ตอนที่ 10 พบจู้หยาน

            ตอนที่ 10 พบจู้หยาน

            เธอเองก็เคยอ่านข่าวจำพวกผู้ป่วยที่มีอาการทางจิตใช้มีดแทงคนตายจากหนังสือพิมพ์หลายฉบับ และเพราะเหตุนี้ เธอจึงแอบมีอคติกับคนประเภทนี้มาโดยตลอด แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อได้ไปส่งอาหารให้จู้หยานบ่อยเข้า กลับเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีพฤติกรรมใกล้เคียงกับที่เคยอ่านเจอเลย เธอจึงค่อยวางใจได้บ้างเล็กน้อย

            แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เมื่อได้ยินว่าหลินจิงซูจะไปส่งอาหารด้วยตัวเอง ในฐานะคนเป็นแม่ย่อมต้องรู้สึกกังวลเป็นธรรมดา

            หลินจิงซูยิ้มขณะตอบกลับ

            “แม่คะ ถ้าแม่ออกไปส่งอาหารด้วยตัวเอง แล้วป้ารองกับย่าอู๋มาเห็นเข้าจะทำยังไง? ให้หนูไปส่งแทนดีกว่า หนูจะรีบไปรีบกลับ แม่ไม่ต้องห่วง”

            ติงเสวี่ยเหม่ยจำใจต้องพยักหน้าอย่างเลือกไม่ได้ ถัดจากนั้นค่อยแจกแจงรายละเอียดถึงข้อควรระวังบางประการให้บุตรสาวฟัง

            ภายนอกหลินจิงซูดูเหมือนสงบเยือกเย็น แต่ภายในกลับรู้สึกวิตกพอควร แต่จะให้บอกว่าไม่ต้องการไปพบจู้หยานก็คงไม่ได้ อีกอย่าง ถือเสียว่าทำเพื่อความสบายใจของตัวเอง

            ถ้าเมื่อไหร่ที่สมาชิกตระกูลหลินไม่ว่าใครก็ตามได้รู้ว่า เธอเป็นคนซ่อนเงิน1,600หยวนเอาไว้เอง มีหวังเธอต้องถูกคนพวกนั้นใช้มีดไล่ฆ่าแน่

            แต่หากต้องประจัญบานกับคนตระกูลหลินจริงๆ หลินจิงซูคนนี้ก็ไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวใดๆทั้งสิ้น เพราะถึงอย่างไร เธอก็เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง จะตายอีกสักครั้งจะเป็นอะไรไป? แต่สิ่งเดียวที่เธอเป็นห่วงก็คือติงเสวี่ยเหม่ย ที่จะต้องประสบพบเจอกับปัญหามากมายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้หลังจากนี้มากกว่า

            รอจนติงเสวี่ยเหม่ยสาธยายจนจบ หลินจิงซูจึงได้โอกาส และรีบคว้ากล่องอาหารวิ่งออกจากหอผู้ป่วยไปในที่สุด

            เพิ่งวิ่งออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าว หลินจิงซูก็ได้ยินติงเสวี่ยเหม่ยร้องตะโกนไล่หลังว่า

            “เดี๋ยวก่อน! ซูซู แม่ยังมีอีกเรื่องที่ต้องบอก…”

            หลินจิงซูอดกังวลไม่ได้จริงๆว่า ขืนกลับไปฟังต่อ ติงเสวี่ยเหม่ยคงจะพล่ามอีกยาว เพราะเธอรู้ดีว่าแม่ไม่อยากให้เธอออกไปส่งอาหารตั้งแต่แรก ดังนั้นจึงแกล้งทำหูทวนลม แล้ววิ่งฝุ่นตลบออกไปจากโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

            เธอมาถึงบ้านย่าหวังพร้อมกล่องอาหารในมือ

            ย่าหวังกำลังนั่งอ่านหนังสือคู่ใจพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้หวายโยกเยก เมื่อเห็นเป็นหลินจิงซูที่วิ่งมาส่งอาหารแทนในวันนี้ เธอจึงรีบร้องถามขึ้นทันที

            “จิงซูน้อยเองเหรอ? ทำไมวันนี้ถึงเป็นหนูล่ะ? แม่ของเธอไปไหนซะล่ะ?”

