ตอนที่ 11 รักษาสุขภาพให้ดี เราจะพบกันอีกแน่นอนในอนาคต! (1)

ตอนที่ 11 รักษาสุขภาพให้ดี เราจะพบกันอีกแน่นอนในอนาคต! (1)

            หลินจิงซูวิ่งไปที่ตลาดซื้อเศษเนื้อปลาและปลาหมึกที่เหลือทิ้งจากพวกพ่อค้า รวมถึงเครื่องปรุงรสอ่อนที่แมวชื่นชอบด้วย เพื่อนำไปบดผสมให้เข้ากัน 

            แมวตัวนั้นชื่อเจ้าสาหร่าย ดูจากขนาดพุงของมันแล้วแทบไม่ต้องพูดถึงเรื่องการกิน แมวอย่างมันคงไม่มีทางลุกขึ้นเดินไปไหนแน่นอนถ้าไม่ได้กลิ่นอาหาร

            หลังจากซื้อวัตถุดิบเสร็จ เธอก็กลับไปที่บ้านย่าหวังและขอยืมใช้ห้องครัว เริ่มจากการใส่โน่นนิดนี่หน่อยผสมปรุงรสสรรค์สร้างของว่างแมวที่สุดแสนอร่อยออกมา

            ในช่วงชีวิตก่อนหน้า หลินจิงซูชอบเก็บแมวจรจัดตามท้องถนนมาเลี้ยงจำนวนมาก เธอจึงย่อมเข้าใจอุปนิสัยของพวกมันเป็นอย่างดี

            ทันทีที่นำของว่างแมวเข้ามา ยังไม่ทันที่จู้หยานจะอนุญาตด้วยซ้ำไป เจ้าสาหร่ายปุกปุยก็กระโจนออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็ว ขนหางปุกปุยสีขาวกวัดแกว่งลูบไล้ไปตามแข้งขาเรียวเล็กของหลินจิงซู มันยกอุ้งเท้าหน้าขึ้นตะกายใส่เธอพร้อมส่งสายตาออดอ้อน

            ทันทีที่หลินจิงซูวางชามของว่างแมวลง เจ้าสาหร่ายก็เริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุข

            จู้หยานมองไปยังจานของว่างแมวที่อีกฝ่ายทำให้อย่างพินิจพิจารณา ริมฝีปากของเขาขดเข้าหากันเล็กน้อย

            ด้วยรสชาติที่อร่อยถูกใจ เจ้าสาหร่ายจึงกินหมดภายในระยะเวลาอันสั้น จากนั้นจึงส่งเสียงร้องเหมียวๆสองสามครั้งออกมา เพื่อแสดงถึงความเป็นมิตรระหว่างตัวมันกับหลินจิงซู

            “มีอะไรจะถามก็ถามมาได้เลย”

            โดยไม่ทันตั้งตัว จู่ๆจู้หยานก็เปิดประเด็นให้อีกฝ่ายตั้งคำถามฉับพลัน ทำเอาหลินจิงซูถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ เธอรีบลุกขึ้นยืนอย่างว่องไว จ้องมองใบหน้าของจู้หยาน และแอบเลียริมฝีปากเบาๆด้วยความประหม่าเล็กน้อย

            “นายคงเห็นทั้งหมดแล้วใช่มั้ย เรื่องที่เกิดขึ้นในตรอกวันนั้น ฉันอยากจะขอให้นายช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับจะได้มั้ย? ฉันสาบานว่าทั้งหมดที่ทำลงไปไม่ใช่เพราะมีเจตนาร้าย เงินจำนวนนั้นแต่เดิมก็เป็นเงินของแม่ฉันเอง และเงินนั่นก็สำคัญกับพวกเรามากๆด้วย”

            “แล้วทำไมผมต้องสนใจเรื่องนั้นด้วย? นั่นเป็นเงินของคุณ ไม่เกี่ยวอะไรกับผมซะหน่อย คุณน่าจะวิตกเกินไปแล้วล่ะ”

