บททั้งหมดของ ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90: บทที่ 21 - บทที่ 30

ตอนที่ 21 ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ! (2)“ซิ่วเหลียน ไม่ต้องกังวลใจไป ผมจะคืนเงินให้คุณเอง”หลินชิงอี้คาดการณ์ไว้ว่า เลวร้ายที่สุดก็คือควักเงินจากกระเป๋าตัวเองคืนให้อีกฝ่าย อย่างไรก็ตาม หากวันข้างหน้าเขาไม่มีเงินเหลือติดมือจริงๆ เขาไม่เชื่อหรอกว่าติงเสวี่ยเหม่ยจะใจจืดใจดำไม่ให้เงินเขาใช้ในยามฉุกเฉินอู๋ซิ่วเหลียนได้ฟังเช่นนั้นก็รู้สึกโล่งอกเบาใจไปเปาะหนึ่ง เธอพยักหน้าเล็กน้อยและเอ่ยถามขึ้นว่า“พี่ชิงอี้คะ พี่สะใภ้เสวี่ยเหม่ยกับจิงซูน้อยจะแยกครอบครัวจริงๆเหรอ? นี่เป็นเรื่องจริงใช่ไหมคะ?”สิ่งที่เธอเป็นกังวลใจที่สุดคงจะหนีไม่พ้นเรื่องนี้หลินชิงอี้พยักหน้ายอมรับไปตามตรง“แต่ไม่ต้องกังวลไปนะ ทั้งผมกับแม่ต่างก็ไม่มีใครเห็นด้วยกับเรื่องนี้”อู๋ซิ่วเหลียนยกแขนสองข้างขึ้นโอบกอดตัวเอง แสร้งทำตัวสั่นเทา บีบน้ำตาใสๆออกมาจนเอ่อล้นเป็นชั้นบางๆ ใครเห็นเข้าล้วนต้องชวนให้รู้สึกสงสารเห็นใจ“ฉันกลัวเหลือเกินค่ะ กลัวว่าครั้งนี้พี่สะใภ้เสวี่ยเหม่ยจะไม่ยอมปล่อยฉันจริงๆ!”“ผู้หญิงคนนั้นมีอำนาจตัดสินใจภายในบ้านของเราตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ตราบใดที่ผมไม่เห็นด้วย ใครหน้าไหนจะกล้า?” “แล้วถ้าพี่ส

ตอนที่23 ย้ายไปอยู่ในบ้านโทรมๆ (2) “แม่คะ ในเมื่อย้ายออกมาจากบ้านตระกูลหลินแล้ว เราก็ไม่จำเป็นต้องทนต่อความอยุติธรรมใดๆอีก ด้วยจำนวนเงินที่เรามีอยู่ในมือ พวกเราสองแม่ลูกอยากกินอยากดื่มอะไรก็ใช้ให้เต็มที่” “แต่เงินก้อนนี้…” ติงเสวี่ยเหม่ยคุ้นชินกับการเก็บออมจนเคยตัว แม้ว่าเงินจำนวนครึ่งหนึ่งจะเป็นส่วนที่ฉกมาจากมือของอู๋ซิวเหลียน แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่สบายใจแม้แต่น้อยหากต้องหยิบใช้มัน เธอรู้สึกว่าการมีเงินอยู่กับตัวจำนวนมากๆ ทำให้รู้สึกอุ่นใจกว่า “แม่คะ ถ้าไม่อยากใช้จ่ายเงินจำนวนนี้ขนาดนั้น พวกเราก็เก็บเอาไว้ก่อนก็ได้” หลินจิงซูทนดูไม่ได้เช่นกันที่เห็นติงเสวี่ยเหม่ยต้องลำบากอยู่ตลอดเวลา เธอรู้สึกสงสารที่แม่ของเธอไม่เคยได้กินอาหารดีๆเลยสักมื้อ ในชีวิตของติงเสวี่ยเหม่ย อาหารดีที่สุดที่เธอเคยกิน ดูเหมือนจะเป็นกับข้าวเหลือๆจากร้านอาหารที่คนตระกูลหลินห่อกลับมาฝากเท่านั้น หลินจิงซูทนเห็นแม่ตัวเองใช้ชีวิตอย่างลำบากต่อไปไม่ได้แล้วจริง จึงเป็นเหตุผลว่าเพราะอะไรเธอถึงอยากให้แม่หัดใช้เงินบ้าง จ้องมองหลินจ

