เข้าสู่ระบบบทที่8 แนะนำตัว
เช้าวันใหม่ในเพนท์เฮ้าส์ที่เงียบสงบแสงแดดอ่อน ๆ สาดผ่านม่านบางเข้ามาไล้ผิวขาวของคนที่นอนขดอยู่ในผ้าห่มผืนใหญ่ ไอรินพลิกตัวหนีแสง แถมซุกหน้าไปในอะไรบางอย่างนุ่ม ๆ ที่...อุ่นมาก เธอขมวดคิ้วมือเล็ก ๆ กวาดสำรวจไปเรื่อย ๆ …แล้วก็หยุดกึก “...!!!” ก้อนกล้ามแน่น ๆ ที่แตะอยู่บนปลายจมูก ไม่ใช่หมอนแน่ ๆ เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาเจอกับรอยยิ้มมุมปากที่ขยับก่อนเสียงจะดังตามมาเบา ๆ “ตื่นแล้วเหรอครับ...ใครนะที่เมื่อคืนบอกว่า ‘พี่เบา ๆ นะ’ ตั้งหลายรอบ” ไอรินแทบจะมุดกลับเข้าไปใต้เตียง “พี่ซัน!!! หยุดพูดแบบนี้ได้เเล้วหนูเขินจะตายแล้วเนี่ย!!!” “ก็เมื่อคืนหนูพูดเองนี่นา พี่แค่ทบทวนความจำ…” “ไม่ต้องทวนแล้ว! เดี๋ยวถีบเลย!” ไอรินรวบผ้าห่มแน่นจนตัวเหมือนก้อนข้าวเหนียว หน้างี้แดงเป็นลูกตำลึงสุก ขณะที่ซันยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบา ๆ เหมือนกำลังหยอกหมาเด็ก “เมื่อคืนก็ดื้อ วันนี้ยังจะขู่ถีบอีก” “ก็...หนูเขินนี่ พี่มันคนบ้า ชอบแกล้งหนู!” เธอพึมพำแล้วซุกหน้าแน่นกว่าเดิม ซันหัวเราะในลำคอก่อนจะพูดเบา ๆ แต่ทำให้เธออยากกลั้นหายใจตาย “พี่รักหนูนะ ยัยตัวแสบ” ไอรินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แอบมองเขาใต้ขนตาแล้วก็พูดสวนด้วยเสียงอ้อมแอ้ม “พี่ก็อย่าทิ้งหนูไปนะ...ไม่งั้นจะไม่ใช่แค่ถีบ อาจมีเตะซ้ำด้วย” “ครับ ๆ พี่จะอยู่กวนตีนหนูไปจนแก่ตายเลย” หลังจากนั้นไม่ถึงสิบนาทีเธอก็ลุกไปอาบน้ำแบบหน้างอ ส่วนซันก็เปลี่ยนไปใส่เสื้อกล้ามกับกางเกงลำลอง กำลังทำอาหารเช้าแบบง่าย ๆ — แต่หน้าตาหล่อเท่ห์มีอ่อร่าแบบพระเอกซีรีส์เกาหลี ไอรินเดินออกมาด้วยเสื้อยืดตัวใหญ่ของซันกับกางเกงขาสั้น นั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ แล้วพูดเสียงเบา ๆ แต่กวนสุด “เมื่อคืนพี่ทำหนูเหนื่อย วันนี้พี่ก็ต้องทำกับข้าวชดใช้นะคะ” ซันหันมาเลิกคิ้ว ยิ้มมุมปาก “อ้าว ทีเมื่อคืนหนูบอก ‘อย่าหยุด’ อยู่เลย” “พี่ซัน!!!” เธอโยนหมอนใส่เขาทันทีแล้วรีบมุดโต๊ะหนี เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังสะท้อนในห้องครัวหรูหลังจากอาหารเช้าแบบเบา ๆ ซันก็ขับรถพาไอรินออกจากเพนท์เฮ้าส์ รถยนต์หรูแล่นเข้ามาในบริเวณคฤหาสน์เมฆา—บ้านหลังใหญ่ของพี่ชายเขา หลังคาสีเข้มตัดกับผนังหินอ่อนขาว บรรยากาศร่มรื่นด้วยต้นไม้นานาชนิด แต่สิ่งที่ทำให้ไอรินกลืนน้ำลายไม่ลงไม่ใช่แค่ขนาดบ้าน...