ตอนที่ 20 ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ! (1)

ตอนที่ 20 ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ! (1)

                  สิ่งที่อู๋ซิ่วเหลียนคิดไว้ก็คือ ต่อให้นำเงินตระกูลอู๋ออกมาจ่ายให้ แต่เงินจำนวนนั้นก็ต้องเวียนกลับคืนมาถึงมือของหลินชิงอี้อยู่ดี เพียงเธอใช้กลวิธีเกลี้ยกล่อมเขานิดๆหน่อยๆ ก็เป็นเธอที่จะได้เงินก้อนนั้นคืนกลับมาจริงหรือไม่?

                  หลินจิงซูย่อมมองผ่านอ่านแผนการของอีกฝ่ายออกได้ในปราดเดียว และเธอจะไม่มีวันยอมให้ฝันนี้เป็นจริงอย่างแน่นอน

                  หลินจิงซูหันไปบอกกับตำรวจด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่า

                  “เงินจำนวนนี้ไม่ใช่แค่ค่าทำขวัญที่แม่หนูถูกโจรปล้น แต่มันเปรียบเสมือนถ้วยเกียรติยศที่สะท้อนให้เห็นถึงประสิทธิภาพการทำงานของตำรวจทุกๆคนด้วยค่ะ หนูว่าเราควรจัดให้มีพิธีส่งมอบเงินอย่างเหมาะสม ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกด้วยกันและนำไปติดไว้ เพื่อแสดงให้เห็นว่าสถานที่ตำรวจแห่งนี้ทำงานได้เที่ยงตรงแค่ไหน! ทั้งหนูทั้งแม่คงจะรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากค่ะ”

                  ทุกคนในที่นั้นต่างพากันตะลึงงันอ้าปากกรามค้างกันไปเป็นแถบ ไม่มีใครคาดคิดว่า สาวน้อยอย่างหลินจิงซูที่ยังเด็กมาก และเด็กเกินกว่าจะคำนึงถึงเรื่องทำนองนี้ได้ จะสามารถเรื่องแบบนี้ออกมาได้

                  สิ่งที่สมาชิกองค์กรระดับชาติให้ความสำคัญที่สุดก็คือเรื่องของเกียรติยศ และความศักดิ์สิทธิ์ที่มีต่อสายตาของประชาชน แน่นอนว่าการจัดพิธีส่งมอบเงินทำขวัญเช่นนี้ แม้จะเป็นเพียงสิ่งเล็กๆน้อยๆ แต่สำหรับพวกเขาแล้ว มันคือความภาคภูมิใจในฐานะผู้พิทักษ์สันติราช เพียงแค่มองตากันแวบเดียว ตำรวจกลุ่มนั้นก็พยักหน้าเห็นดีเห็นงามด้วยโดยแทบไม่ต้องไตร่ตรอง

                  อู๋ซิ่วเหลียนกัดฟันหยิบเงินจำนวน1,600หยวนออกมา แต่นับว่าโชคยังดีที่อีกไม่นานเกินรอ เงินก้อนนี้ก็จะวนกลับมาสู่อ้อมกอดของเธอดังเดิม ไม่เช่นนั้นแล้ว หากต้องสูญเสียเงินจำนวนนี้ไปจริงๆ เธอคงจะเจ็บปวดจนแทบอาเจียนออกมาเป็นเลือดอย่างแน่นอน

                  อู๋ซิ่วเหลียนนำเงินใส่ซองและส่งให้แก่เจ้าหน้าที่ตำรวจ เวลานี้ทางตำรวจก็ได้ยืนเรียงแถวทำพิธีส่งมอบซองเงินฉบับนั้นให้แก่ติงเสวี่ยเหม่ย และถ่ายรูปไว้อย่างสมเกียรติ

                  ภายหลังออกจากสถานีตำรวจแล้ว หลินชิงอี้ก็ได้ยื่นมือออกไปตรงหน้าติงเสวี่ยเหม่ย สีหน้าท่าทางของเขาดูเย็นเย็นชาไร้หัวใจ เค้นเสียงออกคำสั่งเพียงสั้นๆว่า

