ตอนที่ 5 ซ่อนเงิน 

ตอนที่ 5 ซ่อนเงิน 

            หลินจิงซูประคองติงเสวี่ยเหม่ยเดินออกจากสถานีตำรวจไป

            เธอกระซิบข้างหูติงเสวี่ยเหม่ยว่า

            “แม่ แกล้งป่วยนะ ตอนนี้เลย”

            แม้ติงเสวี่ยเหม่ยจะไม่รู้ว่าเด็กคนนี้กำลังคิดจะทำอะไร แต่ในเมื่อลงเรือลำเดียวกันแล้ว ย่อมต้องให้ความร่วมมือต่อไป และในทันที เธอก็ยกมือขึ้นกุมหน้าอกตนเองไว้ พร้อมส่งเสียงไออย่างหนักไม่หยุดหย่อน ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

            “แค่ก.. แค่กๆ… เมื่อครู่โจรมันเตะแม่ด้วย แม่…แม่หายใจไม่ค่อยออก”

            หลินจิงซูได้แต่นึกขบขันอยู่ในใจ ไหนเลยจะรู้ว่าแม่ของตนจะมีพรสวรรค์ทางด้านการแสดงสูงส่งเพียงนี้ ทั้งสีหน้า ท่าทางและอารมณ์ล้วนไปด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติ

            ทันทีที่ย่าอู๋ได้ยินแบบนั้น ใบหน้าชราเหี่ยวย่นของเธอก็แอบบิดเบี้ยวด้วยความตกตะลึง

            “นังสารเลว แกยังมีหน้าคิดจะไปโรงพยาบาลอีกงั้นเหรอ? ฉันขอบอกไว้ก่อน แกอย่าได้ฝันไปเลย!”

            หลินจิงซูร้องตอบโต้กลับทันควัน

            “ถ้าไม่อยากให้แม่หนูไปโรงพยาบาล ก็ควรให้แม่ได้พักผ่อนสักวันสองวัน มื้อเย็นวันนี้ก็ให้เป็นหน้าที่ของป้ารองก็แล้วกัน เพราะร่างกายของแม่หนูทำด้วยเนื้อไม่ใช่เหล็ก”

            และก็แน่นอนว่า อู๋ซิ่วเหลียนรีบปฏิเสธทันที

            “ฉันเป็นโรคภูมิแพ้ สูดดมควันไฟในครัวนานๆไม่ไหว ไม่เอา ฉันไม่ทำ!”

            “คุณย่าคะ ถ้าอย่างนั้น แม่หนูก็ควรต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลสักครั้ง วันนี้เพื่อนบ้านตั้งหลายคนต่างก็เห็นเหตุการณ์ ถ้ายังฝืนให้แม่ทำโน่นทำนี่อีกจริงๆ รับรองได้ว่าทุกคนคงต้องพากันนินทาลับหลังแน่ ว่าแม่สามีบ้านสกุลหลินชอบกดขี่รังแกลูกสะใภ้ ยิ่งถ้าข่าวนี้ลือไปถึงหูคนในโรงงานของพ่อแล้วล่ะก็ มีหวังต้องกระทบกระเทือนไปถึงเรื่องการเลื่อนตำแหน่งของพ่อแน่ๆ”

            ยิ่งได้ฟังคำอธิบายของหลินจิงซู ย่าอู๋ก็ยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้น เธอรีบหันไปชี้หน้าอู๋ซิ่วเหลียนพร้อมตะคอกสั่งทันที

            “แกไม่มีสิทธิ์เลือกว่าจะทำหรือไม่ทำ! อยากให้ฉันกับชิงอี้อดข้าวตายหรือยังไง?!”