มันคือ “คนในบ้าน” ต่างหาก ซันจอดรถแล้วหันมาทางเธอ “ตื่นเต้นเหรอ?” ไอรินพยักหน้าเร็ว “บ้านเหมือนในละคร...พี่แน่ใจนะว่าจะพาหนูมาหาครอบครัวพี่?” “มั่นใจ...เพราะยังไงหนูก็ต้องมาอยู่ในบ้านนี้บ่อยอยู่แล้ว” “หืมม...ว่าแต่พี่จะพามาแนะนำในฐานะอะไรนะ?” ซันยิ้ม มุมปากกระตุกเล็กน้อย “แฟนครับ” เมื่อทั้งสองเดินเข้ามาภายใน สิ่งแรกที่พวกเขาเห็นคือ “พี่เมฆ” — เมฆา บารมีอนันต์ เจ้าของห้างหรู เจ้าของปั๊มน้ำมันหลายแห่ง เรือขนส่งน้ำมันบารมีออยล์ หน้าตาหล่อคมดุจเทพนิยาย หล่อแบบเจ้าพ่อระดับพรีเมียม กำลังนั่งจิบกาแฟกับ “ลูกพลับ” ภรรยาสาวสวยที่ดูดีแบบนางเอกช่องสาม ข้าง ๆ มีเด็กฝาแฝดวิ่งไล่กันในบ้าน — “นาวา” เด็กชายหน้าตาหล่อกวนกับ “พาย” เด็กหญิงหน้าใสแก้มยุ้ยจอมโหด ทันทีที่ซันเดินเข้ามา พร้อมจับมือไอรินไว้ ทุกสายตาก็หยุดมอง...เหมือนมีคลื่นความเงียบกระแทกบ้านทั้งหลัง ลูกพลับวางถ้วยกาแฟแทบหล่น “เห้ย...เฮียซันพาผู้หญิงมาบ้าน!?” นาวาเบิกตากว้าง “ลุงอาทิตย์มีแฟนเหรอครับ!? พายดูสิ อาควงสาว!!” พายยิ้มแป้น “สวยน่ารักด้วย!” เมฆกระตุกคิ้วขึ้นอย่างชัดเจน “นี่ใคร?” ซันพยักหน้าแล้วยิ้มมุมปากก่อนจะพูดสั้น ๆ ด้วยเสียงนิ่งแต่แฝงความภูมิใจแบบล้นทะลัก “แฟนครับ” ไอรินแทบจะสำลักลมหายใจตัวเอง “สวัสดีค่ะพี่ๆ ...หนูไอรินค่ะ” ไอรินยกมือไหว้เมฆและลูกพลับ หันมามองเขาแบบ “บอกก่อนไม่ได้เหรอพี่!!!” แต่เขาแค่ขยับมือมากุมเธอแน่นขึ้น ลูกพลับรีบลุกมาคว้ามือไอริน “น้องงงงไอริน~! นี่แฟนเฮียซันจริง ๆ เหรอเนี่ย!? สวยมาก!! ทำอาชีพอะไรลูก? เจอกันได้ไง!? พี่รอวันนี้มานานนน~” นาวากับพายวิ่งมาจับมือไอรินคนละข้าง “ป้าสวยยย~ นี่ป้าของหนูเหรอครับ?” “หนูชอบป้าคนนี้มากเลย! ป้าชื่ออะไรคะ?” ไอรินยิ้มกว้าง แต่ออกแนวเขินจนเกือบจะกราบบ้าน “ชื่อไอรินค่ะ...เอ่อ ทำบัญชีค่ะ ตอนนี้พักงานอยู่...เอ่อ...เจอพี่ซันใน...เอ่อ…” “ผับครับ” ซันตอบแทนหน้าตาเฉย “พี่ซัน!!!” ไอรินหันมาดุทันที ลูกพลับหัวเราะลั่น “โอ๊ยยยย สไตล์มาเฟียจริง ๆ!! บอกตรง ๆ แบบนี้พี่ชอบ!” พี่เมฆลุกขึ้น เดินเข้ามามองไอรินแบบพิจารณานิด ๆ แต่สุดท้ายก็พยักหน้าเบา ๆ “สวย ใช่ แต่กล้าเดินมากับไอ้ซันขนาดนี้...