Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

21 2-2 ตอนที่ 41 ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น ความจริงแล้ว หลินจิงซูเองก็แทบจะลืมสิ่งที่เคยเรียนมาทั้งหมดตั้งแต่สมัยมัธยมต้นไปแล้ว แต่เมื่อถึงคราวที่ต้องมาสอนให้กับโจวอวี๋หาน เธอจึงได้พยายามเค้นเอาสิ่งที่พอจะจดจำได้ออกมา แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็พบว่าโจวอวี๋หานแทบไม่มีความรู้อะไรเลย เขาดูไม่เหมือนเด็กที่เรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นเท่าไหร่นัก ตลอดการเรียนการสอน หลินจิงซูได้ค้นพบอีกเรื่องว่า โจวอวี๋หานมักจะถูกสิ่งเร้ารอบตัวเบี่ยงเบนความสนใจ จนไม่สามารถจดจ่ออยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งได้นานเท่าที่ควร หรือจะให้พูดง่ายๆก็คือ สมาธิของเขาค่อนข้างสั้น และสิ่งนี้ก็เกิดขึ้นโดยที่ตัวของเขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น สังเกตได้จากสายตาที่ลอกแลกไปทางโน้นทีทางนี้ทีอยู่ตลอดเวลา เธอค่อนข้างมั่นใจอย่างยิ่งว่า สิ่งนี้ไม่ได้เกิดจากความขี้เกียจของตัวบุคคล นี่เองคือสาเหตุหลักที่ทำให้พัฒนาการของโจวอวี๋หานค่อนข้างต่ำกว่าเกณฑ์ปกติทั่วไป จนกลายเป็นว่าถูกคนรอบข้างตำหนิดุว่าจนก่อเกิดปัญหาเกี่ยวกับสภาพจิตใจ หล่อหลอมให้เขากลายเป็นเด็กที่ไม่กล้าแสดงออกอย่างที่เห็น

22 2-2 ตอนที่ 43 นิสัยไม่ดี ไม่มีมารยาท จางหลานยังอดที่จะบ่นอุบอิบในใจต่อไม่ได้ หลานสาวของหลินชิงอี้ช่างมีสันดานไม่หนีห่างจากแม่ตัวเองมากนัก ไม่ว่าจะยืนมองตะแคงมอง เธอก็รู้สึกไม่ชื่นชอบหลินเสวี่ยเลยสักนิด มองปราดเดียวก็ดูออกแล้วว่า เจตนาที่พูดแบบนี้ล้วนเต็มไปด้วยพิษสงร้ายกาจ! นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของหลินเสวี่ยเลยก็ว่าได้ ที่มีคนด่าเธอว่านิสัยไม่ดีไม่มีมารยาท แม้แต่ครูสอนพิเศษที่แสนเข้มงวด ก็ยังไม่เคยพูดจารุนแรงกับเธอถึงเพียงนี้เลย หลินเสวี่ยรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างมาก และโกรธจัดจนแน่นหน้าอกพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว ลูกในไส้ถูกด่าถึงขนาดนี้ มิหนำซ้ำยังถูกกระทบกระเทียบไปถึงสามี อู๋ซิ่วเหลียนถึงกับอกสั่นกระเพื่อมด้วยความเดือดดาลไม่ต่างกัน นังนี่กล้าว่าลูกสาวของเธอนิสัยเสียไม่มีมารยาทได้ยังไง? หลินเสวี่ยไม่ได้ตอบโต้อะไรทั้งนั้น ทำได้เพียงแค่หันมองไปทางหลินชิงอี้ทั้งน้ำตา หัวใจของหลินชิงอี้รู้สึกปวดระบมเกินบรรยาย หลินเสวี่ยเคยถูกคนอื่นพูดจารุนแรงใส่แบบนี้ที่ไหนกันเล่า? เขารีบออกตัวปกป้องทันที ดึงร่างสาว

23 2-2 ตอนที่ 45 กรอบความคิดอันน่าสมเพช เมื่อหลินจิงซูกลับมาจากการสอนหนังสือโจวอวี๋หานในตอนเย็น เธอก็พบติงเสวี่ยเหม่ยกำลังทำอาหารอยู่ในครัว สีหน้าเปี่ยมไปด้วยปิติสุขเหลือล้น อีกทั้งยังฮัมเพลงเป็นทำนอง ซึ่งนับเป็นภาพฉากที่พบเห็นได้ยากนัก เห็นติงเสวี่ยเหม่ยอารมณ์ดีถึงเพียงนี้ หลินจิงซูได้แต่เลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงนสงสัย จงใจเอ่ยถามขึ้นว่า “แม่ ทำไมแม่ดูมีความสุขจังเลยคะ?” ติงเสวี่ยเหม่ยหยุดทำครัวในทันที เธอเหลียวหลังหันมามองบุตรสาวพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง “ซูซู พ่อบอกว่าเดี๋ยวจะย้ายมาอยู่กับเราที่นี่ถาวรแล้ว! เขาบอกว่าที่ผ่านมา หลังจากที่น้องชายได้ตายจากโลกนี้ไป เขาก็ตกอยู่ในสภาวะสับสนชั่วขณะ หน้าที่ที่ต้องแบกรับก็มีเพิ่มขึ้น ไม่เพียงแต่จะต้องเลี้ยงดูพวกเราสองแม่ลูก แต่ยังต้องคอยส่งเสียดูแลซิ่วเหลียนกับลูกสาวของเธอด้วย ที่เขาเคยแสดงพฤติกรรมรุนแรงแบบนั้นกับเรา ก็เพราะเกิดมาจากความเครียด แต่ตอนนี้อะไรหลายๆอย่างก็ลงตัวแล้ว เขาก็พร้อมที่จะย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้กับเราได้แล้ว เป็นอย่างที่แม่บอกเลยเห็นมั้ยล่ะ? พ่อน่ะรักลูกจะต