            “สวัสดีค่ะคุณย่าหวัง”

            หลินจิงซูทักทายด้วยความสุภาพนอบน้อม

            “พอดีแม่หนูป่วย ตอนนี้นอนอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ”

            “รอบนี้คงซื้ออาหารมาให้แทนใช่มั้ยล่ะจ๊ะ?” ย่าหวังเอ่ยถาม

            “ใช่แล้วค่ะ” หลินจินซูตอบกลับ

            ย่าหวังพยักหน้าพูดต่อว่า

            “หลานชายของฉันชอบทานอาหารที่แม่ของหนูทำเองมาก ฉันก็เลยไหว้วานให้เธอช่วยทำอาหารมาส่งทุกวัน ถ้าแม่ของหนูอาการดีขึ้นแล้ว ก็คงต้องรบกวนเธอด้วยละกัน”

            “ได้เลยค่ะ ไว้แม่หนูหายดีเมื่อไหร่จะกลับมาทำอาหารส่งให้แน่นอนค่ะ”

            หลินจิงซูคิดไม่ถึงว่า ย่าหวังจะเข้มงวดแบบนี้ แต่จะโทษเธอก็ไม่ได้เช่นกัน เธอจ่ายเงินทั้งหมดให้แล้ว ย่อมสมควรต้องได้รับการบริการเอาใจใส่อย่างเหมาะสม

            พูดคุยกันได้เพียงสองสามคำ คุณย่าหวังก็ยกหนังสือในมือขึ้นอ่านต่อ หลินจิงซูจึงเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องใต้หลังคาเพื่อส่งอาหาร

            สุดทางเดินตรงนั้นก็คือห้องของจู้หยาน

            จากตำแหน่งนี้ เธอสามารถมองเห็นตรอกที่ติงเสวี่ยเหม่ยถูกปล้นได้อย่างชัดเจน นับประสาอะไรกับห้องใต้หลังคาที่เขาอยู่ นั่นยิ่งใกล้และมองเห็นได้ชัดเจนยิ่งกว่า

            พูดง่ายๆก็คือ จู้หยานน่าจะต้องเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เธอและติงเสวี่ยเหม่ยทำ แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าเย็นชาเคร่งขรึมอยู่ตลอดของเขา เธอก็อดที่จะเหงื่อตกไม่ได้

            เดินตรงไปเคาะประตูห้องที่ถูกปิดอยู่เบาๆสองสามครั้ง ภายหลังไม่นานนัก ประตูตรงหน้าก็เปิดออกจากด้านใน

            นับเป็นครั้งแรกก็ว่าได้ ที่หลินจิงซูได้เห็นจู้หยานในระยะใกล้ขนาดนี้ แวบแรกที่เห็นต้องบอกเลยว่า เธอรู้สึกประหลาดใจมากกับการปรากฏตัวของเขา จู้หยานเป็นชายหนุ่มร่างสูง ใบหน้าของเขาสวยราวกับจันทร์เจ้าที่ส่องสว่างสดใส 

            เขาอุ้มแมวเปอร์เซียปุกปุยสีขาวไว้ในอ้อมแขน น้ำเสียงเย็นยะเยือกแผดดังขึ้นช้าๆว่า

            “ทำไมถึงเป็นเธอ?”

            “ฉันเอาอาหารมาส่งให้”

            “อืม” จู้หยานชำเลืองมองกล่องอาหารในมือของเธอและไม่พูดอะไรอีก

            หลินจิงซูรีบอธิบายต่อว่า

            “วันนี้แม่ฉันสบาย ไว้ดีขึ้นเมื่อไหร่ก็จะกลับมาทำอาหารส่งให้นายอีกแน่นอน”

            “เปิดออกสิ”

            จู้หยานร้องบอก

            ได้ยินเช่นนั้น หลินจิงซูถึงกับนิ่งไม่ตอบสนองใดๆไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตระหนักได้ว่า อีกฝ่ายกำลังพูดถึงกล่องอาหารในมือ เธอจึงรีบตรงดิ่งเข้าไปในห้องของอีกฝ่าย แล้วหยิบกล่องอาหารขึ้นมาจัดเรียงไว้บนโต๊ะอย่างสวยงาม