            อู๋ซิ่วเหลียนกัดฟันขบกรามแน่นอย่างไร้ทางเลือก สายตาอำมหิตจ้องมองใส่หน้าหลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยราวกับอสรพิษที่เต็มไปด้วยอันตราย

            วันนี้เธอตั้งใจพาทั้งป้าผางและเพื่อนบ้านคนอื่นๆเข้าร่วมแผนการ ‘จับชู้’  และทั้งหมดนี้ก็เพื่อสาดน้ำมันลงไปในกองไฟ ให้เพื่อนบ้านเหล่านั้นช่วยกันใส่สีตีไข่กระจายข่าวเรื่องนี้ออกไปให้ใหญ่โตที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งนี้ก็เพื่อทำให้ติงเสวี่ยเหม่ยอับอายถึงขีดสุด แต่ทว่าใครจะไปรู้ได้ ว่าสุดท้ายกลับกลายเป็นเธอที่โยนก้อนหินใส่เท้าตัวเอง

                  ทันทีที่กลับถึงบ้าน ย่าอู๋ก็ตรงดิ่งกลับเข้าห้องนอนใหญ่ของตนเองทันที อู๋ซิ่วเหลียนไล่ตามเข้าไปติดๆ เพื่อต้องการเกลี้ยกล่อมพูดจาฉอเลาะ หวังว่าจะช่วยเปลี่ยนสถานการณ์ให้ดีขึ้นได้บ้าง

                  หลังปิดประตูห้อง หลินจิงซูได้ขอให้ติงเสวี่ยเหม่ยแกล้งทำเป็นป่วยต่อไป เธอจัดที่นอนบนเตียงให้แม่ได้นอนพักผ่อนอย่างสบาย

                  ติงเสวี่ยเหม่ยทำตามที่บุตรสาวบอกทุกอย่าง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี

                  “จิงซู เงินนั่น…”

                  หลินจิงซูยกนิ้วประกบติดริมฝีปากตนเอง ส่งเสียง ‘ชู่ว’ ออกมาเบาๆ และเธอยังกระซิบตอบเสียงต่ำว่า

                  “แม่ เรื่องที่เราซ่อนเงินไว้ ห้ามให้พ่อรู้เด็ดขาด”

                  “อะไรนะ?” ติงเสวี่ยเหม่ยเลิกคิ้วถามต่อ 

“ทำไมถึงให้พ่อของลูกรู้ไม่ได้ล่ะ?”

หลินจิงซูอธิบายแจกจางไปตามความจริง

“แม่ ไม่เห็นหรือไงว่าป้ารองมีท่าทีแปลกๆ? ป้ารองทำเหมือนว่าต้องการใส่ร้ายให้แม่มีชู้เพื่อสร้างความอับอายให้แม่!”

“เรื่องนั้นแม่เองก็รู้สึกเหมือนกัน” ติงเสวี่ยเหม่ยพยักหน้า

“เพียงแต่เราไม่มีหลักฐานเอาผิด พูดไปก็ไม่มีใครเชื่อ”

“แต่แม่ไม่ต้องห่วง ป้ารองทำชั่วไว้มาก สักวันจะต้องถูกผลกรรมลงโทษอย่างแน่นอน แม่เองก็ควรระวังตัวให้มากกว่านี้ แล้วก็…แม่ไม่รู้สึกอะไรอีกเลยเหรอ?”

“รู้สึก? รู้สึกอะไรงั้นเหรอ?”

ในช่วงชีวิตก่อนหน้า หลินจิงซูก็ไม่ทันรู้สึกด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับติงเสวี่ยเหม่ยในตอนนี้? กระทั่งตอนที่เธอสังเกตเห็นปฏิกิริยาของอู๋ซิ่วเหลียนเมื่อพูดถึงพ่อของเธอเท่านั้น

อีกหนึ่งสิ่งสำคัญที่หลินจิงซูสังเกตเห็นก็คือ แววตาของอู๋ซิ่วเหลียนที่มองมายังติงเสวี่ยเหม่ยนั้น เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา 

หลินจิงซูเริ่มสงสัยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของอู๋ซิ่วเหลียนและหลินชิงอี้มากยิ่งขึ้น

