ตอนที่ 16 แยกครอบครัว! (2)

            ตอนที่ 16 แยกครอบครัว! (2)

            หลินชิงอี้เฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ด้านข้าง เขากำลังแอบหัวเราะเย้ยหยันอยู่เงียบๆ คงไม่สะดวกนักหากเขาจะลงมือด้วยตนเอง เพราะเวลานี้ โรงงานของเขากำลังอยู่ในช่วงประเมินลูกจ้างเพื่อเฟ้นหาพนักงานดีเด่นประจำปี และหากทางโรงงานค้นพบว่า เขากำลังทำเรื่องผิดศีลธรรมกับครอบครัวตัวเองเช่นนี้ รับรองได้ว่าเขาจะต้องถูกหักคะแนนจนหมดแน่

            ตรงกันข้าม หากเป็นย่าอู๋ที่ลงมือทุบตีใครสักคน เรื่องนี้ย่อมไม่เกี่ยวข้องอะไรเลยกับตัวเขา ผลสุดท้าย ในสายตาของคนอื่น เรื่องนี้ก็จะกลายเป็นเพียงการทะเลาะวิวาททั่วไประหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้เท่านั้น

            ชุดความคิดในหัวของติงเสวี่ยเหม่ยค่อนข้างล้าหลังมาก การศึกษาเดียวที่เธอได้รับตั้งแต่ยังเด็กก็คือ การให้ความสำคัญกับสามีตัวเองเป็นอันดับหนึ่ง และรู้จักกตัญญูต่อพ่อแม่สามีของเธอ 

            ด้วยเหตุนี้ ในวันที่เธอถูกแม่สามีทุบตีอยู่เสมอ ติงเสวี่ยเหม่ยจึงไม่สามารถรับมือจัดการได้ถูก เธอทำได้เพียงแค่อดทนไปเรื่อยๆเท่านั้น

            แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ปณิธานอันมุ่งมั่นของเธอก็ยังคงไม่แปรเปลี่ยน

            เธอจะต้องแยกครอบครัวให้ได้!

            เพื่อลูกสาวและตัวเธอเอง เธอจึงไม่สามารถอ่อนแออย่างที่ผ่านมาได้อีกแล้ว!

            ผู้หญิงจะอ่อนแอก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร แต่คนเป็นแม่ต้องเข้มแข็ง!

            มีหรือที่หลินจิงซูจะยืนมองแม่ตัวเองถูกย่าอู๋ตบหน้าตาเฉยๆโดยไม่ทำอะไร? เสี้ยววินาทีที่ฝ่ามือของย่าอู๋กำลังจะหวดกระทบเข้ากับใบหน้าของติงเสวี่ยเหม่ยนั้น เธอก็รีบกระชากแขนของผู้เป็นแม่ดึงเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งเสียงร้องตะโกนอย่างไร้เดียงสาว่า

            “แม่ แม่เวียนหัวงั้นเหรอคะ? ได้ ได้ ถ้างั้นเรารีบกลับเข้าบ้านพักผ่อนกันดีกว่า!”

            ถูกหลินจิงซูแทรกขัดจังหวะกะทันหันเช่นนี้ ทำให้ฝ่ามือของย่าอู๋ตบวืดเข้ากับห้วงอากาศแทน และเนื่องด้วยออกแรงมากจนเกินไป ทำให้ร่างของเธอหมุนติ้วเสียศูนย์ไปชั่วขณะ ก่อนจะล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกับกองโคลนบนพื้นสนามหน้าบ้าน

            “โอ๊ยย!! นังสารเลวสองตัวนี่…!!”

            ย่าอู๋กัดฟันกรอดก่นด่าสาปแช่ง ดวงตาเหี่ยวชราคู่นั้นของเธอ จ้องมองประหนึ่งคมมีดที่ต้องการทิ่มแทงอีกฝ่ายให้ตาย

            หลินชิงอี้รีบตรงเข้าช่วยประคองร่างของย่าอู๋ลุกขึ้นโดยเร็ว ขณะที่เขากำลังจะหันไปด่าสั่งสอนนั้น เสียงเย็นยะเยือกของหลินจิงซูก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน ทำเอาเขาถึงกับต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงลำคอไปจนแทบสำลักทีเดียว

            “พ่อคะ พ่อเองก็เห็นไม่ใช่เหรอคะ? ย่าล้มลงไปเอง ไม่มีใครแตะเนื้อต้องตัวย่าเลยแม้แต่น้อย”

            คิดจะสัมผัสเครื่องลายคราม? ทำได้แค่ฝัน!