นับถือ” ไอรินก้มตัวนิดหน่อยแบบประหม่า ซันยืนข้าง ๆ เอื้อมมาแตะหลังเธอเบา ๆ แล้วกระซิบ “ไม่ต้องเกร็งนะ ทำตัวสบายๆ” ไม่นาน ทุกคนก็นั่งพร้อมกันที่โต๊ะอาหาร ฝาแฝดตักขนมใส่จานให้ไอริน ลูกพลับลากเธอไปเม้าท์เรื่องหนุ่ม ๆ แบบเพื่อนสาวในซีรีส์ ส่วนพี่เมฆ...ก็หัวเราะเบา ๆ มองน้องชายตัวเอง “นึกว่าจะไม่มีหัวใจ...สุดท้ายก็มีแฟน” ซันยกไหล่ “คนนี้อย่างห้าว” บ้านที่เงียบเหงาของตระกูลมาเฟีย...กลับกลายเป็นบ้านที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงฝาแฝด วิ่งเล่น เสียงพี่สะใภ้แซว เสียงแฟนใหม่เขินและเสียงของผู้ชายคนหนึ่ง...ที่ยิ้มอย่างมีความสุขที่สุดในรอบหลายปี “พี่ซัน” “ครับ?” “หนูดีพอรึเปล่าสำหรับบ้านนี้…” “สำหรับพี่...หนูคือคนที่ดีที่สุด” ลูกพลับเดินไปกดโทรศัพท์หาพลอยและภูผาทันที “จริงเหรอ!!?? เฮียซันมีแฟน!?” เสียงพี่พลอยดังลั่นจากปลายสายทันทีที่ลูกพลับโทรไปบอก “ไม่ใช่แค่มีแฟนจ้ะพี่ เขาพามาด้วย ตัวจริงเสียงจริง!! สวยยยยยยมากกกก!! น่ารักด้วย!” ลูกพลับพูดเร็วจี๋ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นอย่างคนไม่เคยเห็น ตำนานน้องชายผัวสุดขรึม “เดี๋ยวพี่กับพี่ภูผาไปเลย! เอาเด็กไปด้วย” “เอามาเลยยยย นาวากับพายอยู่ เดี๋ยวมีปาร์ตี้ฝาแฝด!” ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงรถ SUV สีดำเงาวับก็เลี้ยวเข้ามาจอดในคฤหาสน์เมฆา พลอยกับภูผาก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว พร้อมด้วยฝาแฝดตัวเล็ก “ขุนเขา” กับ “สายลม” อายุ 4 ขวบ หน้าตาหล่อแบบลูกดารา แถมมีความแสบซนพอ ๆ กับพายกับนาวา ซันนั่งอยู่บนโซฟากับไอริน และทุกคนกำลังหัวเราะกันเบา ๆ ทันทีที่เสียงฝีเท้าและเสียงเด็กดังขึ้น ลูกพลับก็หันไปโบกมือ “มาแล้วววววว!” “ไหนนนนนนนนน!! สาวของเฮียซันอยู่ไหนคะ!?” พลอยพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ก่อนจะชะงักกลางทางเพราะความสวยของไอรินมัน “กระแทกตา” อย่างจัง “สวยจังเลยลูกกกก...