All Chapters of ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12 รักษาสุขภาพให้ดี เราจะพบกันอีกแน่นอนในอนาคต! (2) เห็นหวางต้าจูใส่ร้ายติงเสวี่ยเหม่ยด้วยวิธีหน้าด้านๆเช่นนี้ หลินจิงซูก็ยิ่งเดือดดาลจัด ถ้าไม่ใช่เพราะมันโชคดีสามารถหลบเลี่ยงไม่ให้กรรไกรแทงถูกจุดตายได้ทันแล้วล่ะก็ เธอคงกระหน่ำแทงมันให้สิ้นใจไม่ได้ผุดได้เกิดไปนานแล้ว! หลังจากพูดออกไปแบบนั้นแล้ว หวางต้าจูก็ได้แต่แอบรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้เห็นสายตาอำมหิตดั่งหมาป่าหิวกระหายของหลินจิงซูที่กำลงจ้องเขม็งมองมา มันทำให้เขานึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ภายในตรอกวันนั้น กระทั่งเขาเองยังรู้สึกเหนือความคาดหมาย ไม่คิดไม่ฝันว่าสาวน้อยที่ยังไม่แม้แต่จะบรรลุนิติภาวะคนนี้ จะกล้าคว้ากรรไกรทิ่มแทงใส่ลำคอของเขาหมายให้ตายไปตรงนั้น! หากจะตามหาตัวคนก่ออาชญากรรมตัวจริง ก็ควรต้องเป็นสายน้อยคนนี้ล่ะ! “คุณลุงตำรวจคะ หนูคิดว่าเขากำลังเบี่ยงเบนข้อหาการกระทำผิดอยู่ค่ะ! ยังไงซะ ถ้าบอกว่าเป็นเรื่องชู้สาว โทษทัณฑ์ที่ได้รับก็จะเบาบางลงมาก แต่อย่าลืมนะคะว่า โจรชั่วคนนี้ปล้นเอาเงินของแม่หนูไป เขาควรต้องติดคุกในข้อหากรรโชกทรัพย์ค่ะ!”

ตอนที่14 พี่ชิงอี้ ช่วยฉันด้วย! (2) “ปล่อยฉัน! ปล่อยให้ฉันตายๆไปเถอะ! อย่ามาห้ามฉันเลย!!” “ซิ่วเหลียน หยุดคิดสั้น แล้วฟังผม!” อู๋ซิ่วเหลียนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของหลินชิงอี้ และภาพฉากนี้ก็ปรากฏชัดต่อสายตาของทุกคน รวมถึงหลินจิงซูด้วยเช่นกัน แรงอาฆาตพยาบาทภายในใจของเธอยิ่งปะทุเดือดรุนแรงมากขึ้นและมากขึ้น! หลินจิงซูย่อมสังเกตเห็นได้เช่นกัน ถึงสายตาที่หลินชิงอี้กำลังจับจ้องมองมาที่เธอ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับถลึงตาเบิกโพลงจงใจเพ่งมองไปที่มือข้างนั้นของพ่อตัว ที่กำลังใช้โอบกอดเรือนร่างของอู๋ซิ่วเหลียนไว้ ในที่สุด หลินชิงอี้ก็เพิ่งรู้สึกตัวหลังจากถูก ‘จิตวิญญาณแห่งความเป็นพระเอก’ เข้าครอบงำ แม้เขาอยากจะปล่อยมือเพียงใด แต่กลับคิดไม่ถึงว่าอู๋ซิ่วเหลียนจะยังคงกอดร่างของเขาไว้แน่นพร้อมกับร้องห่มร้องไห้ไม่หยุด ขณะที่กำลังโอบกอดสามีคนอื่นแนบแน่นอยู่นั้น เธอก็ยังเฝ้าดูใบหน้าถอดสีซีดเผือดของติงเสวี่ยเหม่ยที่อยู่ตรงหน

ตอนที่ 16 แยกครอบครัว! (2) หลินชิงอี้เฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ด้านข้าง เขากำลังแอบหัวเราะเย้ยหยันอยู่เงียบๆ คงไม่สะดวกนักหากเขาจะลงมือด้วยตนเอง เพราะเวลานี้ โรงงานของเขากำลังอยู่ในช่วงประเมินลูกจ้างเพื่อเฟ้นหาพนักงานดีเด่นประจำปี และหากทางโรงงานค้นพบว่า เขากำลังทำเรื่องผิดศีลธรรมกับครอบครัวตัวเองเช่นนี้ รับรองได้ว่าเขาจะต้องถูกหักคะแนนจนหมดแน่ ตรงกันข้าม หากเป็นย่าอู๋ที่ลงมือทุบตีใครสักคน เรื่องนี้ย่อมไม่เกี่ยวข้องอะไรเลยกับตัวเขา ผลสุดท้าย ในสายตาของคนอื่น เรื่องนี้ก็จะกลายเป็นเพียงการทะเลาะวิวาททั่วไประหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้เท่านั้น ชุดความคิดในหัวของติงเสวี่ยเหม่ยค่อนข้างล้าหลังมาก การศึกษาเดียวที่เธอได้รับตั้งแต่ยังเด็กก็คือ การให้ความสำคัญกับสามีตัวเองเป็นอันดับหนึ่ง และรู้จักกตัญญูต่อพ่อแม่สามีของเธอ ด้วยเหตุนี้ ในวันที่เธอถูกแม่สามีทุบตีอยู่เสมอ ติงเสวี่ยเหม่ยจึงไม่สามารถรับมือจัดการได้ถูก เธอทำได้เพียงแค่อดทนไปเรื่อยๆเท่านั้น แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ปณิธานอันมุ่งมั่นของเธอก็ยังคงไม่แปรเปลี่ยน

