ตอนที่ 10

ตอนที่ 10

จากนั้นเขาก็กดจุมพิตนางลงมาอีก พอนางต่อต้านก็ถูกบีบกรามสองข้างเจ็บร้าวจนน้ำตาซึมจึงได้ยอมเปิดริมฝีปากอ้าออกให้เขาได้เริ่มดันปลายลิ้นหนักขึ้น จนนางอยากจะร่ำไห้ มิใช่ถึงขั้นขยะแขยง ทว่านางก็ไม่ยินดีจะถูกขืนใจ  

วูบหนึ่งนางจึงลืมเลือนหน้าที่ พยายามรวบกำลังใช้เท้าขวายกขึ้นแล้วก็ถีบมันออกไป แต่เหมือนแรงถีบของนางนั้นจะทำอันใดบุรุษผู้นี้ไม่ได้เลย คงเพราะเขาตัวโตและทั้งสูงใหญ่ขนาดนั้น เรี่ยวแรงสตรีบอบบางเช่นนางหรือจะไปต่อกรด้วยได้กับความเป็นนักรบแกร่งกล้าของท่านข่านน้อยแห่งซูปี้  

เขาเพียงขยับกายเบี่ยงเบนถอยออกไปไม่กี่ก้าว จากนั้นก็รีบเดินกลับเข้ามาหานางด้วยใบหน้าที่เริ่มโมโหสุดเหวี่ยง จึงตบหน้าของนางอย่างแรง แล้วจึงตามมาด้วยกำปั้นชกโครมเข้ามาที่ท้องน้อยของนางจนนางนั้นจุกทรุดตัวงองุ้มอย่างสิ้นแรงไปต่อไม่ถูก ก่อนจะถึงกับหมดแรงล้มนอนคว่ำลงไปที่พื้นร้องไม่ออกสักประโยค  

“เพิ่งแจ้งแก่ใจว่าสตรีแห่งจงหยวนที่แท้ก็ชอบเจ็บตัวก่อนจึงจะเล่นสนุกต่อกันได้”  

...แควก! ...แควก! ...  

สองมือกำยำจับกายงดงามอวบอัดขึ้นมาฉีกกระชากอาภรณ์บางพลิ้วอยู่ไม่กี่ครั้งก็ขาดรุ่งริ่งลงในทันใด พอสิ่งเกะกะสายตาหมดไป กายของนางก็ถูกจับโยน นางนั้นกลับลงไปนั่งจุกแน่นอีกคราวยังพรมบนเตียง ซึ่งถึงรอบนี้จะไม่เจ็บเท่าใดนัก แต่นางคือคุณหนูในห้องหอย่อมทะนุถนอม จนออกตบแต่งให้แก่ชินหวางเขาก็ทะนุถนอมนางไม่เคยแสดงกิริยาป่าเถื่อนเอาแต่ใจเช่นนี้มาก่อนเลยสักครั้ง  

"กรี๊ด!”  

ต่อให้นางกรีดร้อง ทว่าก็แผ่วเบาเพียงในลำคอ เพราะแรงกายก็แทบไม่มี ทำได้เพียงนอนจุกแน่นหายใจแผ่วสะดุดเป็นห้วง จะร้องก็ออกมาเบาหวิว หรือต่อให้นางกรีดร้องได้เต็มเสียงก็คงไร้ค่าไปจนสิ้น เพราะแน่ใจว่าต่อให้มีคนด้านนอกได้ยิน ก็คงกลัวจะถูกฆ่ากันทั้งนั้น คนชั่วที่จับจ้องมาด้วยสายตาหื่นกระหายใคร่สวาทไปทั่วร่างแบบตาไม่กะพริบมิปิดบัง จางหลานเย่ก็เห็นชะตากรรมของตนเสียแล้วว่าไร้หนทางหนีหรือขัดขืนไม่ตามใจผู้มีอำนาจเหนือกว่าไปได้  

"มิรู้หรือว่าข้าชอบยิ่งนักสตรีเช่นเจ้า...ยิ่งเจ้ากรีดร้องข้ายิ่งชอบนัก!”  