                  “ส่งเงินมา”

                  ด้วยสัญชาตญาณเดิมๆ ติงเสวี่ยเหม่ยจึงได้ยื่นซองเงินจำนวน 1,600หยวนให้ไปด้วยความเคยชิน

                  แต่ไหนแต่ไรมา หลินชิงอี้มีอำนาจควบคุมเงินทั้งหมดในครอบครัวไว้เบ็ดเสร็จ ติงเสวี่ยเหม่ยหาเงินมาได้เท่าไหร่ก็ต้องมอบให้เขาไปบริหารจัดการต่อไป

                  แต่ในขณะที่ติงเสวี่ยเหม่ยเพิ่งจะยื่นมือไปได้เพียงครึ่งทาง ก็ถูกหลินจิงซูหยุดไว้เอาไว้เสียก่อน เธอหันไปถามหลินชิงอิ้พร้อมแสยะยิ้มอย่างรู้ทันว่า

                  “ส่งเงินอะไรเหรอคะพ่อ?”

                  หลินชิงอี้ขมวดคิ้วขึ้นเสียงดังว่า

                  “ก็เงิน1,600หยวนที่ป้ารองมอบให้ยังไงล่ะ! เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

                  “แต่เงินจำนวนนี้แม่หนูได้รับมาจากมือของตำรวจนะคะ”

                  “แล้วทำไมฉันต้องให้แม่แกเป็นคนเก็บเงินไว้ด้วยล่ะ? ฉันเป็นหัวหน้าครอบครัว เงินทั้งหมดอยู่ภายใต้การดูแลรับผิดชอบของฉัน!”

                  “โอ้? แล้วพ่อตัดสินใจเรื่องแยกครอบครัวรึยังล่ะคะ?”

                  หลินจิงซูจงใจเปิดประเด็นเรื่องนี้และร้องถามออกไป

                  เป็นอย่างที่คิดไว้ อู๋ซิ่วเหลียนตื่นตระหนกขึ้นทันทีที่ได้ยิน รีบถามเสียงตะกุกตะกักด้วยความประหลาดใจ

                  “แยก…แยกครอบครัว? นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

                  หลินจิงซูอาสาอธิบายให้อีกฝ่ายฟัง

                  “ป้ารองคงยังไม่รู้เรื่องใช่มั้ยคะ? แม่หนูต้องการจะแยกครอบครัวออกไป ถ้าพ่อเห็นด้วย ป้ารองกับลูกก็ต้องย้ายไปอยู่บ้านติดริมแม่น้ำ แล้วก็ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับครอบครัวของเราอีก”

                  เพียงแค่ได้ฟังอู๋ซิ่วเหลียนก็ถึงกับหน้าซีดเผือดไปแล้วครึ่งหนึ่ง คำว่า ‘แยกครอบครัว’ นั้นเปรียบเสมือนฟ้าผ่ากระแทกลงกลางใจของเธอ

                  แม้บ้านริมแม่น้ำที่ว่าจะมีขนาดใหญ่ แต่ถนนหน้าบ้านที่ตัดผ่านยังต้องได้รับการบูรณะ และอีกหลายปีกว่าจะเสร็จ ส่งผลให้บริเวณนั้นแทบไม่มีผู้คนอาศัยอยู่กันแล้ว เพราะเหตุนี้ จึงมีต้นไม้ต้นหญ้าขึ้นชุกชุมจนแทบกลายเป็นป่ารก

                  หากอู๋ซิ่วเหลียนและบุตรสาวต้องย้ายไปอยู่ที่บ้านโทรมๆติดริมแม่น้ำหลังนั้นจริง วันดีคืนดีจะมีโจรบุกเข้ามาฆ่าหรือเปล่าก็ไม่รู้!

                 เธอไม่มีทางยอมย้ายไปอยู่ที่นั่นเด็ดขาด!

