ตอนที่ 13 พี่ชิงอี้ ช่วยฉันด้วย! (1)

ตอนที่ 13 พี่ชิงอี้ ช่วยฉันด้วย! (1)

            ขณะที่อู๋ซิ่วเหลียนกำลังวาดภาพฝันและรอคอยอย่างใจจดใจจ่ออยู่นั้น จู่ๆก็มีซุ่มเสียงหนึ่งดังขึ้นทำลายภาพฝันของเธอลงไม่เหลือชิ้นดี

            “ป้าติงทำอาหารมาส่งให้ผมทุกวัน แล้วผมก็มีภาพถ่ายจากกล้องบันทึกข้อมูลเวลาและสถานที่ไว้ทุกวันด้วย ผมมีกระทั่งภาพถ่ายตอนที่ป้าติงถือกล่องอาหารมาส่งให้ด้วยครับ”

            ขณะที่พูดออกไปเช่นนั้น จู้หยานก็หยิบสมุดหนังเล่มหนึ่งออกมาและส่งให้กับทางตำรวจ

            “ไม่! เป็นไปไม่ได้!”

            อู๋ซิ่วเหลียนเบิกตาโตจ้องมองไปทางสมุดบันทึกที่จู้หยานส่งให้กับตำรวจ เธอชี้นิ้วไปที่สมุดบันทึกเล่มนั้น พร้อมกับกรีดร้องออกมาอย่างคลุ้มคลั่ง

            “คนบ้าที่ไหนจะถ่ายรูปอาหารทุกวัน! เป็นไปไม่ได้แน่ๆ! คุณตำรวจคะ นี่เป็นหลักฐานปลอมชัดๆค่ะ!”

            ทันทีที่เสียงโวยวายดังลั่นออกมา ทุกคนต่างจ้องมองไปทางเธอด้วยความสนอกสนใจ

            ตำรวจขมวดคิ้วปั้นหน้าเคร่งขรึม

            “ทำไมคุณผู้หญิงถึงได้ดูร้อนอกร้อนใจขนาดนี้? หรือว่าจะมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ด้วย?”

            “ปะ-เปล่า! เปล่าค่ะ! ฉันแค่เดาสุ่มๆ!” ได้คำพูดจากปากตำรวจที่ว่า ‘มีส่วนรู้เห็น’ ชาวบ้านธรรมดาสามัญอย่างอู๋ซิ่วเหลียนจึงถึงกับตื่นตระหนกสุดขีด และแทบจะเก็บหางกลับไปไม่ทัน เวลานี้ กระทั่งผายลมเธอยังไม่กล้า

            “ถ้าไม่มีส่วนรู้เห็นด้วย ก็อย่าทำตัวขัดขวางการทำหน้าที่และสืบสวนของเจ้าหน้าที่ ไม่อย่างนั้น คุณอาจถูกแจ้งข้อหาไปด้วยอีกคน!”

            คำพูดแต่ละคำของตำรวจเสมือนวาจาแห่งอาญาสิทธิ์ ทำให้อู๋ซิ่วเหลียนถึงกับเหงื่อเย็นแตกพลั่ก ยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นไม่กล้าเคลื่อนไหวใดๆอีก จะอ้าปากพูดสักคำยังกลัวแทบตาย!

            แม้หวางต้าจูจะซ่อนผีมีความลับอยู่ในใจ แต่เขาก็ยังคงยืนกรานคำเดิม

            “ไอ้เด็กเวรนี่พูดจาไร้สาระไปเรื่อย! ก่อนจะกินข้าวทุกมื้อต้องถ่ายรูปด้วยเหรอ? ว่างนักรึไง?”

            “อ่อใช่ บอกว่านัดเจอกันช่วงหกโมงเย็นทุกวันด้วยเหรอครับ? โกหกเก่งมากเลยนะครับ เพราะตลอดทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมา แมวของผมป่วยท้องเสีย ป้าติงก็เลยต้องมาส่งอาหารแมวให้ผมที่บ้านตอนหกโมงเย็น!”

            จู้หยานยิ้มเยาะ

            หลินจิงซูพยักหน้าและรีบพูดเสริมขึ้นว่า

            “ใช่ค่ะ ปกติตอนหกโมงเย็นจะเป็นเวลาที่แม่หนูเอาอาหารไปส่งให้จู้หยาน เห็นชัดว่าโจรชั่วคนนี้พูดโกหก! แม่หนูไปรู้จักกับคุณตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคะ? แล้วเงินที่ปล้นไปน่ะเป็นเงินเก็บของครอบครัวเรา! ช่วยเอามาคืนเดี๋ยวนี้ด้วย!”

            “หวางต้าจู ภาพถ่ายพวกนี้ถือเป็นหลักฐานมัดตัวแกชั้นเยี่ยมเลยล่ะ ฉันแนะนำให้แกรีบเอาเงินที่ปล้นไปมาคืนคุณติงเสวี่ยเหม่ยโดยเร็ว ไม่อย่างนั้น แกเตรียมไปกินข้าวแดงในคุกได้เลย!”

            ภายหลังได้ดูสมุดบันทึก ตำรวจก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน

            เวลานี้ แข้งขาของหวางต้าจูดูเหมือนจะเริ่มอ่อนแรงไปหมด

            “คุณตำรวจ! ผมเป็นพลเมืองดีนะ! คนอย่างผมจะไปปล้นเงินใครได้ล่ะครับ! นี่มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด! ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ!”

            “คือความจริงแล้ว ผม…ผมถูกคนอื่นจ้างวานมาอีกที เขาจ้างให้ผมทำร้ายติงเสวี่ยเหม่ย!”

            “คดีนี้ยังมีคนอยู่เบื้องหลังอีกงั้นเหรอ? แล้วเป็นใครล่ะ? รีบบอกมาเดี๋ยวนี้!”