พอถูกตามลงมาฟัดบีบขยำด้วยฝ่ามือแข็งกระด้าง จางหลานเย่นางจึงไม่ได้ส่งเสียงใดออกไปอีก ทว่ายิ่งนางไม่ดิ้นรนนางไม่ต่อสู้ ซือถูสิงกลับยิ่งรู้สึกไม่เร้าอารมณ์ ลงมือเพิ่มขึ้นหวังให้นางกรีดร้องเพิ่มรสชาติอีกหน่อย นั่นเองจางหลานเย่นางจึงต้องเสแสร้งแกล้งส่งเสียงแผ่วหวิวออกมาให้สมใจอีกฝ่ายเท่านั้น  

"โอ้ว...สตรีชาวจงหยวนนี่ช่างงดงามบอบบางเสียจริง ฮ่า....ฮ่า...ฮ่า...แต่ก็...เร่าร้อนใช้ได้"  

กายเปล่าเปลือยสั่นสะท้าน น้ำตาไหลเป็นทางในขณะที่ฝ่ายบุรุษยังมีอาภรณ์ครบถ้วนเปิดเปลือยเพียงส่วนนั้นของบุรุษมาข่มเหงนางอย่างรุนแรงบ้าคลั่ง ซึ่งต่อให้นางร่ำไห้จนน้ำตาหมดกายทุกสิ่งก็มิอาจเปลี่ยน แล้วคำสั่งที่ให้นางเร่งตั้งครรภ์ให้ได้ภายในไม่เกินสามเดือนต่อนางนี้ก็ดังขึ้นมาให้นางได้คิด  

...ในเมื่อจะมีสายเลือดสักครา เมื่อไม่ใช่ชินหวางเป็นข่านน้อยผู้นี้ก็มิแตกต่าง นับว่านางจะผิดจากฝ่ายใดก็อยู่ไม่ลำบาก...  

ริมฝีปากสวยกดยิ้มราวนางปีศาจจิ้งจอกร่านราคะในทันใด นางเป็นสตรีย่อมรู้บัดนี้นางยังสาวยังแส้งดงาม ชินหวางที่ยังมีวัยเพียงสิบเก้าหนาวก็เพียงหลงใหลต่อความงาม ในอนาคตพบเจอสตรีผู้งดงามกว่าย่อมลืมนาง ก็หากบุรุษรักใคร่จริงใจไฉนเลยเขาจึงไม่ยอมมีบุตรกับนาง คนเช่นจางหลานเย่มิได้โง่งมจนดูไม่ออก บุรุษก็เพียงเท่านี้ เช่นนั้นนางย่อมเร่งคว้าโอกาสงดงามที่ผ่านมาเอาไว้ให้ตนเองและบิดาย่อมไม่เสียเปล่า  

"ท่านข่านน้อย..."  

หลังจากเขาซุกซบกับหน้าอกของนางเพื่อพักลมหายใจ นิ้วเรียวสวยก็เริ่มกรีดลงไปที่แนวกระดูกสันหลังของอีกฝ่าย กิริยายั่วยวนถูกนำมาใช้อย่างเต็มฝีมือ จากลูบโลมนางก็พลิกกลับไปอยู่ด้านบน จากนั้นก็ปรนเปรอเขาจนซือถูสิงพึงใจนางอย่างยิ่ง  

"เจ้าต้องการจะติดตามข้ากลับเผ่าหรือไม่เหม่ยเหริน" (เหม่ยเหริน/คนงาม/สาวงาม)  

หลังจากผ่านไปกว่าสองชั่วยามที่นางปรนเปรอบุรุษต่างแดนสูงศักดิ์ผู้นี้ สุดท้ายเขาก็ติดกับดักนางจนถอนตัวไม่ขึ้นถึงขั้นจะพานางกลับเผ่า จางหลานเย่ยิ้มร้ายกาจสาสมใจ  

"ท่านข่านน้อยมีหรือจะไม่รู้ฐานะแท้จริงของหลานเย่"  

นางบีบน้ำเสียงฉอเลาะพร้อมทั้งพลิกกายขึ้นไปอยู่บนหน้าท้องของกายกำยำ บัดนี้มิใช่เพียงท่านข่านน้อยที่บางส่วนไม่น้อยลุ่มหลงนาง ทว่านางเองก็เริ่มพึงใจต่อร่างกายแน่นลีลารักเร่าร้อนของเขาเช่นกัน  

"ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...เหม่ยเหรินช่างเป็นสตรีจงหยวนที่ทั้งงดงามและฉลาดอย่างยิ่ง บอกมาบัดนี้เจ้าต้องการสิ่งใด ข้า...ซือถูสิงยินดีมอบให้เจ้าได้สุขใจ"  

ดวงตางดงามฉายแววอำมหิตขึ้นมาสายหนึ่ง สิ่งเดียวที่นางต้องการในยามนี้น่ะหรือ...ก็เพียงกำจัดนางเด็กสมควรตายที่เป็นก้างชิ้นโตที่ทิ่มแทงนางจนมิอาจหลับตาให้เป็นสุขได้เช่นไรเล่า  

...ในเมื่อนายหญิงใหญ่มิให้นางลงมือ...เช่นนั้นก็....หึ...หึ...หึ...  

"หลานเย่ได้ฟังมาว่านักฆ่าแห่งซูปี้นั้นมากฝีมือเด็ดขาด เช่นนั้น...ท่านข่านน้อยจะแสดงฝีมือคนของพระองค์ให้เป็นบุญตาวาสนาหูแก่หลานเย่ได้หรือไม่"  

กล่าวไปมือนุ่มก็กอบกุมความยิ่งใหญ่ที่นางติดอกติดใจหนักหนาบีบเคล้นโดยไม่ปรานี และย่อมแน่แท้ว่าบุรุษมากราคะเช่นชนเผ่าดินแดนทุ่งหญ้ากว้างไกลย่อมพึงใจเหลือจะกล่าว  

"ย่อมเป็นดังเหม่ยเหรินต้องการ...อืม..."  

พอได้คำตอบอันพึงใจจางหลานเย่จึงตอบแทนท่านข่านน้อยด้วยลีลารักเร่าร้อน ซึ่งแน่นอนว่าหากเป็นกับชินหวางนางย่อมมิอาจแสดงกิริยาเช่นสตรีเร่าร้อนดังนี้ไปได้ จากที่นางเพียรลงมือลงแรงยั่วยวนเขา ทว่าอีกฝ่ายนอกจากจะไม่ชมชอบ เขายังตำหนินางไม่ไว้หน้านางว่าสตรีชั้นสูงเช่นนางละเลยกฎระเบียบอันดีของสตรีในวังไปได้เช่นไร  

ยิ่งคิดนางก็ยิ่งโยนความผิดความอัปยศที่นางต้องมาถูกบุรุษต่างแดนเชยชมในวันนี้ จนนางต้องกลายเป็นสตรีมากชู้ ทุกสิ่งเป็นเพราะชินหวางหานไท่หมิงผู้เป็นพระสวามีเขาบีบบังคับนางจนเป็นเช่นนี้ ดังนั้นพอบัดนี้นางสามารถล่อลวงข่านน้อยให้ติดกับดักหลงกลสวาท นางย่อมจะต้องเร่งทำมันจนเขารักนางหลงนาง จะต้องการสิ่งใดเขาจะต้องมอบให้แก่นาง ซึ่งนางมัวแต่คิดนานไปนิด ซือถูสิงเลยเป็นฝ่ายมอบบทรักรุนแรงเร่าร้อนให้จางหลานเย่เสียแทน และนางก็กล้ายอมรับจากใจว่าบุรุษต่างแดนผู้นี้ทำให้นางลืมเลือนลีลารักจืดจางครั้งเดียวระหว่างชินหวางที่ผ่านมาไปจนสิ้น!  

และแล้วข้อตกลงของนายหญิงใหญ่และเผ่าซูปี้ก็สำเร็จไปด้วยดี ในอีกไม่นานนี้องค์หญิงน้อยจากต่างเผ่านั้นจะมาเป็นบรรณาการให้แก่องค์จักรพรรดิแห่งหนานสุ่ย แต่ที่จางหลานเย่แอบพึงใจยิ่งกว่าก็คือจะมีผู้ไปลงมือกำจัดเสี้ยนหนามตำใจของนางโดยที่มือทั้งคู่นี้สะอาดบริสุทธิ์ แม้แต่ท่านอาจารย์เนี่ยก็มิอาจเอาผิดนางไปได้  

...อย่าโทษข้าเลยเฉียวปิงเซียว...จงไปโทษไทเฮาและชินหวางเถิด...