ตอนที่ 9

ตอนที่ 9

...อีกด้านของเมืองหลวงหนานสุ่ยในอีกหลายสิบวันต่อมา...  

ในตรอกหนึ่งที่มีอารามเก่าโทรมตั้งอยู่สุดตรอกด้านทิศใต้ของเทียนคงเฉินกลับมีเงาร่างงดงาม แต่มีหมวกผ้าปกปิดใบหน้าเดินดูระแวงระวังภัยตลอดทาง จนถึงบ้านหลังหนึ่งก่อนจะถึงตัวอารามเก่า นางก็แทรกกายเข้าไปในประตูขนาดเล็กแล้วหายลับ ดังเมื่อครู่ไม่เคยมีผู้ใดเดินเข้ามาในตรอกมาก่อนอย่างไรอย่างนั้น  

"ท่านอาจารย์เนี่ย"  

สตรีนางนั้นก้าวเข้ามาในบ้านที่ภายนอกก็เป็นเพียงเรือนหลังเล็กแสนจะธรรมดา หากทว่าภายในกลับสะอาดเอี่ยม พอกายงดงามก้าวเข้าเรือนก็พบกับบุรุษ ถึงเขาร่างกายกำยำ หากแต่กลับพอกหน้าด้วยแป้งจนขาว และยิ่งดูขาวซีดขึ้นไปอีกเพราะสีแดงเข้มที่ริมฝีปากเรียวบางงดงามราวอิสตรี พอได้ยินเสียงเรียกขาน กายของบุรุษที่วัยราวสามสิบหนาวซึ่งกำลังตัดตกแต่งกิ่งของดอกไม้ในกระถางสวยงามอยู่ด้วยกิริยางามสง่าอย่างสตรีชนชั้นสูงมากกว่าจะเป็นบุรุษก็ชะงักมือไปเล็กน้อย  

“อ้อ…มาแล้วเช่นนั้นหรือ...วันนี้เจ้าล่าช้าไปสามเค่อ”  

เขากล่าวทั้งที่มิได้หันกลับไปมอง แต่เพียงเขาได้ยินน้ำเสียงของนางก็จดจำได้ว่าผู้ที่มาหานั้นคือผู้ใด เพราะวันนี้เขานัดไว้ก็เพียงนางเดียว  

“หน้าที่ใหม่ของเจ้าในช่วงที่ชินหวางไปทัพอยู่ในซองบนโต๊ะด้านนั้น”  

นิ้วเรียวสวยชี้ไปบนโต๊ะที่ริมหน้าต่าง จางหลานเย่เดินไปหยิบแล้วเปิดออกอ่านเพียงครู่นางก็เผาทิ้งไปเพราะจำได้ขึ้นใจว่านางมีหน้าที่ใดต้องไปกระทำต่อจากนี้  

“เขา…ร่วมหอกับเจ้าแล้วถูกต้องหรือไม่”  

ผู้สูงวัยกว่าเอ่ยถามน้ำเสียงเนิบช้า คล้ายกับคำถามที่ตนเองเอ่ยนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องบนเตียงและเรื่องในห้องหอของชาวบ้านเขากระนั้น  

“เจ้าค่ะ แต่…เขาระวังตนเองอย่างดี...มิให้โอกาสข้าได้อุ้มท้องสายโลหิตเลยสักครั้ง”  

ถึงนางและชินหวางมีสัมพันธ์ทางกายต่อกันแล้วตามแผนการของนางเอง แต่ทว่าเขากลับระวังตนเองอย่างดีไม่เคยให้โอกาสนางได้ร่วมหลับนอนกับเขาอีกเลยนับจากราตรีนั้นในห้องหนังสือซึ่งก็เพียงหนึ่งครั้งเท่านั้น มันย่อมจะทำให้นางตั้งครรภ์มิได้เสียเป็นแน่ เสแสร้งปั้นแต่งไปยั่วยวนเขาอีกในวันต่อไปก่อนชินหวางจะไปทัพ ทว่านอกจากไม่ให้ความร่วมมือแล้วเขายังมองนางด้วยสายตาแปลกไป  

