ตอนที่ 8

ตอนที่ 8

ในที่สุดวันเดินทางก็มาถึง เฉียวปิงเซียวนางมองหาพี่เซินซึ่งเป็นองครักษ์ที่เคยติดตามอยู่ข้างกายตนเองจนทั่วก็ไม่เห็นแม้แต่เงา วันนี้ไทเฮาส่งองครักษ์มาดูแลนางใหม่ ซึ่งหาใช่พี่ชายใจดีเช่นเฉินเซิน ผลักไสเฉินเซิน แต่เป็นหนึ่งพี่สาวคนสวยกับหนึ่งพี่ชายตัวสูงใหญ่ ที่มีใบหน้านิ่งสนิทแข็งตึงเป๊ะดังกับต้นเสาศิลาในพระรามหลวงบนเขาไห่ซาน  

ดังนั้นพอเด็กน้อยมองเห็นดาบกับใบหน้าบอกบุญคงไม่รับ ชินหวางเฟยตัวน้อยนางก็ถึงกับถอยห่างไปตั้งหลักเสียหลายก้าว ยังดีที่มีเสี่ยวเตี๋ยกับพี่เฟิ่งเหลย และแม่นมซางเหนียงจือร่วมติดตามไปซั่วหยางด้วย หาไม่นางคงได้ทุบศีรษะตนเองให้สลบ เพราะไม่กล้าหายใจแรงในยามอยู่ใกล้ท่านองครักษ์หน้าโหดนามเสิ่นอี้ถงเสียเป็นแน่  

“หากพร้อมแล้วก็เชิญชินหวางเฟยขึ้นรถม้าเถิดพ่ะย่ะค่ะ หากรอสายกว่านี้แดดจะยิ่งแรง ม้าจะเหนื่อยมาก"  

แต่ในยามที่ท่านองครักษ์เสิ่นผู้นี้เขาพูดออกมา น้ำเสียงกลับนุ่มนวลอย่างยิ่ง เฉียวปิงเซียวจึงยิ้มหวานแจกจ่ายตามนิสัยเด็กยิ้มง่าย ไม่ค่อยถือโทษโกรธผู้ใดนานให้แก่ท่านองครักษ์หน้าตายหวังผูกมิตรใหม่ทันที และย่อมแน่นอนว่าเสาศิลาก็ถูกรอยยิ้มสดใสล่อลวงได้โดยง่าย จึงแทบละลายกลายเป็นต้นเสาศิลาวุ้นทันใด  

รถม้าเคลื่อนออกจากประตูเมืองเทียนคงเฉิงทางด้านทิศเหนือในช่วงใกล้ยามอู่แล้ว เฉินเซินซึ่งหลบอยู่รวมกับชาวบ้านที่เดินเข้าออกขวักไขว่ทอดสายตามองตามขบวนรถม้าของชินหวางเฟยตัวน้อยลาลับสายตา เขายังจดจำได้ ในวันนั้นเขามัวแต่วุ่นวายกับการจัดทัพ กว่าจะนึกได้ว่าเด็กน้อยแก้มใสจะออกเดินทางก็พ้นยามอู่ไปนานแล้ว เช่นนั้นวันนี้เขาไม่ต้องมีภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ให้ต้องรับผิดชอบจึงคิดมาส่งนางอยู่ตรงนี้  

แต่พอเขาเตรียมจะหันหลังกลับไปเตรียมตัว แอบติดตามไปส่งเฉียวปิงเซียวจนถึงซั่วหยางกลับต้องขมวดคิ้วแน่น เมื่อสายตาจับทุกการเคลื่อนไหวที่ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ   

…นั่นมันชินหวางมิใช่หรอกหรือ? ...  

‘เจ้าบ้าผู้นั้นคิดทำสิ่งใดกัน ก็มิใช่ว่ากำลังจัดทัพหรอกหรือ’  

คนซึ่งมาจากอีกห้วงเวลามองตามม้าสีน้ำตาลไหม้ซึ่งถูกกระตุ้นจนมันวิ่งเต็มฝีเท้าผ่านหน้าไปอย่างแปลกใจยิ่งเพราะเขาในอดีตไม่ได้ติดตามขบวนเดินทางของชินหวางเฟยไป ภายในใจก็นึกด่าทอความเอาแต่ใจตนเองเป็นใหญ่ของชินหวางไปแล้วหลายขุม  

“เจ้าบ้านั่นชอบแหกคอกเสียจริง! ป่านนี้กองทัพได้วุ่นวายแล้วหรือไม่”  