แม้ท้ายที่สุด ทั้งสองจะไม่ได้ครองคู่สมหวังกันในชีวิตก่อนหน้า แต่ท่าทีของพ่อเธอที่มีต่ออู๋ซิ่วเหลียนและลูกพี่ลูกน้องตัวดีของเธอนั้น ใครเห็นเข้าย่อมต้องรู้สึกสงสัยเช่นกัน

                  หลินจิงซูเองก็เคยรู้สึกเช่นนั้นมาก่อน จนกระทั่งได้เห็นแววตาของอู๋ซิ่วเหลียน สิ่งนี้ยิ่งกระตุ้นให้เธอต้องสืบหาความจริง หากเป็นอย่างที่เธอคาดเดา เธอจะต้องหาทางให้แม่หย่ากับหลินชิงอี้อย่างแน่นอน 

                  ต่อจากนั้นน่ะเหรอ? เธอก็จะบดขยี้ตระกูลหลินไม่ให้ได้ผุดได้เกิด!

                  “แม่ หนูรู้สึกว่าป้ารองกับพ่อมีความสัมพันธ์ที่เกินเลยกว่าน้องชายสามีกับพี่สะใภ้ทั่วไป”

                  หลินจิงซูเปิดประเด็นข้อสงสัยทันที

                  “ไม่มีทาง พ่อของลูกไม่ใช่คนแบบนั้นแน่ แม่รู้จักเขาดีกว่าใครๆ เขาไม่มีวันทรยศแม่อย่างแน่นอน!”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินชิงอี้ต่างมีความรักและความสัมพันธ์ที่ดีให้กันมาโดยตลอด และเธอค่อนข้างมั่นใจมากว่า สามีของเธอจะไม่มีวันทำเรื่องเลวร้ายอย่างว่านี้แน่นอน

                  หลินชิงอี้รู้อยู่แก่ใจดีว่า ผลลัพธ์จะต้องออกมาเป็นเช่นนี้ เธอจึงพูดเสริมต่อว่า

                  “ป้ารองเป็นแม่ม่ายตั้งแต่ยังสาว เธอยังอยู่ในวัยเนื้อหอม อีกทั้งยังต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับผู้ชายหน้าตาดีแบบพ่อ มีเหรอที่จะไม่คิดอะไรบ้าง?”

                  ถูกทักท้วงส่งสัญญาณเตือนตรงๆเช่นนี้ ร่องรอยความระคายใจเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้นบนใบหน้าของติงเสวี่ยเหม่ย เธอจ้องมองหน้าบุตรสาวด้วยความประหลาดใจ

                  “ซูซู ลูกไปรู้อะไรมา? ทำไมถึงได้ดูมั่นใจกับเรื่องนี้นัก?”

                  หลินจิงซูทำงานอยู่ในโรงงานอาหารกระป๋องแมวมาทั้งชีวิต ภายในนั้นก็มีแต่พวกป้าๆช่างนินทา วันๆเอาแต่จับกลุ่มคุยกันให้แซ่ด เนื้อหาภายในวงสนทนามีแต่เรื่องสกปรกโสมม เธอที่ได้รับการบ่มเพาะขัดเกลามาตลอดเวลาหลายสิบปีภายในนั้น สามารถพูดได้เต็มปาก ต่อให้เธอไม่เคยแต่งงาน แต่เรื่องฉันท์สามีภรรยากลับรู้ดีราวกับผู้มีประสบการณ์สูงทีเดียว!

                  “หนูได้ยินป้าผางซุบซิบเรื่องนี้กับเพื่อนบ้านข้างๆ ก็อย่างที่แม่รู้นั่นแหละ แกนับเป็นแหล่งข่าวชั้นเยี่ยมเลย ถ้าไม่รู้จักกันมาก่อน หนูคงคิดว่าแกเป็นหน่วยข่าวกรองแฝงตัวเข้ามา!”