ต่อให้นางอ้อนวอนขอโทษที่บังอาจไปล่วงเกินวางยาเขา โดยการแอบอ้างว่าเป็นเพียงตนเองเห็นเขาดูตึงเครียดจึงหวังช่วยผ่อนคลายให้เขาเท่านั้น ทว่าหานไท่หมิงก็นิ่งดังร่างกายส่วนนั้นมันใช้การไม่ได้อีกแล้ว ต่อให้นางยั่วยวนเขาเพียงใดเขาก็กล่าวเพียงยังไม่พร้อมให้นางมีบุตรในยามนี้ นั่นจึงหมายความว่าแท้จริงชินหวางมิได้รักใคร่นางจากใจจริงแม้แต่น้อยดังที่นางเคยเข้าใจ ยิ่งพอนางตรงเข้าไปเล้าโลมเขาเอง กลับเป็นเขาลุกหนีแล้วออกจากตำหนักหายไปไม่กลับมาค้างที่ตำหนักจวบจนออกเดินทัพหลวงไปแล้วในหลายวันก่อน นี่จึงยิ่งทำให้นางร้อนใจเหลือเกิน  

“ระวังอย่างดีแล้วเช่นไรขอเพียงเจ้าตั้งครรภ์ในเวลาที่เหมาะสม เจ้าเด็กโง่ผู้นั้นมันย่อมไม่ระแวง”  

มุมปากสวยยกโค้งงดงาม ดวงตาสวยที่หรี่แคบบังดวงตาสวยราวนางพญาหงส์เอาไว้อยู่สามส่วนยากจะคาดเดาว่าตัวแทนนายหญิงใหญ่ผู้นี้กำลังคิดแผนร้ายใดออกมาอีก ซึ่งจางหลานเย่นางหรือจะกล้าเอ่ยว่าตนเองนั้นทำงาน 'ผิดพลาด' ไปหมดให้ตนเองเดือดร้อน เรื่องเช่นนั้นนางไม่พูด ชินหวางไม่เอ่ย ผู้อื่นมีหรือจะรู้แจ้ง  

“กลับไปได้แล้ว ขอเพียงเจ้าทำเช่นไรก็ได้ให้ในครรภ์ของเจ้ามีเด็กก่อเกิดในเวลาที่เหมาะสม พี่ชายของเจ้า…บิดาของเจ้า…ไม่สิ…สกุลจางของเจ้าย่อมปลอดภัย ต่อให้แผ่นดินหนานสุ่ยจะถล่ม หรือท้องฟ้าแห่งเทียนคงเฉิงนี้จะทลาย สกุลจางของเจ้าย่อมไม่เดือดร้อนอย่างแน่นอน”  

นั่นหมายความว่าเขาต้องการเพียงให้นางตั้งครรภ์เท่านั้น ที่เหลือเขาและนายหญิงใหญ่ย่อมจัดการปัญหาต่อไปได้เอง ซึ่งสำหรับจางหลานเย่แล้วก็เพียงไปหาผู้เหมาะสมสักคนมาร่วมหลับนอน อาจเป็นทาสชายสักคนมาช่วยให้นางสาสมใจ จากนั้นก็สังหารไปเสียเพียงเท่านี้มิใช่จะยากเย็น  

“หลานเย่ทราบแล้ว”  

นางจึงย่อกายรับคำสั่งไม่มีเกี่ยงงอนทั้งสิ้น ทั้งที่ใจจริงนางอยากให้เป็นเขาที่เข้ามาสานความฝันของนางสร้างเด็กทารกสักหนึ่งคนให้บังเกิด ก็...รสเสน่หาจากชายใดก็มิเท่า...ท่านอาจารย์เนี่ยผู้นี้เลยสักคน...  

“อ้อ…คนของเจ้าคราวหลังก็จงควบคุมพวกมันให้ดีสักหน่อย อย่าให้เหตุเช่นตำหนักไทเฮาเกิดขึ้นอีก…เฉียวปิงเซียวจะตายหรืออยู่นั้นอยู่ที่นายหญิงใหญ่นางจะบัญชาเท่านั้น คนเช่นเจ้าเอาวาสนาใดมาสังหารนางกัน...หากเจ้ายังฉลาดก็อย่าได้ไปแตะต้องธิดาแห่งเทวะอีก หาไม่...เจ้าย่อมรู้ดีใช่หรือไม่...หึ...หึ...หึ...”  