            ตำรวจตะคอกถามเสียงเย็น สีหน้าท่าทางขึงขังดูเอาจริงเอาจังอย่างมาก

                  “คนที่จ้างวานผมเป็นคนจากหมู่บ้านอู๋เจีย! แต่พอมันเห็นว่าผมถูกแทงและทำตามแผนไม่สำเร็จ มันก็รีบวิ่งหนีไป ทิ้งให้ผมต้องกลายเป็นแพะรับบาปอยู่คนเดียว! แต่ผมไม่รู้จริงๆว่าอีกฝ่ายเป็นใครชื่ออะไร คุณตำรวจครับ ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วยเถอะครับ! แล้วเรื่องเงินผมก็ไม่ได้ขโมยไปจริงๆ!”

                  หวางต้าจูหวาดกลัวจิตตกจนแทบจะคุกเข่ากราบเท้าตำรวจอยู่แล้ว

                  ใบหน้าของหลินจิงซูสีมืดทมิฬลงทันทีที่ได้ยินว่า ‘เป็นคนจากหมู่บ้านอู๋เจีย’

                  ปฏิกิริยาแรกหลังจากที่ได้ยินชื่อหมู่บ้าน เธอหันไปยังทิศทางที่อู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ยืนอยู่แทบจะในทันที

                  ถึงแม้ย่าอู๋จะมีอุปนิสัยที่ไม่สู้ดีนัก แต่กลับไม่มีมูลเหตุจูงใจอะไรให้เธอต้องทำเรื่องเสี่ยงๆแบบนี้เพื่อกำจัดลูกสะใภ้ตัวเอง          

                  จึงเหลือเพียงคนเดียวเท่านั้นที่มีความเป็นไปได้สูงสุดซึ่งก็คือ อู๋ซิ่วเหลียน

                  ขณะที่อู๋ซิ่วเหลียนเริ่มร้อนใจกระวนกระวาย จู่ๆก็เหลือบไปเห็นหลินจิงซูที่กำลังส่งสายตาเยือกเย็นจ้องเขม็งมองมา เสมือนว่ายามนี้แม้แต่ในใจก็ไม่สามารถเก็บซ่อนความผิดเอาไว้ได้ เธอจึงเริ่มร้องห่มร้องไห้ออกมา กล่าวตัดพ้อตัวเองอย่างน่าสงสารเห็นใจ

                  “ดูสิดู! ทำไมทุกคนต้องมองราวกับว่าฉันเป็นคนจ้างวานคนชั่วให้มาทำร้ายพี่สะใภ้เสวี่ยเหม่ยด้วยล่ะ! แค่ฉันแซ่อู๋ก็หมายความว่าฉันเป็นคนผิดไปแล้วรึไงกัน? ฮืออ…ฮือออ…พี่สะใภ้เสวี่ยเหม่ย นี่มันไม่ยุติธรรมกับฉันเลย! คงจะสาแก่ใจพี่แล้วใช่ไหม? เอาเลย! จะโทษอะไรฉันก็เชิญโทษมาได้เลย! ฮืออ…ฮือออ…”

                  หลินจิงซูเฝ้ารับชมการแสดงจอมปลอมของอีกฝ่าย ฉีกยิ้มพร้อมเอ่ยประชดประชันตอบโต้ทันควัน

                  “ป้ารอง มีใครพูดเหรอคะว่าป้ารองเป็นคนจ้างวานให้โจรมาทำร้ายแม่หนู? ทำไมต้องร้อนตัวขนาดนี้ด้วย? หรือว่า…มีความลับอะไรซ่อนอยู่ในใจงั้นเหรอคะ?”

                  เจออีกฝ่ายตอบโต้กลับมาชุดใหญ่ อู๋ซิ่วเหลียนถึงกับตะลึงงันแทบตั้งตัวไม่ทัน สุดท้ายถึงกับทำอะไรไม่ถูก จึงรีบวิ่งไปหลบอยู่ข้างหลินชิงอี้และพูดตอบโต้ทันทีว่า

                  “หลินจิงซู! นี่ฉันเป็นป้ารองของเธอนะ! ถ้ายังไม่เลิกใส่ร้ายป้ายสีกันอีก วันนี้ฉันจะวิ่งชนกำแพงให้ตายไปเลยคอยดู! เอาให้ตายต่อหน้าต่อตาเธอเลย! แล้วอย่าคิดว่าฉันไม่กล้าทำ!!”

                  พูดจบ อู๋ซิ่วเหลียนก็ตั้งท่าเตรียมจะวิ่งชนกำแพงหน้าบ้านทันที แต่ ‘บังเอิญ’ ว่าระหว่างที่ออกตัวกลับเผลอไปสะดุดยอดหญ้าเข้า จึงได้เสียการทรงตัวและทิ้งตัวล้มลงไปในอ้อมแขนของหลินชิงอี้ที่เข้ามาช่วยได้อย่างพอดิบพอดี

                  เธอรีบซบแนบอยู่ในอ้อมอกของหลินชิงอี้แน่นด้วยความเสียขวัญหวาดกลัว หลินชิงอี้เองก็รีบพูดปลอบประโลมเธอว่า

                  "ซิ่วเหลียน ทำไมถึงได้ทำอะไรไม่คิดแบบนี้? ยังไม่มีใครพูดสักคำว่าเธอเป็นคนผิด ที่จิงซูพูดออกไปแบบนั้นก็เพราะเธอยังเด็กไม่รู้ประสีประสา อย่าถือโทษโกรธเด็กแบบนั้นเลยนะ หลังจากนี้ ผมสัญญาว่าจะอบรมสั่งสอนเธอให้เป็นเด็กที่มีสัมมาคาราวะมากกว่านี้!"