นี่น้องไอรินเหรอ?” “ค่ะ” ไอรินลุกขึ้น ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม “สวัสดีค่ะพี่พลอย พี่ภูผา” ภูผา ผู้ชายมาดนิ่ง แต่น้ำเสียงนุ่ม ยิ้มออกมาก่อนพูด “พี่ไม่คิดเลยว่าไอ้ซันจะพาใครเข้าบ้านแบบนี้” ซันหันไปทำหน้ากวนใส่ภูผาสามีของพลอย “พี่ก็อย่าเพิ่งแซว” พายกระโดดมาคว้ามือสายลม “น้อง ๆ ทางนี้ ๆ มาเจอป้าคนสวย!” ขุนเขากับสายลมเดินมานิ่ง ๆ ก่อนยกมือไหว้ไอรินพร้อมกัน “สวัสดีครับป้าไอริน ป้าสวยเหมือนคุณแม่เลยครับ” “โอ้ยยยยยย!! เด็กบ้านนี้พูดเก่งทุกคน” ไอรินหัวเราะหน้าแดง บรรยากาศในคฤหาสน์ตอนนี้แทบจะกลายเป็นงานรวมญาติ เด็ก ๆ วิ่งเล่นกันเต็มบ้าน ฝาแฝด 4 คนวิ่งไล่กันจนเสียงหัวเราะก้องไปทั่ว พี่ ๆ ทั้งสามคน — เมฆ พลอย และภูผา ก็นั่งล้อมวงกับลูกพลับ ซักไซ้ถามน้องสะใภ้คนใหม่แบบไม่ได้ให้หยุดหายใจ “ไอรินเรียนจบบัญชีเหรอ?” “อ้าว เคยทำงานบริษัทเดียวกับวิชัย!? คนที่ซันมันไล่ถีบออกจากผับใช่ไหม!?” “ซันมีแฟนแล้วแต่งตัวดีขึ้นเลยนะ นี่พี่ไม่เคยเห็นมันใส่สีขาวเลยอะ!” ซันถอนหายใจแรงแต่ยอมโดนแซว “คนกำลังอินเลิฟ หยวน ๆ” ไอรินหัวเราะจนตาหยี เธอไม่เคยคิดเลยว่าการเข้ามาในบ้านของมาเฟียระดับประเทศจะอบอุ่นและเป็นกันเองขนาดนี้ เธอรู้สึกได้ว่า “ซัน” ไม่ได้แค่มีเธอในชีวิต...แต่เขาพาเธอเข้าสู่ครอบครัวของเขาอย่างแท้จริง “นี่รู้ไหมว่าตอนเฮียซันมีแฟนอะ นี่เทียบได้กับโลกหมุนกลับหัวเลยนะ?” พลอยแซวพลางเท้าคางมองน้องสะใภ้คนใหม่ “ค่ะ...หนูก็ไม่คิดเหมือนกันค่ะ...ว่าเขาจะทนหนูได้ขนาดนี้” ไอรินตอบแบบเขิน ๆ ซันที่นั่งฟังเงียบ ๆ พูดขึ้นสั้น ๆ แต่ทำให้ทุกคนเงียบ “ก็รักไง” “อุ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!” ลูกพลับแหกปากกรี๊ด พลอยลุกขึ้นแล้วตบหลังซัน “พูดอะไรโรแมนติกได้ขนาดนี้เฮีย!?” ขุนเขาหันมาถาม “ลุงซันเขินไหมครับ?” “ไม่เลยลูก ลุงซันสายโหด...แต่ตอนนี้โดนยัยตัวแสบขโมยหัวใจไปแล้ว” ไอรินหน้าแดงจัด ยกหมอนขึ้นบังหน้า “พอแล้วววววว~!!! หนูจะไม่ไหวแล้วววว” ไอรินยิ้มน้อย ๆ พลางหันไปมองลูกพลับกับพี่พลอย ที่กำลังหัวเราะกับเด็ก ๆ อยู่ ในหัวเธอมีแต่คำว่า “โอ้โห...บ้านนี้เขาหน้าตาดีทั้งตระกูลเลยใช่ไหม?” เธอเผลอพูดออกไปเสียงเบา ๆ แต่เพราะบรรยากาศมันอบอุ่น ทุกคนเลยได้ยินกันหมด... “หนูว่า...พี่พลับกับพี่พลอยสวยจังเลยค่ะ...