ในยามที่บุรุษก็ไม่ใช่สตรีก็ไม่เชิงหันเหสายตามาจับจ้องที่นาง จางหลานเย่ถึงกับแข้งขาอ่อนแรงทรุดลงทันที นางเร่งโขกศีรษะเอ่ยคำขอโทษวิงวอนร้องขอความเมตตาด้วยกิริยาปากซีดปากสั่นจนแทบฟังไม่ได้ความ  

“ขออภัยเจ้าค่ะท่านอาจารย์เนี่ย! ...หลานเย่โง่เขลาดูแลบ่าวไม่ดี ขอท่านอาจารย์เนี่ยได้โปรดเมตตาละเว้นหลานเย่สักครั้ง..."  

กายสูงสง่าก้าวเดินเนิบช้ามาหยุดอยู่ด้านข้างของกายงดงามที่ยังสั่นเทางันงก สายตาที่จับจ้องนั้นก็คล้ายจะสมเพชเล็กน้อย เพราะในสายตาของคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาว ใช้งานคนเช่นจางหลานเย่มาไม่น้อยเช่นเขา เต็มที่นางก็เป็นได้เพียง...สุนัขโง่งมตัวหนึ่งเท่านั้น สิ้นค่าก็สังหารทิ้ง หากยังพอมีค่าให้ได้ใช้งานต่อก็ป้อนกระดูกให้มันสักนิด...เท่านั้นจริง ๆ ...  

"มิเป็นไร...ขอเพียงบ่ายวันพรุ่งนี้เจ้าทำหน้าที่ให้ดี...นายหญิงใหญ่นางกล่าวว่าโทษทั้งหลายที่เจ้าแอบทำลับหลังจะยกให้จนสิ้น...หึ...หึ...หึ..."  

กล่าวจบกายนั้นก็ก้าวจากไปเนิบช้า บอกแก่จางหลานเย่ว่าจงจากไปได้แล้ว พระชายารองจึงเร่งเร้นกายหลบคนติดตามของชินหวางแอบกลับเข้าตำหนักได้ด้วยดีและปลอดภัยอีกคราว...  

ผู้ถูกเรียกขานว่า 'ท่านอาจารย์เนี่ย' มองตามไปแล้วริมฝีปากสีแดงสดนั้นก็กดรอยยิ้มแสนจะเจ้าเล่ห์ร้ายเหลือแสน ติดตาม 'นางทาส' ในกำมือตนเองไปจนลับสายตา...หึ!...มนุษย์ก็เท่านี้ มีสิ่งยั่วยวนเข้าหน่อยแม้แต่วิญญาณตนเองก็ยินดีจะขายแล้วนับประสาอันใดกับพี่น้องหรือบิดามารดาของตนเองกันเล่า...  

...และในช่วงบ่ายของอีกวันต่อมา...  

ที่เหลาอาหารขนาดกลางทางฟากฝั่งประตูด้านทิศเหนือของเทียนคงเฉิงในช่วงปลายยามเว่ย ผู้คนไม่ได้แน่นขนัดเช่นเหลาอาหารขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ทว่าก็เพราะเป็นเช่นนี้ จางหลานเย่นางจึงเลือกสถานที่เช่นนี้พบปะพูดคุยกับใครบางคนตามหน้าที่ซึ่งได้รับมอบหมายมาจากท่านอาจารย์เนี่ย  

"นายท่านซู..."  

นางขยับกายลุกขึ้นทันทีเมื่อบุรุษร่างกายกำยำเช่นชนเผ่านอกด่านเดินเข้ามาภายในห้องที่ถูกจัดเอาไว้เป็นพิเศษ สายตาของบุรุษวัยต้นสามสิบหนาวสำรวจกายงดงามแล้วจึงแย้มยิ้มพึงใจ นับว่าคนผู้นั้นช่างจัดหญิงงามมาต้อนรับเขาได้ถูกใจอย่างยิ่ง  

"ลำบากแม่นางจางแล้ว"  