ตอนที่ 18 ยังไงก็จะแยกครอบครัว! หลินจิงซูคิดว่าตนเองคงจะพูดเสียงเบาเกินไป อีกฝ่ายจึงไม่ได้ยิน เธอเลยร้องเอ่ยถามด้วยเสียงที่ดังขึ้นอีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังคงเงียบกริบ… ครั้งนี้เธอค่อนข้างมั่นใจว่า อีกฝ่ายควรจะต้องได้ยินชัดเจนแล้ว แต่ทว่าเขากลับหันหลังให้ และยังคงก้มหน้าก้มตากินไข่ม้วนยัดไส้ต่อไป เห็นได้ชัดว่าจู้หยานไม่ต้องการตอบคำถามของเธอ หลินจิงซูยกนิ้วขึ้นถูที่ปลายจมูกด้วยเล็กน้อยแก้เก้อ เธอสัมผัสได้ว่า หากยังฝืนยิงคำถามต่อไปอาจจะเกิดปัญหาได้ ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะบอกอำลาอีกฝ่ายแทน “ไว้ตอนที่มาส่งอาหารช่วงบ่าย ฉันค่อยเอาจานสกปรกพวกนี้กลับไปนะ ฉันขอตัวกลับก่อนก็แล้วกัน” ไม่ต่างจากครั้งก่อน หลังกินอาหารเสร็จเรียบร้อย จู้หยานก็อุ้มเจ้าสาหร่ายขึ้นมาในอ้อมแขน และเฝ้ามองหลินจิงซูเดินออกจากห้องใต้หลังคาไป ….. “แม่ ได้กลิ่นหอมจากห้องครัวมั้ย? ผมบอกแล้ว เดี๋ยวเธอก็ใจอ่อนอยู่ดี คนอย่างนั้นจะทำตัวแข็งกร้าวไปได้สักกี่วันเชียว? เชื่อหรือยังว่าผมพูดถูก ไม่ทันไรก็ตื่นมาทำอาหารเช้าง้อ

ตอนที่ 20 ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ! (1) สิ่งที่อู๋ซิ่วเหลียนคิดไว้ก็คือ ต่อให้นำเงินตระกูลอู๋ออกมาจ่ายให้ แต่เงินจำนวนนั้นก็ต้องเวียนกลับคืนมาถึงมือของหลินชิงอี้อยู่ดี เพียงเธอใช้กลวิธีเกลี้ยกล่อมเขานิดๆหน่อยๆ ก็เป็นเธอที่จะได้เงินก้อนนั้นคืนกลับมาจริงหรือไม่? หลินจิงซูย่อมมองผ่านอ่านแผนการของอีกฝ่ายออกได้ในปราดเดียว และเธอจะไม่มีวันยอมให้ฝันนี้เป็นจริงอย่างแน่นอน หลินจิงซูหันไปบอกกับตำรวจด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่า “เงินจำนวนนี้ไม่ใช่แค่ค่าทำขวัญที่แม่หนูถูกโจรปล้น แต่มันเปรียบเสมือนถ้วยเกียรติยศที่สะท้อนให้เห็นถึงประสิทธิภาพการทำงานของตำรวจทุกๆคนด้วยค่ะ หนูว่าเราควรจัดให้มีพิธีส่งมอบเงินอย่างเหมาะสม ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกด้วยกันและนำไปติดไว้ เพื่อแสดงให้เห็นว่าสถานที่ตำรวจแห่งนี้ทำงานได้เที่ยงตรงแค่ไหน! ทั้งหนูทั้งแม่คงจะรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากค่ะ” ทุกคนในที่นั้นต่างพากันตะลึงงันอ้าปากกรามค้างกันไปเป็นแถบ ไม่มีใครคาดคิดว่า สาวน้อยอย่างหลินจิงซูที่ยังเด็กมาก และเด็กเกินกว่าจะคำนึงถึงเรื่องทำนองนี้ได้ จะ