เหมือนนางเอกเลย” ลูกพลับที่กำลังป้อนเค้กให้พายอยู่หันขวับ “แหม~ น้องไอรินพูดแบบนี้ พี่ก็จะเขินตายพอดีจ้ะ! พูดอีกสิ~ เอาอีก~ ฮ่าๆๆๆ” พี่พลอยหัวเราะใส่ พร้อมยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเอง “โอ๊ย...ใครชมพี่ว่าสวยแบบนี้ พี่จะเลี้ยงขนมฟรีตลอดปีเลยเอ้า!” ซันที่นั่งข้างไอรินหรี่ตามองนิด ๆ แล้วกระซิบ “ชมคนอื่นเสียงหวานเลยนะ...ตอนชมพี่ไม่เห็นพูดแบบนี้เลย” ไอรินหันมาถลึงตาใส่ซันแล้วกระซิบกลับ “อ๋อ...เพราะพี่มันหล่อแบบไม่น่าไว้ใจไงคะ ไม่อยากชม เดี๋ยวเหลิง~” ซันหัวเราะในลำคอทันที “โห ยัยนี่…” พี่พลอยที่เห็นโมเมนต์กระซิบกันก็ยิ้มแซว “นี่แหละ เฮียซันของพี่ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าทำท่ากวน ๆ ใส่เลย มีแต่ไอรินนี่แหละ เอาอยู่!” ลูกพลับพยักหน้าแรง “รักแล้วแน่ ๆ ดูสิ...นั่งยิ้มอยู่ได้~ เมื่อก่อนนั่งนิ่งเหมือนหิน ตอนนี้ยิ้มเหมือนคนโดนของ!” ซันเหล่มองสองสาว พลับพลอย “ก็ของมันดี...จะไม่ยิ้มได้ไงล่ะครับ” ไอรินแทบสำลักชาเขียว “พี่ซัน!! พูดอะไรเนี่ย!!” เสียงหัวเราะดังครืนทั้งบ้านฝาแฝดทั้งสี่วิ่งกันให้วุ่น ครอบครัวตระกูลมาเฟียที่เคยดูเคร่งขรึม กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ความรัก และผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่ชื่อว่า... ไอริน “สะใภ้ตัวจี๊ดประจำตระกูลบารมีอนันต์”บทที่20 ให้20ล้านเลยNCหลังจากจบการประชุมวันนั้นไอรินเดินออกมาจากห้องประชุมพร้อมซัน ทุกคนในทีมมองมาด้วยรอยยิ้มโล่งใจ สุดท้ายความเข้าใจผิดระหว่างสองคนนี้ก็คลี่คลายลงได้ซักทีซันก้มลงกระซิบที่ข้างหูไอรินเสียงเบา“ขึ้นรถเลยครับคุณแม่ของลูก… พ่อจะเลี้ยงดูให้เหมือนเป็นทองคำแท่งพันล้าน”ไอรินเลิกคิ้วหัวเราะหึๆ เบาๆ“พันล้านเลยเหรอ...เว่อร์นะเธอ”“ถ้าเมียจะน่ารักขนาดนี้… โอนให้เลยก็ได้นะ”ไอรินยังไม่ทันตอบอะไร โทรศัพท์ของเธอก็เด้งแจ้งเตือนจากแอปธนาคารติ๊ง! เงินเข้าบัญชี 10,000,000 บาทเธอเบิกตากว้าง หันขวับไปมองซันที่กำลังนั่งทำหน้ายิ้มร้าย ๆ อยู่ข้าง ๆ“สิบล้านแรก สำหรับลูกเรา”“ส่วนอันนี้…”ติ๊ง! เงินเข้าบัญชีอีก 10,000,000 บาท“สิบล้านที่เมียพี่ให้อภัย อย่าหนีอีกนะเว้ย ไม่งั้นจะตามถึงดวงจันทร์”ไอรินทั้งอึ้งทั้งขำ จนต้องตบอกเขาเบาๆ“บ้าเอ๊ย! โอนมาแบบนี้จะให้เอาไปทำไร!?”“จะได้ไม่มีข้ออ้างหนีผัวอีกไง... อยู่ด้วยกันยันลงโลงเลยน่ะเมียจ๋า”พอขึ้นรถได้ ซันก็พาไอรินไปที่ร้านอาหารหรูริมแม่น้ำ ซึ่งเขาจองโต๊ะไว้ล่วงหน้า(ทั้งที่เพิ่งคืนดีกันเมื่อกี้นั่นแหละ)พอไปถึง ก็จัดเมนูที่เธอชอบที่สุด ทั้ง
