ฉันลองเดาสุ่มจากรหัสที่เขาเคยใช้ ไอ้รหัสนี้น่ะเขายังเคยใช้จนฉันต้องเปลี่ยนให้เขาเพราะมันง่ายต่อการเดามากเกินไป แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้มัน

ครั้งที่สาม...

"อืมมม...เลขท้ายบัตรประชาชนล่ะ"

ฉันพึมพำพลางกดรหัสเลขสี่ตัวท้ายบัตรประชนของเขา ฉันจำได้นะจำได้ทั้งสิบสามหลักนั่นแหละ

ติ้ด~

สำเร็จ!

ฉันยิ้มกว้างเมื่อเดารหัสผ่านเขาถูกพลางเหลือบไปมองรอบๆอีกครั้งและไม่ลืมมองทางไปห้องน้ำที่อาจารย์อาจจะเดินกลับเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้ ฉันภาวนาในใจไม่ให้อาจารย์มาตอนนี้

ฉันลองกรอกเข้าไปในอีเมลล์เก่าของเขาซึ่งมันไม่ได้มีการใช้งานมานานแล้วแต่ก็ยังใช้ได้อยู่ ฉันกดเปิดอ่านข้อความอีเมลล์ต่างๆที่มีอยู่ไม่มากนัก เปิดมันทุกฉบับจนเจอสิ่งที่ฉันต้องการ

มันยังอยู่ในนี้...

คลิ๊ก~

"โทษทีนะครับนักศึกษา ไปนานหน่อย"

"อุ๊ย!"

ฉันสะดุ้งเพราะอยู่ดีๆอาจารย์ก็กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ฉันหันกลับมามองโทรศัพท์ก็โล่งใจที่แสงบนหน้าจอดับลงแล้ว

"มะ ไม่เป็นไรค่ะอาจารย์"

"โอเค ขอบใจนะที่มานั่งเฝ้าของให้ ทรัพย์สินของพวกนักกีฬาเค้าฝากไว้น่ะ"

"อ๋อค่ะ ถ้างั้น ฟ้าขอตัวไปนั่งทางนู้นนะคะ"

"อื้ม ไปได้แล้วล่ะ"

ฉันยิ้มให้อาจารย์ก่อนจะเดินกลับมานั่งลงที่เดิม พวกยัยโซเฟียหันมามองฉันก่อนจะเชิดหน้าใส่เหมือนเดิม

-วายุ-

พักนี้ผมเหนื่อยเพราะต้องเรียนด้วยซ้อมกีฬาด้วย หลังจากที่ผมกลับมาสิ่งแรกที่ผมจะทำเลยคือการอาบน้ำ บางคนเหนื่อยมากๆอาจจะอยากนอนพักสักหน่อยแต่ไม่ใช่ผม ผมชอบที่จะอาบน้ำให้ร่างกายรู้สึกสดชื่นขึ้นมากกว่า

แอด~

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพกึ่งเปลือย คือมีผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอวไว้กับผ้าผืนเล็กๆอีกผืนที่ใช้เช็ดผมเพราะเพิ่งสระผมมา

"อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ"

ผมชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงของผู้หญิง หันไปมองทางต้นเสียงก็เห็นว่านีน่านั่งอยู่บนเตียงของผมเธอหันมายิ้มหวานให้ผม

"นีน่า...มานานหรือยัง"

ผมถามพลางปล่อยผ้าที่กำลังเช็ดผมลงพาดกับบ่า...มันปกปิดรอยสักนั่นได้พอดีเลยล่ะ

"เพิ่งมาเอง ทำไมเหรอ"

"ก็เปล่า"

ผมตอบ ผมไม่สงสัยว่านีน่าเข้าห้องผมได้ยังไง เธอเป็นแฟนผมและเธอมีคีย์การ์ดสำหรับเข้าห้องผม มันเป็นเรื่องธรรมดา

"ก็นึกว่าซ่อนใครเอาไว้ซะอีก"

พรึ่บ~

นีน่าพูดแกมหยอกพลางลุกจากเตียงขึ้นมายืนตรงหน้าผม พลางเลื่อนมือมาแตะลงที่ผ้าผืนเล็กบนบ่าผม

"เช็ดผมให้นะ"

นีน่าพูดพร้อมจะขยับผ้าผืนนั้นขึ้นไปเช็ดผมให้ แต่ผมคว้ามือเธอไว้ก่อน

หมับ~

"ไม่ ไม่ต้องหรอก"

ถ้าให้เธอทำ เธอก็เห็นรอยสักนั่นน่ะสิ

"ทำไมล่ะ?"

นีน่าขมวดคิ้วสงสัย ผมลอบถอนหายใจพลางคิดหาคำตอบ...

Rrrr~

แล้วเสียงโทรศัพท์ของนีน่าก็ดังขัดขึ้น เธอหันไปมองกระเป๋าสะพายที่วางอยู่บนเตียงผมก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าออกมาแล้วกดรับสาย

"ว่าไงแก"

นีน่าคุยกับปลายสาย ผมมองเธอก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วแต่งตัวทันที

ฟลุ่บ~

เมื่อแต่งตัวเสร็จนีน่าก็คงคุยกับปลายสายเรียบร้อยแล้วเช่นกัน เธอเข้ามากอดผมจากทางด้านหลังแล้วพูดขึ้น

"ไปดื่มกันนะ"

"หืม?"

ผมเอี้ยวหน้ามองเธอ ผมไม่อยากไปผมอยากพักมากกว่า

"ยัยเอมม่าอ่ะ มันโทรมาชวน"

"เนื่องในโอกาสอะไร?"

"ก็แบบ สังสรรค์สุดสัปดาห์ พวกเราก็ดื่มแบบนี้กันแทบทุกอาทิตย์อยู่แล้ว ที่รักไปกับนีน่านะ นะ"

นีน่าถูแก้มกับเสื้อของผมเป็นเชิงอ้อน ผมไม่ได้อยากไปแต่ก็ไม่อยากขัดใจ...

นีน่าดีกับผมมามาก ผมรู้

"อืม ก็ได้"

ผมพยักหน้าอย่างปลงๆ นีน่ายิ้มกว้างพลางก้าวไปยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าของผม

"น่ารักที่สุด งั้นเปลี่ยนชุดนะเดี๋ยวนีน่าเลือกชุดให้"

"..."