ตอนที่ 25 วางยา ภายหลังกลับถึงบ้าน ติงเสวี่ยเหม่ยก็เริ่มเข้าครัวทำอาหาร วันนี้เธอจะต้องหมักหมูไว้สองชุด ดังนั้นจึงต้องเตรียมการล่วงหน้าเร็วกว่าปกติ หลินจิงซูกำลังกวาดสวนหน้าบ้านทำความสะอาด ระหว่างนั้นก็คิดกับตัวเองไปพลางว่า หากได้โฉนดที่ดินของบ้านหลังนี้มาครอง จะวิเศษมากเพียงใดกัน จากที่เคยบอกเล่าก่อนหน้า หลังจากรัฐบาลได้มอบเงินค่าเวนคืนที่ดินจำนวนมหาศาลให้ประชาชน และมีคำสั่งฟื้นฟูที่ดินตามนโยบาย ขั้นตอนต่อมาก็คือเรื่องของการประมูลเพื่อสร้างโรงงานและโรงแรม โดยเปิดโอกาสให้บริษัทมหาชนทั้งหลายได้มีส่วนในการถือหุ้นร่วมกับทางรัฐบาล และทางรัฐบาลเองก็จะใช้ทรัพย์สินที่มีอยู่เพื่อขอค้ำประกันสินเชื่อจากธนาคารแห่งชาตินับหลายล้านล้านหยวน เพื่อนำเงินจำนวนนี้มาอัดฉีดเกื้อหนุนบริษัทเหล่านั้นในการสรรสร้างเมืองในฝัน จนกลายมาเป็นแหล่งเศรษฐกิจขนาดใหญ่ของประเทศจีนในเวลาต่อมา… หลินจิงซูจินตนาการวาดฝันไปไกลขึ้นเรื่อยๆ และเธอก็ค่อยๆปรับแต่งความคิดให้เข้ากับสถานการณ์จริงที่เผชิญอยู่ม

ตอนที่ 27 โจรขึ้นบ้าน (2) “เงินยังอยู่ครบค่ะ แต่ข้าวของที่ซื้อมาจากตลาดเมื่อวานถูกขนไปเกลี้ยงเลย” ติงเสวี่ยเหม่ยร้องลั่นอย่างไม่อยากจะเชื่อ “จะเป็นไปได้ยังไงกัน? เราล็อกกุญแจที่ประตูไว้ตลอดทั้งกลางวันกลางคืน มิหนำซ้ำบ้านข้างๆก็ไม่มีคนอยู่อาศัยด้วย แล้วขโมยจะมาจากไหนได้? อีกอย่าง นอกจากขโมยอาหารในบ้านแล้วก็ไม่ขโมยอย่างอื่นด้วย? โจรที่ไหนทำแบบนี้กันล่ะ?” “เป็นฝีมือของย่าอู๋ ป้ารองแล้วก็หลินเสวี่ยค่ะ ระหว่างทางกลับบ้านหนูเห็นกับตาตัวเองเลย” หลินจิงซูฟ้องผู้เป็นแม่ไปตามความจริง เมื่อได้ยินว่าเป็นฝีมือของสามคนนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยก็ถึงกับโมโหอย่างมากในทีแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกผิดในภายหลัง ข้าวปลาอาหารทั้งหมดนี้ล้วนหาซื้อมาด้วยเงินของอู๋ซิ่วเหลียน นี่จึงนับว่าสมควรแล้ว “ช่างเถอะ เราก็แค่ไปซื้อมาใหม่” ติงเสวี่ยเหม่ยร้องบอก “อืม ถ้าแม่ต้องการแบบนั้นก็ได้ หนูไม่ติดอะไร งั้นเราออกไปหาซื้อของกันใหม่ดีกว่า”

ตอนที่ 29 แจ้งตำรวจ (2) หลินเสวี่ยกัดฟันกรอด เค้นเสียงลอดเร้นไรฟันด้วยความคับแค้น “อย่าทำมาเป็นไขสือ! เห็นชัดๆว่าแกจงใจแจ้งตำรวจให้มาดักจับพวกเรา! ยังจะมีหน้ามาถามอีกเหรอว่าทำไมพวกเราถึงมาอยู่ที่นี่?!” ตำรวจตะคอกเสียงเย็นชาตอบโต้ทันที “แม่หนู หัดระวังคำพูดคำจาบ้าง” หลินเสวี่ยกลายเป็นดั่งสัตว์เลี้ยงแสนเชื่องไปในพริบตา ปิดปากเงียบสนิทไม่กล้าเอ่ยหรือเคลื่อนไหวใดๆอีกเลย “พี่เสวี่ย พี่พูดเรื่องอะไรของพี่น่ะ? ฉันแจ้งตำรวจว่ามีขโมยขึ้นบ้าน แต่จะไปรู้ได้ไงว่าคนที่ขโมยของไปกลับเป็นพวกพี่?” “พวกเราเป็นคนในครอบครัวเดียวกันแท้ๆ กล้าดียังไงถึงว่าพวกเราเป็นหัวขโมย! นี่แกจะทำตัวอกตัญญูไปถึงเมื่อไหร่!?” อู๋ซิ่วเหลียนรีบโต้แย้ง ตำรวจหันไปถามกับติงเสวี่ยเหม่ยว่า “คุณมีความสัมพันธ์อย่างไรกับหัวขโมยพวกนี้?” ติงเสวี่ยเหม่ยร่ายอธิบายเรื่องราวการแยกครอบครัวให้เจ้าหน้าที่ตำรวจฟังอย่างตรงไปตรงมา