                  หลินชิงอี้รีบปลอบโยนอู๋ซิ่วเหลียนโดยเร็ว

                  “ซิ่วเหลียน อย่าไปฟังคำพูดไร้สาระเลย ทั้งแม่และผมไม่มีใครเห็นด้วยกับเรื่องแยกครอบครัวเลย”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยแอบตกตะลึงไม่น้อยต่อท่าทีของหลินชิงอี้ที่มีต่ออู๋ซิ่วเหลียน เธอระงับความเศร้าโศกไว้ภายในใจและยื่นคำขาดไปว่า

                  “ต่อให้คุณจะไม่เห็นด้วย ฉันก็ยังจะแยกครอบครัวอยู่ดี!”

                  “ทำไมพวกเธอสองแม่ลูกถึงได้เป็นคนแบบนี้! จะทำตัวมีปัญหาไปอีกนานแค่ไหนห๊ะ!? ผมยังไม่อยากพูดเรื่องแยกครอบครัวตอนนี้ แต่ที่จะพูดคือเรื่องเงิน!”

                  “ฉันจะไม่ยกเงินพวกนี้ให้คุณ!”

                  ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมาของติงเสวี่ยเหม่ย ไม่มีอะไรจะยากเกินการคาดเดาของเธอ หากเธอยอมมอบเงินจำนวนนี้ให้ไป หลินชิงอี้ก็จะส่งเข้ากระเป๋าของอู๋ซิ่วเหลียนในวินาทีต่อมาอย่างแน่นอน

                  และสุดท้าย ก็เป็นอู๋ซิ่วเหลียนกับลูกสาวอีกครั้งที่ได้รับชัยชนะ เธอจะไม่มีวันยอมจำนนต่อความอยุติธรรมเช่นนี้อีกอย่างแน่นอน!

                  “นี่เธอพูดว่าอะไรนะ?”

                  หลินชิงอี้ถามย้ำด้วยน้ำเสียงเย็นชา

                  ติงเสวี่ยเหม่ยตอบกลับด้วยท่าทีเด็ดขาด

“ตำรวจมอบเงินจำนวนนี้ให้ฉันกับมือ ถ้าอยากจะได้คืนนัก ก็เชิญไปแจ้งตำรวจ!”

“ติงเสวี่ยเหม่ย! นี่แกจะเอายังไงกับฉันห๊ะ?!”

หลินชิงอี้ตะคอกขู่เสียงดังด้วยความเดือดดาลสุด ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวน่าเกลียดมากขึ้นเรื่อยๆ

กลับเป็นติงเสวี่ยเหม่ยมากกว่าที่อยากจะเอ่ยถามประโยคนี้กลับไป เขาจะเอายังไงกับเธอกันแน่?

แต่ในตอนนี้ เธอไม่อยากจะพูดอะไรอีกแล้วทั้งนั้น จึงเดินจูงมือหลินจิงซูจากไปโดยไม่เหลียวกลับมามองอีกเลย

อู๋ซิ่วเหลียนเฝ้ามองติงเสวี่ยเหม่ยและลูกสาวที่เดินเคียงคู่กันออกไป เธอรู้สึกโมโหอย่างมากกับความไร้น้ำยาของหลินชิงอี้ หัวใจของเธอปวดร้าวราวกับถูกใบมีดทิ่มแทง

เพื่อจะนำเงินจำนวน1,600หยวนมาจ่ายเข้ากระเป๋าติงเสวี่ยเหม่ย อู๋ซิ่วเหลียนถึงกับต้องนำต่างหูทองคำของตัวเองไปจำนำ!

เดิมทีเธอคิดไว้ว่า ใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่อึดใจ เงินก้อนนี้ก็จะไหลวนกลับมาสู่มือของเธอเอง แต่ใครจะไปคาดคิดว่า นังติงเสวี่ยเหม่ยตัวดีจะกล้าฮุบเงินไว้แน่นขนาดนี้! ต่ำช้าเลวทรามสิ้นดี!