            จู้หยานเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสงบเยือกเย็น เขายืนอยู่ในท่ากอดอกที่บ่งบอกถึงความสุขุมอย่างชัดเจน

            หลินจิงซูถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อได้เห็นจู้หยานมีสีหน้าท่าทางที่เฉยเมยไม่แยแสต่อเรื่องที่เกิดขึ้นเช่นนี้

            เธอยกร่างเจ้าสาหร่ายตัวอ้วนพลีขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน ระบายยิ้มสดใสจนเผยให้เห็นลักยิ้มที่คล้ายกับลูกสาลี่สีอ่อน

            “ขอบคุณมากนะ จากนี้ไปฉันจะช่วยทำอาหารอร่อยๆมาให้เจ้าสาหร่ายของนายอีกทุกวันเลย นอกจากเมนูบิบิมบับอาหารทะเลแล้ว ฉันยังมีเมนูที่ทำเป็นอีกหลายเมนูเลยล่ะ…”

            จู้หยานพยักหน้าตอบเล็กน้อย

            “คุณก็ทำอาหารแมวให้เจ้าสาหร่ายกินไปก็แล้วกัน เพราะถึงยังไง ผมก็ชอบอาหารที่แม่ของคุณทำมากที่สุด ข้าวกล่องรอบนี้ไม่ถูกใจผมเลย”

            นึกถึงตอนตัวเองตักอาหารที่เหลือมารวมๆไว้ในกล่องอาหารใบนี้ หลินจิงซูพลันรู้สึกละอายใจอยู่ครู่หนึ่ง ไอร้อนวูบวาบแผ่ซ่านทั้งใบหน้าลามไปถึงใบหูจนเห่อแดงขึ้นมา

            “พอดีแม่ฉันป่วยน่ะ ก็เลยต้องไปซื้ออาหารข้างนอกมาให้แทน ขอแค่นายยอมเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ทันทีที่แม่ฉันอาการดีขึ้นเมื่อไหร่ ฉันก็จะขอให้แม่กลับมาทำอาหารให้นายต่อทันที! แล้วพอแม่ทำเสร็จปุ๊บ ฉันก็จะรีบเอามาส่งถึงมือนายปั๊บเลย!”

            เธอกวาดสายตาลอบสำรวจมอง และพบว่าจู้หยานไม่ได้กินอาหารในกล่องเลยแม้แต่คำเดียว ยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดมากขึ้นไปใหญ่

            ตอนนี้ เธอก็ได้พูดคุยกับจู้หยานจนเข้าใจแล้ว หลินจิงซูจึงถือโอกาสขอตัวกลับบ้านทันที

            บนหน้าต่างห้องใต้หลังคา เธอไม่ทันสังเกตเห็นว่า จู้หยานกำลังอุ้มเจ้าสาหร่ายเฝ้ามองแผ่นหลังของสาวน้อยค่อยๆเคลื่อนห่างไปจนลับสายตา

            เวลานี้เป็นช่วงอาทิตย์อัสดงพอดี แสงสีแดงส้มจึงได้ส่องผ่านหน้าต่างเข้าไป และพบเห็นเพียงเงาของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังยืนอุ้มแมวไม่ไปไหน

            ทันทีที่กลับถึงบ้าน กลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น!

            เธอได้ยินเสียงทะเลาะตบตีกันดังสนั่นอยู่ที่สนามหน้าบ้าน

            หลินจิงซูรีบเปิดประตูรั้วเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว และพบว่ามีตำรวจกลุ่มหนึ่งกำลังกุมตัวชายที่เป็นคนร้ายอย่างหวางต้าจูอยู่ รอบข้างยังมีหลินชิงอี้, ย่าอู๋, อู๋ซิ่วเหลียนและติงเสวี่ยเหม่ย ทุกคนล้วนมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียงอยู่ที่สนามกว้างหน้าบ้าน

            “แม่คะ ออกมาจากโรงพยาบาลทำไม? แล้วหน้าแม่เป็นอะไร? ใครทำแม่คะ?”