เฉินเซินพึมพำด้วยความโมโหที่เห็นตนเองในอดีตละทิ้งหน้าที่ มันน่าตบศีรษะให้สมองกลับเสียจริง คิดไปก็เร่งหันขึ้นม้าติดตามไปอีกคน อยากจะรู้เช่นกันว่าชินหวางในวันนี้มันยังคิดทำสิ่งใดผิดเพี้ยนต่อไปกันแน่  

“ยู้ด…”  

เสียงภายนอกรถม้าดังขึ้น ทำให้เด็กน้อยที่กำลังส่งมือให้เสี่ยวเตี๋ยใส่ยาให้ถึงกับแปลกใจว่าเกิดอันใดขึ้น ขบวนรถม้าจึงถูกสั่งให้หยุด หรือว่าเซินเก่อเกอจะมาแล้วกันนะ? ...ซึ่งแน่นอนว่าสิ่งแรกที่เด็กน้อยเช่นนางคิดถึงก็คือการที่พี่เซินผู้ใจดีอาจจะตามก็เป็นได้  

“ออกไป!”  

แต่ผู้ที่เปิดผ้ากั้นด้านหน้าเข้ามากลับเป็นคนที่เด็กน้อยทั้งกลัว ทั้งเกลียด ไม่อยากพบหน้าอย่างยิ่งเช่นชินหวางหานไท่หมิง ท่านปีศาจกระทิงที่สามารถโมโหมันทุกสิ่ง คาดว่าแม้แต่แมลงเผลอบินผ่าน เขาก็คงจะโกรธเรียกโมโหมันได้ตลอดเวลา จนนางต้องแอบเรียกเขาลับหลังว่าปีศาจกระทิงที่เอะอะก็พ่นลมหายใจฟืดฟาด ใบหน้าแดงก่ำ สายตาก็พร้อมจะสังหารคนเสียเลย  

“ชินหวาง”  

หากที่เด็กน้อยยังคงเรียกขานออกมาจากริมฝีปากเล็กนั้นก็ยังคงเป็นชินหวางมิผิดไป ก็...นางยังรักชีวิตน้อย ๆ ของตนเองอยู่นี่นา ผู้ใดมันจะไปเรียกเขาต่อหน้าต่อตากัน  

“ทำไม…เห็นข้าแล้วทำสีหน้าผิดหวังเช่นนี้ ที่แท้ในใจของชินหวางเฟยรอผู้ใดอยู่กันแน่”  

พอเสี่ยวเตี๋ยก้าวลงไปจากรถม้า หานไท่หมิงก็เข้านั่งแทนที่ วาจาจิกข่วนเลยตามติด เห็นหรือไม่ชินหวางเริ่มพ่นลมร้อนออกมาเช่นปีศาจกระทิงอีกแล้ว  

“ส่งมือมา”  

เฉียวปิงเซียวมองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่วางใจสักนิด ก็ปีศาจกระทิงมีเขานางกลัว...เห็นเช่นนั้นหานไท่หมิงเขาจึงไม่รีรอกระชากฝ่ามือข้างที่เป็นแผลมาเปิดผ้าดูอีกครั้ง  

“ไม่ลึกเท่าใด สักสิบห้าวันคงหายสนิท นี่ยาสมานแผลของข้า เก็บเอาไว้ใส่มันทุกวัน”  

เขายัดมันใส่มือข้างที่ไม่มีแผลแล้วก็ก้มลงไปคว้าข้อเท้าเล็กจนเด็กน้อยตกใจกรีดร้องออกมา แต่คนที่ตัวโตกว่าจะสนใจหรือก็เปล่า เขาล็อกเท้าเล็กจนแน่นแล้วดึงเอาห่วงกำไลข้อเท้าออกมาสวมให้ จากนั้นก็เป็นรองเท้าที่มีหน้าตาคล้ายคู่ที่ถูกเผาไปสวมตามติด  

“ห้ามถอด หากมันขาดจงบอกแก่เฟิ่งเหลย ข้าจะส่งคู่ใหม่ไปให้ กำไลนี้ก็ขยายขนาดได้จนเจ้าเติบโตกว่านี้ก็ยังสวมได้ไม่คับแน่น ห้ามถอดเช่นกัน”  

ดวงตากลมโตสีทองกะพริบถี่ดูยังงงอยู่มาก แต่เด็กน้อยหรือจะกล้ามีปากเสียง ก็มือเขาออกใหญ่ บีบคอนางหนึ่งครั้งย่อมตายแน่นอน ถึงจะคิดถึงท่านแม่มาก แต่นางกลัวหายใจไม่ออก...คงทรมานน่าดู...นางจึงคิดว่ารออีกสักนานหน่อยค่อยตามท่านแม่ไปคงดีกว่า ซึ่ง...นางยังรอได้อีกนาน...เสี่ยวปิงไม่รีบ...  