บทที่19 อยู่คนเดียวณ มุมร้านกาแฟในห้างเซ็นทรัล – ช่วงสายวันจันทร์“ไอริน?” เสียงเรียกของพลอยดังขึ้นทันทีที่เห็นใบหน้าคุ้นเคยในชุดสุภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง ที่เดินออกมาจากร้านรับสมัครงานไอรินชะงัก หันไปมอง ตาเบิกโพลง “พี่พลอย? พี่พลับ?”ลูกพลับยกมือทักพลางรีบเดินเข้าไปกอด “หายไปไหนมา ทำไมไม่กลับบ้าน ทุกคนเป็นห่วงมากรู้มั้ย?”“พี่ซันตามหาทั้งคืนเลยนะ” พลอยพูดพลางจ้องเธอเขม็งแต่ก็เต็มไปด้วยความห่วงใย “นี่หน้ายังซีดอยู่เลย กินข้าวหรือยัง?”ไอรินยิ้มจาง ๆ ก่อนตอบเบา ๆ “กินแล้วค่ะ...เหนื่อยนิดหน่อย”ทั้งสามพากันนั่งลงในร้านกาแฟมุมสงบ ลูกพลับเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา“เรารู้ว่าพี่ซันผิด ไม่เคลียร์ตั้งแต่แรก แต่พี่ซันรักไอรินนะ เชื่อพี่เถอะ”“หนูก็เคยเชื่อคะ...” ไอรินยิ้มเศร้า น้ำเสียงปนแข็งเล็กน้อย “แต่ภาพที่เห็น มันเจ็บจนไม่อยากกลับไปซ้ำอีก”พลับเหลือบไปเห็นถุงยาโรงบาลและใบฝากครรภ์วางอยู่ข้างกระเป๋าไอริน เธอเลิกคิ้ว แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา แค่เก็บถุงนั้นไว้ในใจไอรินสังเกตสายตาของพลับเหมือนจะถามอะไร แต่เธอกลับนิ่ง เลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องแทน“หนูขอตัวก่อนนะคะ มีธุระต่อ ต้องรีบไป...” ไอรินพูดเสียงเบา
บทที่18 ไม่คุย ไม่มอง ไม่สนใจหลังจากกลับมาถึงเพนต์เฮ้าส์ ไอรินไม่พูดอะไรกับซันอีกแม้แต่คำเดียวเธอเดินเข้าไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้ว…ล็อกประตูห้องนอนอีกต่างหาก ทิ้งให้ซันนั่งเงียบ ๆ อยู่โซฟาคนเดียวเสียงล็อกประตูดัง แกร๊ก!เหมือนเสียงกรีดลงกลางหัวใจซัน“ไอริน…เปิดประตูเถอะ พี่ขอโทษ…”ไม่มีเสียงตอบกลับจนเช้าไอรินตื่นก่อน ฟ้าเพิ่งสาง เธอแต่งตัวเงียบ ๆ จนเรียบร้อยเดินผ่านหน้าซันที่หลับอยู่บนโซฟา…แบบ ไม่แม้แต่จะมองซันสะดุ้งตื่นตอนประตูเปิด“ไอริน… จะไปไหน เดี๋ยวพี่ไปส่ง…”“ไม่เป็นไรค่ะ หนูเรียกแท็กซี่เอง”เธอพูดสั้น ๆ เย็นชา