24 2-2 ตอนที่ 47 ใช้หอกทำลายโล่ตัวเอง “ผู้ชายที่ไม่มีแม้แต่ความรับผิดชอบต่อครอบครัว คนแบบนี้จะมีสิทธิ์มีครอบครัวได้ยังไง?” เฉพาะท่อนประโยคนี้ ระดับน้ำเสียงของจู้หยานยิ่งฟังดูเย็นชากว่าเดิม ประกายตาสีอำพันฉายแววเฉียบคมดุดัน “เขาไม่สมควรได้รับสิ่งนั้น!” หลินจิงซูประหลาดใจอย่างมากถึงกับเอ่ยปากว่า “ฉันคิดไม่ถึงจริงๆว่านายจะคิดแบบนี้ อุตส่าห์เตรียมใจไว้ว่าคงต้องถูกนายด่ากลับมาแน่ๆ” คนส่วนใหญ่เมื่อได้ฟังเรื่องทำนองนี้ ร้อยทั้งร้อยล้วนแล้วแต่ต้องแนะนำให้เธอเปิดใจให้กว้างมากขึ้น หรือไม่ก็จับเข่าพูดคุยกับครอบครัวอย่างตรงไปตรงมา ทั้งหมดก็เพื่อประคับประคองสถาบันครอบครัวให้อยู่รอดต่อไป แต่ก็อย่างว่า คนนอกจะพูดอะไรก็พูดได้ เพราะพวกเขาไม่ได้เป็นผู้ประสบด้วยตนเอง เธอเองก็นึกอยากจะถามคนพวกนั้นกลับไปเหมือนกันว่า สิ่งที่พูดออกมานั้น ได้เคยคำนึงถึงจิตใจของฝ่ายที่เป็นเหยื่อบ้างหรือไม่ หรือสักแต่จะพูดๆแสดงความเห็นออกมาเท่านั้น? “แล้วทำไมผมต้องด่าว่าคุณด้วยล่ะ? ตรงกันข้าม ผู้หญิงที่รู้อยู่แก่ใจว่าสาม

25 2-2 ตอนที่ 49 ทัศนศึกษา (2) “จริงเหรอคะ? ขอบคุณมากเลยค่ะพ่อ! ความจริงป้าจางเองก็เคยบ่นกับหนูครั้งหนึ่งว่า ทำไมถึงได้โง่ปล่อยให้ลูกพี่ลูกน้องได้ไปทัศนศึกษาครั้งก่อนโดยไม่ยอมพูดอะไรเลย ป้าจางถึงขนาดประชดว่า สรุปแล้วใครเป็นลูกสาวแท้ๆของพ่อกันแน่” หลินชิงอี้เผยสีหน้าละอายใจเล็กน้อย และตอบส่งๆกลับไปว่า “เสวี่ยเสวี่ยเองก็อยู่ในช่วงใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัย คงไม่เหมาะจะไปทัศนศึกษา” “ค่ะพ่อ ไว้เจอป้าจางคราวหน้า หนูจะชมพ่อให้ฟังเยอะๆ!” หลิงชิงอี้ไม่คิดไม่ฝันจริงๆ เดิมทีเขาตั้งใจว่าจะมากินอาหารอร่อยที่นี่ฟรีๆ แต่กลับกลายเป็นว่าถูกไถเงิน80หยวนไปง่ายๆแบบไม่ทันรู้ตัว หลังสิ้นสุดมื้ออาหารเย็น หลินชิงอี้และติงเสวี่ยเหม่ยก็นั่งพูดคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นเขาที่เอ่ยปากขอตัวกลับบ้านตระกูลหลินก่อน จู่ๆก็เสียเงินไปตั้ง80หยวนง่ายๆแบบนั้น เขาไม่มีอารมณ์จะทำอะไรต่ออีกแล้ว! อู๋ซิ่วเหลียนกำลังยืนรออยู่ที่หน้าประตูบ้านตระกูลหลิน เฝ้ารอคอยการกลับมาของหลินชิงอี้ เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นอย่างมากเมื่อเห็นว