บททั้งหมดของ เมียบังคับแต่งที่เขาไม่มีวันจะรัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

คาลอสที่อยู่ในชุดลำลองเสื้อยืดกางเกงขายาวออกจากห้องนอนมาแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาเรนนี่ทันทีตู๊ด'ค่ะคุณคาลอส''นั่นเธออยู่ที่ไหน ทำไมถึงไม่กลับบ้าน''เรนจะไม่กลับไปที่นั่นอีกแล้วค่ะ''ทำไม!' เขาถามด้วยน้ำเสียงเข้มเพราะรู้สึกตกใจเมื่อได้ยินเธอบอกแบบนั้น'แค่นี้นะคะคุณคาลอส สวัสดีค่ะ' พูดจบเธอก็กดวางสายทันที ก่อนที่คาลอสจะโทรหาเธออีกครั้ง แต่เธอปิดเครื่องไปแล้วคาลอสที่โทรหาเธอเท่าไหร่ก็โทรไม่ติดจึงรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก เขาเดินวนไปวนมาอย่างใช้ความคิดว่าจะทำอะไรก่อนดี ไม่รู้จะเริ่มยังไงเบลล่าที่มีเพียงผ้าขนหนูปกปิดร่างกายเอาไว้เปิดประตูออกมา เมื่อเห็นชายหนุ่มดูแล้วน่าจะอารมณ์ไม่ดีจึงเอ่ยถามออกไป"พี่คาลอสอารมณ์ไม่ดีเรื่องอะไรเหรอคะ""ที่บ่อนมีปัญหานิดหน่อยน่ะ" เขาตอบแบบส่งๆไป แต่ในใจมัวคิดไปถึงแต่อีกคนที่ออกจากบ้านไป"ตอนนี้เบลหิวแล้ว พี่ช่วยบอกคนใช้ให้ทำอาหารให้เบลกินหน่อยสิคะ""คนใช้?" คิวเข้มขมวดเข้าหากันแล้วเอ่ยออกไป"ก็บ้านพี่มีคนใช้ไม่ใช่เหรอคะ ตอนที่เขาออกไปเปิดประตูให้เบล เบลถามว่าเขาเป็นใคร เขาจึงบอกว่าเป็นคนใช้ของพี่ค่ะ""..." เขาชะงักงันพลางนึกไปถึงตอนนั้นที่เคยพูดก

เรนนี่ออกจากบ้านของกฤตินก็เรียกแท็กซี่ที่ขับผ่านมาพอดี คาลอสที่เดินตามเธอออกมาหน้าบ้านรีบไปขึ้นรถหรูของตัวเองแล้วขับตามหลังแท็กซี่คันที่เธอนั่งไป แต่เว้นระยะห่างพอสมควร เพราะกลัวเธอจะจับได้ เขาอยากรู้ว่าหญิงสาวพักอยู่ที่ไหน ทีหลังเขาจะได้ไปหาถูกจนกระทั่งรถแท็กซี่จอดยังหน้าอพาร์ทเม้นท์แล้วเธอเดินลงจากรถไป เขาดูป้ายชื่อของอพาร์ทเม้นท์ที่เธอเดินเข้าไป จากนั้นจึงขับรถออกไปทันทีหนึ่งอาทิตย์ต่อมาอพาร์ทเม้นท์ ตอนเย็นคาลอสที่นั่งรออยู่ในรถซึ่งจอดเยื้องหน้าอพารท์ทเม้นท์ไม่ไกลเท่าไหร่ เมื่อเห็นร่างบางของเรนนี่เดินเข้าไปในอพาร์ทเม้นท์ เรียวขายาวจึงก้าวออกจากรถแล้วสาวเท้าเข้าไปในอพาร์ทเม้นท์ทันที ร่างสูงเดินตามหลังเจ้าของแผ่นหลังเล็กไปเงียบๆ หญิงสาวกดลิฟต์และไม่กี่วินาทีประตูลิฟต์จึงเปิดออก เรียวขาสวยก้าวเข้าไปข้างใน ก่อนที่ร่างสูงซึ่งยืนอยู่ด้านหลังเธอจะก้าวตามเข้าไป เธอไม่ได้หันมองหน้าของอีกคนที่เดินเข้าลิฟต์มาด้วยกัน แต่เธอรู้ว่าเขาตัวสูงกว่าเธอมาก อีกทั้งยังมีกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่โชยเข้ามาแตะจมูกของเธอจนกระทั่งประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อมาถึงยังชั้นที่เธออาศัยอยู่ หญิงสาวก้าวออกไปจากลิฟต์แล้ว