แล้วเดินออกจากห้องทันทีซันได้แต่มองตามหลังเธอไป…แบบหมดคำพูดหัวใจเขารู้สึกเหมือนกำลังโดนลงโทษด้วย “ความเงียบ” ที่ทรมานกว่าการถูกตบวันนี้ไอรินยังคงมาทำงานตรงเวลา แต่งตัวเรียบร้อยสมบทบาทแต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปคือ — เธอ ไม่พูดกับซันเลยแม้จะต้องเข้าไปในห้องทำงานเดียวกันแม้จะต้องทำงานตรงข้ามกัน ไอรินก็ไม่พูดแม้แต่คำว่า “ค่ะ” หรือ “พี่ซัน”แม้แต่ตอนพักกลางวัน ไอรินก็ลงไปกินข้าวคนเดียวปล่อยให้ซันนั่งมองข้าวในกล่องอย่างหมดอารมณ์อยู่คนเดียวทุกครั้งที่ซันพยายามจ
บทที่17 จ้องมองหลายเดือนผ่านไป—ชีวิตของไอรินดูจะเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสุขแบบที่เธอไม่เคยมีมาก่อน…เช้าแต่ละวันเธอลุกขึ้นมาแต่งตัวไปทำงานพร้อมกับซัน ได้ทำงานที่ชอบ ได้อยู่ใกล้คนที่รัก และมีครอบครัวของซันที่ให้ความอบอุ่นเหมือนครอบครัวจริง ๆ ไม่ว่าจะพี่เมฆ พี่ภูผา พลับ พลอย หรือหลานฝาแฝดที่มักจะมากอด มาอ้อนเธอทุกครั้งที่เจอทุกคนรักไอริน…แต่ในเงามืด ไม่ใช่ทุกคนที่ยินดีกับความสุขของเธอที่ตึกเก่าร้างในเขตชานเมือง รถเก๋งสีดำเก่า ๆ คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดสนิท ชายหนุ่มรูปร่างสันทัด หน้าตาธรรมดา แต่ดวงตาเจ้าเล่ห์และเต็มไปด้วยความมุ่งร้ายเปิดประตูลงมา เขาคือ "ยศ" ลูกน้องคนสนิทของวิชัยเขาเดินเข้าไปในห้องที่มีกลิ่นอับ ภายในห้องมีเพียงเก้าอี้ตัวหนึ่ง กับชายผู้หนึ่งนั่งสูบบุหรี่อย่างใจเย็น“เป็นไง มึงตามดูมันมานานแล้ว มีอะไรคืบหน้า”เสียงห้าวกระด้างของวิชัยถามโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองยศพยักหน้า ก่อนส่งแฟ้มเอกสารบางอย่างให้ไป พร้อมพูดเสียงต่ำอย่างเคารพ“ไอ้ซัน—มันจะออกจากเพนเฮ้าพร้อมกับไอริน ไปถึงตึกเมฆาประมาณแปดโมงกว่า ๆ ทุกวันครับ ทำงานที่นั่น เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของมัน...วันไหนเจ้านั่นยุ่งมาก ๆ