                  พูดถึงเรื่องนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ 

                  “จะว่าไปแล้วซูซู ทำไมจู่ๆลูกถึงมาปรากฏตัวในตรอกนั่นได้ล่ะ?”

                  หลินจิงซูให้คำตอบไปว่า

                  “ที่จริงหนูลืมหยิบการบ้านมาด้วยก็เลยต้องรีบวกกลับไปเอา แล้วก็บังเอิญผ่านไปเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี!”

                  เสมือนกับกลัวติงเสวี่ยเหม่ยจะยิงคำถามใส่อีกระลอก เธอรีบหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ระหว่างนั้นก็แกล้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาวุ่นวายอยู่กับการรื้อกระเป๋าค้นหาการบ้าน

                  ติงเสวี่ยเหม่ยเห็นท่าทางรีบร้อนตื่นตูมคล้ายกระต่ายของบุตรสาว จึงร้องตะโกนไล่หลังเตือนด้วยความเป็นห่วงว่า

                  “เดินให้มันช้าๆหน่อย ระวังจะสะดุดล้ม!”

                  พ้นตัวบ้านออกมาได้ หลินจิงซูก็วิ่งสับเท้าเร็วจี๋ แน่นอนว่าจุดหมายปลายทางย่อมไม่ใช่โรงเรียน แต่เธอรีบร้อนกลับไปที่ตรอกแห่งนั้นเพื่อเอาเงินสำหรับซื้อสร้อยทองที่ซ่อนไว้ออกมาต่างหาก

                  หลินจิงซูส่งเสียงหายใจหอบรุนแรงอยู่หลายครั้ง ทันทีที่มาถึงตรอกแห่งนั้น ก็เร่งคุ้ยก้อนอิฐโยนทิ้งไป ก่อนจะหยิบเงินปึกนั้นขึ้นมาเก็บไว้กับตัวอย่างรวดเร็ว

                  ทั้งหมดเป็นเงินจำนวน1,600หยวน

                  เงินตั้ง1,600หยวนในปี 1990นับได้ว่ามีมูลค่าที่สูงมาก

                  เห็นจำนวนเงินที่มากมายขนาดนี้ เธอก็อดเหน็บแนมสาปแช่งอยู่ในใจไม่ได้ หลินชิงอี้เต็มใจควักเงินก้อนโตเพื่อซื้อของขวัญวันเกิดให้หลานสาวตนเอง แต่ทีกับลูก แค่หันมาเหลียวแลบ้างก็นับว่าบุญโขแล้ว!

                  ระหว่างที่หลินจิงซูกำลังจะจากไป จู่ๆก็มีแมวตัวหนึ่งส่งเสียงร้องเมี้ยวดังขึ้น  และเสียงร้องนั้นก็ได้ดึงดูดความสนใจของเธอไปเต็มๆ

                  เธอแหงนหน้าขึ้นมองโดยไม่รู้ตัว

                  และได้เห็นแมวเปอร์เซียสีขาวตัวหนึ่งที่มีขนยาวปุกปุยราวกับสิงโต กระโจนข้ามช่องข้างหน้าต่างจากห้องใต้หลังคาบ้านออกมา

                  ต่อมา หลินจิงซูจึงค่อยตระหนักได้ว่า เบื้องหลังหน้าต่างของห้องใต้หลังคาดังกล่าว ปรากฏเงาดำของใครบางคนกำลังจ้องมองมาที่เธออย่างเงียบๆ

                  ปรับสายตาจ้องมองให้ละเอียดอีกที เธอจึงเห็นว่ามีชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกำลังยืนมองอยู่ตรงนั้น เรียวแขนยาวสีขาวผ่องกำลังยืดเหยียดออกไปคว้าเจ้าแมวขนปุยสีขาวขึ้นมากอดไว้ในอ้อมแขน

                  สีหน้าแววตาของเขาดูไม่แยแสสิ่งใด เอาแต่ยืนกอดแมวเปอร์เซียแสนน่ารักอยู่ข้างหน้าต่างแบบนั้น