"พ่อมึงโทรไปบอกพวกกูว่ามึงเมาหัวราน้ำมาหลายเดือนแล้ว แล้วทำไมมึงถึงได้เมาแบบนี้วะ" โดมยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มแล้วหันถามยังคาลอสที่นั่งอยู่ด้านข้าง ก่อนเสียงทุ้มของคาลอสจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ใบหน้าหม่นหมอง"กูถูกเมียทิ้งเพราะทำตัวเลว กูเป็นผัวที่เหี้ยมาก เมียก็เลยทิ้งไปแบบนี้ไง""เมียคนไหนของมึงอีกวะ ที่กูรู้ก็มีแต่เบลล่าที่เป็นแฟนคนแรกของมึงที่มึงบอกว่ารักนักรักหนาไม่ใช่เหรอ" โดมเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้ามีความสงสัย ก่อนที่คาลอสจะเอ่ยออกไป"คนนี้เมีย ไม่ใช่แฟน""ทำไมพวกกูถึงไม่เคยรู้เลยวะว่ามึงมีเมียแล้ว" จากนั้นคาลอสก็เล่าเรื่องระหว่างเขากับเรนนี่ให้เพื่อนทั้งสองฟัง"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง" โดมกับนายเอ่ยพลางพยักหน้ารับรู้พร้อมกันเมื่อเพื่อนตัวสูงเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง และเล่าเรื่องที่มันทำเลวกับเมียมันด้วยก่อนนายจะเอ่ยขึ้น"แต่รอบนี้กูว่ามึงเมาหนักกว่าตอนที่เบลล่าบอกเลิกมึงอีกนะ ตอนนั้นมึงเมาอยู่แค่เดือนเดียวเอง คนนี้มึงรักเขามากเหรอ""เออรักมาก แต่กูเพิ่งมารู้ใจตัวเองเมื่อตอนสายไปแล้วว่ะ" คาลอสตอบพลางแววตาคมสะท้อนความหมองเศร้าและเสียใจออกมาอย่างเห็นได้ชัดย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน

วันต่อมาเรนนี่มาถึงสนามบินในเวลาตอนเที่ยงวัน จากนั้นเธอก็เดินทางไปยังคอนโดหรูที่กฤตินได้จัดแจงไว้ให้ตั้งแต่เมื่อวาน หลังจากที่รู้ว่าเธอจะกลับมาวันนี้เมื่อหญิงสาวเอาข้าวของเข้าไปไว้ในคอนโดเรียบร้อยแล้ว จากนั้นจึงเดินทางไปยังโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่เขานอนพักรักษาตัวอยู่ห้องพักฟื้นร่างเล็กเปิดประตูเข้ามาในห้องพักฟื้นจึงได้เห็นร่างสูงคุ้นเคยที่ไม่ได้เห็นมาสามปีแล้วนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง โดยมีสายน้ำเกลือติดอยู่บนหลังมือหนา เธอที่เห็นอย่างนั้นถึงกับลมหายใจสะดุด กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากด้วยความรู้สึกสงสารเมื่อเห็นร่างกำยำต้องมานอนนิ่งๆไม่ตอบสนองอะไรอยู่บนเตียงเป็นเวลาสองเดือนแล้ว"อ้าวเรนนี่ มาแล้วเหรอ" มยุริญที่นั่งอยู่ข้างกฤตินหันมาเห็นร่างบอบบางของเรนนี่ที่อยู่ในชุดเดรสเรียบหรูดูแพงจึงเอ่ยออกไปทันที ก่อนหญิงสาวจะดึงสติแล้วหันไปยกมือไหว้ผู้มีพระคุณที่เลี้ยงดูเธอมาเป็นอย่างดีด้วยความนอบน้อม"สวัสดีค่ะลุงติน ป้ายุ"กฤตินกับมยุริญพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนที่กฤตินจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงใจดีอบอุ่นอย่างที่เคย"นั่งเครื่องบินมาเหนื่อยๆ อันที่จริงหนูค่อยเข้ามาพรุ่งนี้ก็ได้นะ""เรนไม่เห

ห้างสรรพสินค้าเมื่อชายหนุ่มลงจากรถ ขายาวก็เดินอ้อมรถมาทางฝั่งที่ร่างบางยืนอยู่ มือใหญ่เอื้อมไปจับมือเล็กพลางสอดปลายนิ้วของตัวเองเข้าไประหว่างนิ้วของเธอและประสานเข้าด้วยกันอย่างแนบแน่น เรนนี่เงยหน้ามองคนตัวสูงพร้อมระบายยิ้มอ่อนๆ ก่อนที่ทั้งสองจะพากันเข้าไปในห้างสรรพสินค้าชื่อดังคาลอสพาหญิงสาวที่ตัวเองรักเข้าไปในร้านอาหาร เขาจัดแจงให้เจ้าของร่างบอบบางนั่ง จากนั้นเขาจึงหย่อนกายนั่งลงข้างๆ ชายหนุ่มหยิบเมนูขึ้นมาเปิดดูแล้วหันถามยังร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างตัวเองด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยความเอาใจใส่"เรนเลือกเลยว่าอยากกินอะไร" คาลอสเอ่ยพร้อมกับยื่นเมนูอาหารให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างตัวเองด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล มือสวยรับเมนูไปดูแล้วเปิดทีละหน้าไปเรื่อยๆพลางกวาดสายตามองรายการอาหารอย่างช้าๆ ในขณะที่นัยน์ตาคมของร่างสูงจดจ้องไปยังใบหน้าสวยหวานอย่างไม่อยากจะละสายตา จนกระทั่งเรนนี่ได้เจอของกินที่ตัวเองถูกใจจึงผละสายตาออกจากเมนูหญิงสาวหันไปมองร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างตัวเองก็พบว่าเขาจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยแววตานิ่งที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและเสน่หาอยู่ในนั้น คนถูกมองที่เห็นอ