บทที่16 เริ่มงานวันแรกด้านไอ้วิชัยหลังจากถูกซันและวิทย์กระทืบจนยับและโยนร่างที่มีแต่บาดแผลทิ้งไว้หน้าสถานีตำรวจในตอนนั้น ชื่อของ “วิชัย” ก็ค่อย ๆ เลือนหายไปจากแวดวงที่เขาเคยแวะเวียนและกร่างไว้มากมาย ใคร ๆ ก็คิดว่าเขาคงรามือแล้ว... แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าในหัวของมัน ยังเต็มไปด้วยไฟแค้นที่รอวันลุกโชนอีกครั้ง“มึงคิดว่ากระทืบกูครั้งเดียว แล้วเรื่องจะจบง่าย ๆ เหรอ ไอ้ซัน... ไอ้สันดานมาเฟีย”“อีเด็กห้าวนั่น... กูจะเอาคืนให้ได้ กูไม่ลืมหรอก ว่ากูเคยโดนเอาขวดฟาดหัวไว้ยังไง”มันเก็บงำความอาฆาตไว้เงียบ ๆ ไม่ปรากฏตัว ไม่เคลื่อนไหวอะไรให้สะดุดตาแต่ในเงามืด “ยศ” มือขวาคนสนิทที่มันไว้ใจที่สุด ถูกสั่งให้คอย ตามดูไอรินอย่างลับ ๆ ตลอดสองปีที่ผ่านมา“ไปดูมันให้แน่ ๆ ว่าตอนนี้มันอยู่กับใคร อยู่ที่ไหน ไปไหนมาไหนยังไง กูจะเอาทุกอย่างมาวางแผนชำระหนี้เลือดเอง”ยศทำตามคำสั่งอย่างเงียบเชียบ ด้วยความที่มันชำนาญในการติดตาม ทำให้ไม่มีใครรู้เลยว่า “ไอริน” ถูกจับตามองมานานแล้วตอนออกจากคอนโด กระทั่ง…ช่วงที่เธออยู่กับซันในเพนเฮ้าหรู มันก็ยังมีคอยจับจ้องคอยรายงานทุกอย่างกลับไปให้วิชัยเสมอ“ตอนนี้อยู่กับไอ้ซันจริง ๆ
บทที่15 ไม่ให้นอนNCซันลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง หันมามองไอรินที่นอนแผ่หราอยู่ข้าง ๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากประจำตัว“จะนอนแล้วเหรอ? อย่าเพิ่งนอน”“หายยัง?”“ไม่หาย” เธอตอบเสียงเรียบ ซันโน้มตัวลงมาใกล้ แล้วใช้นิ้วเขี่ยเบา ๆ ที่เอวเธอ “แต่พี่จะรักษาให้เอง...ด้วยการ จี้เอว”“อ้ะ! พี่ซัน!! ไม่เอาาา ฮ่าๆๆๆ” ไอรินสะดุ้งสุดตัวทันทีเมื่อมือใหญ่ของเขาจี้เอวข้างหนึ่ง ก่อนจะไถลนิ้วลูบเบา ๆ ขึ้นมาตามลำตัว“หนูมันขี้งอน ต้องให้พี่ปูไต่ไล่ระดับความดื้อ... เริ่มจากเท้า...ขึ้นมาน่อง...ต้นขา...”“พอเลย! เดี๋ยวโดนตบ!” ไอรินยกหมอนมาตีเขาเบา ๆ แต่ซันก็หลบได้ทัน แล้วทำหน้าเจ้าเล่ห์“ปูไต่ขึ้นมาแล้วนะครับ... ต่อไปก็สะโพก... เอว... ท้องน้อย...”“กรี๊ดดดด!! พอแล้วพี่ซัน! หนูยอมแล้ว ฮ่าๆๆๆ” เธอทั้งหัวเราะทั้งดิ้น แต่ก็ไม่หลุดจากอ้อมแขนเขาสักทีแล้วเขาก็โน้มหน้าไปหอมแก้มซ้าย “หอมตรงนี้...”แล้วก็แก้มขวา “หอมตรงนี้อีก...”ตามด้วยจุ๊บเบา ๆ ที่ปลายจมูก “ตรงนี้น่ารักที่สุดเลย”แล้วก็ไล่จุ๊บไปที่หน้าผาก “ตรงนี้...ของคนพิเศษของพี่เท่านั้น”จุ๊บที่คางเบา ๆ แล้วหัวเราะ “ตรงนี้...ก็เอาไว้จุ๊บอ้อนเมีย เวลาทำหน้าเหมือนจะกัดพี่อ



![เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