            หลินจิงซูวิ่งตรงเข้าไปหาติงเสวี่ยเหม่ย และเมื่อจ้องมองใกล้ๆ จึงพบรอยฝ่ามือสีแดงครบทั้งห้านิ้วประทับฝังอยู่ที่แก้มข้างซ้ายของเธอ

            “นังโสโครก! นังโสเภณี! แกคบชู้สู่ชายแบบนี้ยังจะมีหน้าไปนอนโรงพยาบาลอีกเหรอ?! ไหนๆวันนี้ก็มีตำรวจอยู่เต็มไปหมด! ฉันจะขอประกาศชัดๆไว้ตรงนี้เลยว่า ตระกูลหลินของเราไม่เคยมีหญิงจำพวกรองเท้าหักแบบแกอยู่ในตระกูล! พ่อแม่บรรพบุรุษของแกสั่งสอนแกมายังไง?! ถึงได้กล้าทำตัวต่ำช้าแบบนี้! ทั้งแกทั้งลูกแก! ช่างน่าสมเพชจริงๆ!!”

            ย่าอู๋เห็นหลานสาวตัวดีของตนกลับมา ก็พ่นคำหยาบก่นด่าสาดเสียเทเสียอย่างไม่นึกเกรงใจ

            เธออดทนต่อท่าทีที่เปลี่ยนไปของหลินจิงซูมาหลายวันแล้ว ตั้งแต่เกิดเรื่องในวันนั้น หลานสาวคนนี้ก็เริ่มจะมีความคิดเป็นของตัวเอง กล้าทำตัวหยาบกระด้างกร้านเป็นม้าพยศ ไม่เชื่อฟังคำสั่งสอนของผู้ใหญ่อย่างเธอเหมือนเคย

            ทั้งหมดคงเป็นเพราะสายเลือดชั่วช้าและอุปนิสัยหยาบกระด้างที่ได้รับถ่ายทอดมาจากแม่ของมัน! วันนี้พวกมันสองแม่ลูกถึงได้เป็นเผยเขี้ยวเล็บออกมาให้เห็น!

            “แกเป็นคนพูดไม่ใช่เหรอว่าแม่ของแกถูกโจรปล้น? แล้วทำไมตอนนี้ไอ้โจรห้าร้อยนี่ถึงได้สารภาพว่า แม่ของแกเป็นเมียมันแล้ว! ว่ายังไงห๊ะนังเด็กขี้โกหก ยังมีอะไรจะแก้ตัวอีกมั้ย?”

            ด้วยความโกรธจัด หลินชิงอี้ถึงกับหอบหายใจเสียงดังฟังแทบไม่เป็นจังหวะ ชี้หน้าตะคอกเสียงดังใส่ลูกสาวตัวเอง

            หลินจิงซูส่งสายตาแค้นเคืองจ้องมองไปทางฝั่งตำรวจ

            หวางต้าจูที่เป็นคนร้ายถูกจับใส่กุญแจมือ และกำลังถูกตำรวจสองนายหิ้วปีกกุมตัวไว้แน่นหนา แต่สีหน้าท่าทางของมันกลับดูไร้กังวลอย่างสิ้นเชิง

            “สาวน้อย มองพี่ชายสุดหล่อทำไมเหรอจ๊ะ? หรืออิจฉาที่พี่มีอะไรกับแม่น้องคนเดียว? อยากร่วมวงด้วยงั้นเหรอจ๊ะ? หึ...หึ…แต่ไม่มีทาง! แกนะแก! ยังเป็นเด็กแท้ๆ แต่กลับลงมือโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้! รอให้ฉันพ้นโทษก่อนเถอะ ฉันจะกลับมาฆ่าแก! แล้วจะข่มขื่นศพแกให้หนำใจเลยคอยดู!”