ดวงตาคมกล้านั้นเอาแต่จับจ้องดวงหน้างดงามล่มเมืองของสตรีผู้มาต้อนรับไม่ยอมวาง วันนี้จางหลานเย่ผู้รับมอบหน้าที่สำคัญมาจากท่านอาจารย์เนี่ย นางนั้นแต่งกายด้วยอาภรณ์อันแสนจะเย้ายวน ด้านหลังของนางนั้นยังมีสาวงามอีกสามนางจัดเตรียมเอาไว้รอ 'นายท่านซู' ผู้นี้ หรือแท้จริงเขาก็คือท่านข่านน้อยซือถูสิงแห่ง 'เผ่าซูปี้' หนึ่งในเผ่าสามเผ่าทรงอำนาจที่สุดของแดนเหนือผู้ชมชอบที่สุดก็คือ ‘สาวงาม’  

"นายท่านซูกล่าวเกรงใจไปแล้ว...เชิญด้านในเจ้าค่ะ"  

นางเดินนำเขาไปยังห้องอีกด้านที่แน่ใจว่าทุกความลับในวันนี้จะไม่มีทางหลุดรอดออกไปถึงคนของหานไท่หมิงและหานไท่สืออย่างเด็ดขาด!  

อาภรณ์ที่บางพลิ้วแล้วยังเน้นอวดโฉม สองปทุมถันอวบอูมทำเอาบุรุษผู้มากราคะแทบจะไม่อยากเจรจาการสำคัญที่ตนเองถูกบิดามอบหมายมาให้เอาเสียเลย เพราะภายในศีรษะของเขาบัดนี้เต็มไปด้วยภาพร่วมเสพสวาทกับหญิงงามผู้มีจริตมารยายั่วราคะไปหมด เช่นนั้นเขาจึงไม่รีรออีกต่อไป พอประตูถูกปิดจึงโถมกายเข้ากอดรัดกายโฉมสะคราญทันที  

"ว้าย! ...ท่านข่านน้อยผิดแล้ว หม่อมฉันมีหน้าที่เพียงเจรจา ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ"  

จางหลานเย่ที่มีหน้าที่เพียงเป็นตัวแทนของท่านอาจารย์เนี่ยนั้นแตกตื่นตกใจ เพราะมิคาดท่านข่านน้อยผู้นี้จะมากราคะจนไม่สนใจการเจรจาสำคัญก่อน แต่คิดจะเสพสมทันทีเช่นนี้  

"ไม่เอาน่า ท่านอาจารย์เนี่ยเขาส่งเจ้ามาเช่นนี้ก็หมายความว่าข้าสามารถเจรจาบนเตียงกับเจ้าได้ อย่าดีดดิ้นจนเกินงามไป"  

กล่าวจบกายสูงใหญ่เช่นนักรบก็ผลักนางพลิกไปจนติดกับผนังห้องแล้วโถมกายตามเข้ามาบดเบียดกายของนางจนแทบฝังไปกับผนังห้องชั้นใน จากนั้นเขาจึงกดล็อกมือสองข้างของนางพิงกับผนังจนมิอาจขยับต่อสู้ผลักไส แล้วบดริมฝีปากที่หนาของเขามาบนริมฝีปากของนาง จากนั้นก็พยายามเอาลิ้นดุนให้นางอ้าปากออก จางหลานเย่ตกใจและยิ่งแตกตื่น มิคาดจะถูกข่มเหงเช่นนี้ นางจึงพยายามหลบหน้าหนีไม่ให้ท่านข่านน้อยมากราคะได้จุมพิตนางสมใจ  

“ไม่เอาน่าเหม่ยเหริน หากนายท่านของเจ้าทราบว่าเจ้าขัดใจข้าย่อมหาใช่เรื่องดี”  

กล่าวเตือนสตินางชิดใบหูขาวจบเขาก็กัดลงไปที่ลำคอระหง สองมือก็ตรงเข้าบีบขยำสองเต้าอวบงามที่เขาสะดุดตาตั้งแต่แรกเห็น จางหลานเย่มิคาดตนเองจะถูกท่านอาจารย์เนี่ยขายกันเช่นนี้ก็ถึงกับตาเหลือกลานทันใด  

…บัดซบ! ...