“ข้าสั่งฟังหรือไม่!”  

พอเห็นเด็กน้อยเอาแต่มองหน้าเขาแล้วทำแก้มพอง ปากเล็กก็อ้าออกเล็กน้อยคล้ายปลาทองตัวน้อย เขาจึงดุเข้าให้ เด็กผู้นี้ปัญญาทึบออกปานนี้จะไปเรียนวิชาแพทย์ได้เช่นไร  

“ฮะ?…เอ่อ..ฟัง…ฟังเพคะ…ไม่ถอด…ไม่ถอด…แต่...เวลาอาบน้ำกับเข้านอนสวมรองเท้ามันจะดีหรือเพคะชินหวาง...แฮะ...แฮะ...”  

เผลอถามออกไปตามประสาเด็กปากไว แล้วก็อยากตบปากตนเอง ยิ่งปีศาจกระทิงมองมาที่นางดวงตาแดงก่ำ...ฮือ...มิใช่จะตามมาสังหารนางหรอกใช่หรือไม่?!  

“โง่เสียจริง ข้าหมายถึงกำไลที่ห้ามถอดเด็ดขาด ส่วนรองเท้าก็ใช้ตามปกติ ในหัวนี้มีแต่ลมหรือไร โง่ไม่เกรงใจผู้ใด เสด็จแม่ก็ช่างคิดส่งเจ้าไปศึกษาวิชาการแพทย์ ข้าให้สงสารอาจารย์ของเจ้าเสียจริงยายปลาทอง"  

นางก็อยากบอกว่าตนเองสงสารทหารใต้ปกครองของท่านปีศาจกระทิงเช่นกัน แต่...ช่างเถิด เรื่องนี้เสี่ยวปิงจะไม่ยุ่ง ยิ่งพอนางได้เห็นว่ากล่าวจบท่านปีศาจกระทิงก็เร่งลงจากรถม้าแล้วขึ้นม้าจากไปทันที เฉียวปิงเซียวก็ถึงกับกล้าหายใจเต็มท้องเสียที  

...เฮ้อ...  

“ข้าก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้นเสียหน่อย เป็นท่านที่พูดไม่กระจ่างแจ้งเอง ว่าแต่ปลาทอง...อิอิ...ปลาทองก็น่ารักอยู่นะ...ดีกว่าปีศาจกระทิงตั้งเยอะ”  

เด็กน้อยก็ยังคงเป็นเด็กน้อยอยู่วันยังค่ำ เช่นกันเฉียวปิงเซียวนางก็เป็นเพียงเด็กวัยหกหนาวผู้หนึ่ง ถึงจะมีความคิดเติบโตกว่าเด็กวัยเดียวกัน เพราะถูกมารดาเลี้ยงดูมาอย่างลูกของทหารที่ต้องมีระเบียบมีวินัยนับตั้งแต่ตื่นนอนไปจนถึงในยามปิดตาหัวทิ้งลงหมอนนอนหลับนั่นเลยก็ตาม  

...แต่สุดท้ายเด็กก็ไม่รู้จักคิดผูกแค้นต่อผู้ใดอยู่นานข้ามวันข้ามเดือน...เสียเมื่อใดกัน! ...  

"อุ๊ย! ชินหวางเฟยทำอันใดเพคะ?!”  

เสี่ยวเตี๋ยที่ขึ้นมานั่งประจำที่ของตนหลังจากชินหวางจากไปแล้ว แต่พอนางเปิดผ้าม่านออก ภาพที่เห็นก็ทำเอานางถึงกับตะโกนถามออกไปสุดเสียง ดวงตาก็เบิกกว้างค้างเบิกโพลงดังกับไข่เป็ด ก็ผู้ใดจะคาด ผู้เป็นชินหวางเฟยจะกำลังกัดรองเท้าด้วยสีหน้าเคียดแค้นอย่างที่สุด!  

"โอ๊ย! ...อย่ากัดรองเท้าเพคะ...เหตุใดจึงซนเช่นนี้"  

หากเอาศีรษะโขกหลังคารถม้าแล้วตาย เสี่ยวเตี๋ยย่อมไม่รีรอแล้ว เพราะนายน้อยของนางจากชินหวางเฟยบัดนี้กลายร่างเป็นลูกสุนัขแสนซนฟัดอยู่กับรองเท้า หากแม่นมซางมาพบเข้านางตายแน่  

"เสี่ยวปิงเปล่าซน...เสี่ยวปิงแก้แค้นอยู่"  

...คิดอะไรประหลาดอีกเป็นแน่ท่านหญิงหกของเสี่ยวเตี๋ย...  