            จู้หยานหยิบกล้องฟิล์มLeicaออกมา จัดการถ่ายรูปอาหารกับหน้าของหลินจิงซูไว้จำนวนสองสามรูป

            โดยไม่รอช้า เขาหยิบสมุดบันทึกหนังสัตว์เล่มหนาออกมา กดปากกาเตรียมพร้อมจดบันทึกลงไป จู่ๆเขาก็ชี้ไปที่ไข่ตุ๋นใบชาที่ส่งกลิ่มหอมบนโต๊ะ พร้อมกับเอ่ยถามขึ้นว่า

            “จานนี้คืออะไร?”

            เมื่อหลินจิงซูบอกชื่ออาหาร เขาก็รีบจดลงสมุดบันทึกอย่างรวดเร็ว เธอเริ่มรู้สึกสับสนงุนงงมากขึ้นเรื่อยๆ นี่เขากำลังทำอะไรของเขา? ทำไมพฤติกรรมถึงได้แปลกประหลาดเหลือเชื่อ?

            ก็ว่าไม่น่าแปลกใจ เหตุใดติงเสวี่ยเหม่ยถึงย้ำกับเธอเสมอว่า ชายหนุ่มคนนี้เป็นคนแปลกๆ

            เธอเฝ้าชำเลืองสังเกตมองและพบว่า ในหน้าสมุดบันทึกของจู้หยานเต็มไปด้วยตารางอาหารที่รับประทานในแต่ละวัน และยังรวมไปถึงอาหารของแมวเขาอีกด้วย

            อาหารแมวงั้นเหรอ?

                  เออใช่! เธอลืมเอาอาหารแมวมาด้วย!

                  ทันใดนั้น หลินจิงซูพลันนึกถึงประโยคสุดท้ายที่ติงเสวี่ยเหม่ยพยายามจะบอกกับเธอที่โรงพยาบาล ปรากฏว่าสิ่งที่แม่ของเธออยากจะบอกก็คือ อย่าลืมเอาอาหารแมวไปด้วย!

                  “มีแค่นี้เหรอ?” จู้หยานเลิกคิ้วจ้องมองไปยังถุงที่เธอนำติดตัวมา

                  “เอ่อ คือว่า…” หลินจิงซูประหม่าเล็กน้อย “นายกินข้าวไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะรีบกลับไปเตรียมอาหารแมวมาให้!”

                  “อืม” จู้หยานอุ้มเจ้าแมวปุกปุยบนเก้าอี้มานั่งข้างๆกัน

                  “เดี๋ยวผมจะกินข้าวกับเจ้าสาหร่ายรอ”

                  “อืม ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะ” หลินจิงซูไม่กล้าตอบโต้อะไรมากนัก เพราะท้ายที่สุด จุดประสงค์สำคัญในการมาครั้งนี้ของเธอก็เพื่อไถ่ถามความจริงจากจู้หยาน และก่อนจะเดินออกไป เธอก็ได้หมุนตัวกลับมาและเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้

                  “เหตุการณ์ในวันนั้น นายเห็นทั้งหมดใช่มั้ย? ในตรอก…”

                  ยังไม่ทันจะพูดจบดี ก็ถูกจู้หยานตัดบทเสียงเบาว่า

                  “เจ้าสาหร่ายหิวแล้ว”

                  หลินจิงซูสูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอด ข่มระงับความตื่นตระหนกในใจลง เธอไม่กล้ารุกรานล้ำเส้นอีกฝ่ายในเวลานี้เท่าใดนัก

                  อดทนไว้!

                  “เข้าใจแล้ว ฉันจะรีบไปทำมาให้”

                  ก็แค่อาหารแมวเองไม่ใช่รึไง? ในชีวิตก่อนหน้า เธอทำงานอยู่ในโรงงานอาหารกระป๋องแมวมาตั้งหลายปี แม้เธอจะไม่ค่อยมีโอกาสได้พบปะสุงสิงกับใครเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นเรื่องปฏิสัมพันธ์กับแมวแล้วล่ะก็ มั่นใจได้เลยว่าเธอไม่เป็นรองใครอย่างแน่นอน!