            ติงเสวี่ยเหม่ยรวบรวมความกล้าทั้งหมด และพูดขึ้นอีกครั้ง

            “ไม่ว่าจะแยกครอบครัวหรือไม่ แต่ฉันก็จะไม่ทำอาหารให้พวกคุณกินทุกมื้ออีกแล้ว! รวมถึงงานบ้านด้วย ฉันก็จะไม่ทำอีกแล้วเหมือนกัน!”

            ถ้าอยากจะได้คนมาทำหน้าที่พวกนี้แทนฉัน ก็เชิญไปขอร้องอู๋ซิ่วเหลียนกับลูกสาวของมันที่รักกันสุดหัวใจมาทำแทนก็แล้วกัน!

            หลินชิงอี้ยิ่งเดือดดาลโมโหมากยิ่งขึ้น จนปรากฏเส้นเลือดผุดขึ้นบนหน้าผากเด่นชัด เขาโพล่งออกมาเสียงดังว่า

            “อาเหม่ย! พวกเราสองคนแต่งงานอยู่กินกันมาตั้งหลายปีแล้ว เธอต้องการแบบนี้จริงๆใช่ไหม? ทั้งที่พวกเราเคยเป็นครอบครัวที่อบอุ่นรักใคร่กลมเกลียวกันมาก่อนแท้ๆ!”

            เขาสามารถพูดได้อย่างเต็มปากว่า ที่ผ่านมาทุกคนในครอบครัวของเขาล้วนรักใคร่สามัคคีกันดี

            ติงเสวี่ยเหม่ยนิ่งเงียบไม่พูดอะไร

            “แม่ กลับห้องไปพักผ่อนกันเถอะ”

            หลินจิงซูพาติงเสวี่ยเหม่ยกลับไปที่ห้องนอนของเธอ ไม่ว่าย่าอู๋จะตะโกนด่าทั้งถากถางหรือเสียดสีด้วยคำหยาบคายใดๆ สองแม่ลูกกลับไม่ให้ความสนใจใดๆอีกเลย

            “แม่คะ วันนี้เราสองคนมานอนด้วยกันดีกว่า อยู่ใกล้กันไว้แบบนี้หนูจะได้ดูแลแม่ได้”

            ติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกประหลาดใจอย่างมากกับความเปลี่ยนแปลงของลูกสาวคนนี้ ในอดีต แม้ว่าหลินจิงซูจะเป็นเด็กเชื่อฟังและกตัญญูต่อตัวเธอมากเหมือนในตอนนี้ แต่สิ่งที่แตกต่างไปก็คือ เธอไม่ใช่คนที่มีนิสัยชอบต่อปากต่อคำ ตรงกันข้าม กลับเป็นคนที่ชอบเก็บตัวไม่สุงสิงกับใคร

            แม่ลูกคู่นี้ไม่ได้นอนเตียงเดียวกันมานานหลายปีแล้ว

            ติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกโล่งใจในช่วงแรก แต่ต่อมา กลับมีแต่ความทุกข์เปี่ยมล้น

            ว่ากันว่า เด็กที่แข็งแกร่งกล้าสู้คนล้วนถูกบ่มเพาะมาจากปัญหาในครอบครัว และการที่หลินจิงซูกลับกลายเป็นเช่นนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะความอ่อนแอและไร้ค่าของตัวเธอเอง

            ติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกล้มเหลวในฐานะที่เป็นแม่    

            เห็นติงเสวี่ยเหม่ยนิ่งเงียบไปนาน หลินจิงซูก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน

            “แม่ เป็นอะไรไปคะ?”

            ทุกครั้งที่ได้มองหน้าติงเสวี่ยเหม่ย มักจะมีเงาของความหมองหม่นปรากฏขึ้นภายในใจของเธอ และหวาดกลัวเหลือเกินว่าสักวันหนึ่ง จู่ๆเมื่อเธอจะตื่นขึ้นมาแล้วตระหนักว่าทุกอย่างเป็นเพียงแค่ฝันไป

            “แม่สบายดี” ติงเสวี่ยเหม่ยยิ้ม

            ค่ำคืนนั้น หลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยนอนคุยกันจนดึกจนดื่น หลินจิงซูถึงกับผล็อยหลับไปทั้งที่ยังกอดเอวแม่ของเธอไว้แน่น ส่งเสียงกรนปนละเมอว่า

            “แม่…ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นอย่าทิ้งหนูนะ…”

            “ซูซูของแม่ แม่จะไม่ทิ้งลูกไปไหนแน่นอน”

            เวลาผ่านไป หลินจิงซูก็ตกสู่ภวังค์หลับลึกภายใต้อ้อมแขนของติงเสวี่ยเหม่ย 

            พวกเธอสองแม่ลูกนอนกอดกันอย่างอบอุ่นและมีความสุขตลอดค่ำคืนนั้น