"ไหน...เสี่ยวปิงมีแค้นใดกับรองเท้าบอกเสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊ได้หรือไม่"  

เสี่ยวเตี๋ยใช้วิธีเก่าแก่ 'กล่อม' จอมแสบแห่งกระโจมหลวงของซีเป่ยเช่นท่านหญิงหกทันที  

"เสี่ยวปิงมิได้มีแค้นใดกับรองเท้า แต่...มีแค้นกับเจ้าของรองเท้า"  

แล้วที่มาของรองเท้าและแค้นยากจะปล่อยวางของจอมแสบก็ถูกระบายเล่าสู่ให้เสี่ยวเตี๋ยได้ร่วมฟังจนหมดสิ้น พี่เลี้ยงวัยใกล้สิบสี่หนาวนางเริ่มสงสารชินหวางขึ้นมาเล็กน้อย สร้างแค้นกับผู้ใดไม่คิด หาเรื่องเด็กทั้งใต้หล้าชินหวางก็ช่างไม่เลือกไปหาเรื่อง...เฮ้อ...กลับมาสร้างรอยแค้นปลูกต้นโทสะกับท่านหญิงหกเข้าเสียได้...ชะตาท่านคงถึงฆาตเสียแล้วชินหวางหานไท่หมิง!...  

"เสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊มีแนวทางแก้แค้นที่สาแก่ใจกว่ามอบให้เสี่ยวปิงจะต้องลำบากมานั่งเอาฟันแทะ สนใจหรือไม่เจ้าคะ"  

ก็หากยามใดที่สองพี่น้องต่างฐานะมีแผนร้ายหาเรื่องสั่งสอนคน เสี่ยวเตี๋ยจะแทนตนเองว่า 'เสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊' และเรียกขานนายน้อยของตนเองว่า 'เสี่ยวปิง' แทน 'ท่านหญิงหก' หรือ 'ชินหวางเฟย' ทันที ซึ่งเกรงว่าคราวนี้ก็เช่นกัน  

"สนใจ...สนใจ...เสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊เร่งชี้แนะเสี่ยวปิงมาเลย"  

สองนายบ่าวเอาศีรษะมาโขกเข้าหากันซุบซิบอยู่ครู่ คนตัวน้อยก็หัวเราะสาแก่ใจ แล้วส่งสายตาอำมหิตไปยังรองเท้าคู่นั้น มุ่งหมายในใจแน่วแน่...แค้นของเสี่ยวปิงจะนอนใจไปได้เช่นไร...  

ดังนั้นพอชินหวางเฟยตัวน้อยก้าวลงจากรถม้าคราวใด ทุกผู้ซึ่งย่อมไม่นับรวมเสี่ยวเตี๋ยที่ปรึกษาใหญ่ที่ให้คำชี้แนะนายน้อยของนางแก้แค้นชนิดสาแก่ใจไปสามชาติอยู่ด้วย ต่างก็แปลกใจอย่างยิ่งที่เห็นเด็กน้อยเดินกระทืบเท้าตึงตังเสียทุกที่เช่นนั้น  

...หึ...หึ...หึ...ในที่สุดนางก็ได้กระทืบคนชั่วจนสาแก่ใจแล้ว...  

ก็หากมีผู้ใดสักคนที่มีใจหาญกล้ามากพอแล้วอยากรู้อยากเห็นไปหงายรองเท้าคู่สวยของชินหวางเฟยคงได้เป็นลมสิ้นสติ หรือหากขวัญอ่อนสักนิดใจเสาะสักหน่อยคงถึงกับช็อกตาย เพราะใต้พื้นรองเท้าด้านในนั้นข้างหนึ่งมีตัวอักษรคำว่า 'ไท่' และอีกข้างหนึ่งเขียนว่า 'หมิง' เด่นชัดด้วยหมึกสีแดง...  

ส่วนผู้ที่กำลังจินตนาการว่าตนเองได้กระทืบปีศาจกระทิงอยู่ก็แสนจะสุขใจกินข้าวอร่อยนอนก็ฝันดี คอยดูเถิดนางจะทรมานทุกสิ่งที่ท่านปีศาจกระทิงส่งมาให้ ยิ่งคิดเด็กน้อยก็มีแต่สาแก่ใจอย่างยิ่ง!