หน้าหลัก / มาเฟีย / Sun&Ireneซันไอริน / บทที่9 สนามแข่งรถ

แชร์

บทที่9 สนามแข่งรถ

ผู้เขียน: ไรท์มาย
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2026-02-18 17:34:58

บทที่9 สนามแข่งรถ

แดดบ่ายอ่อนๆ ส่องลอดผ้าม่านลงมาบนโต๊ะกลางซึ่งเต็มไปด้วยของว่าง ขนม และเครื่องดื่ม

เด็กแฝดทั้งสี่คน—นาวา, พาย, ขุนเขา, สายลม—วิ่งไล่จับกันอยู่ข้างโซฟา

ขณะที่ผู้ใหญ่ล้อมวงนั่งคุยกันบนโซฟาหนานุ่มอย่างออกรส

ซันนั่งไขว่ห้างพิงหมอนอิง ถัดไปคือไอรินที่นั่งขัดสมาธิบนพรมอย่างสบาย ๆ

ลูกพลับกำลังกินเค้กผลไม้ พลอยเล่นโทรศัพท์ ส่วนเมฆกับภูผาคุยกันเรื่องธุรกิจ

“เออ...วันนี้วันอาทิตย์” ซันพูดขึ้นลอย ๆ ขณะเทน้ำส้มใส่แก้วให้ไอริน

“พี่จะไปสนามแข่งรถนะ พอดีเพื่อนชวนไปซ้อมรถ...ไอรินอยากไปดูไหม?”

“หืม?” ไอรินเลิกคิ้ว ขณะที่ลูกพลับกับพลอยหันขวับมามองทันที

“ไปดูพี่ซิ่งรถเหรอคะ?” ไอรินถาม พร้อมยกแก้วน้ำน้ำส้มขึ้นจิบ

“หนูเคยดูแต่ในหนัง ไม่เคยไปสนามจริงเลย...”

“วันนี้เราก็ไปด้วยกัน” ซันพูดหน้าตาเฉย

“พี่จะขับคันที่แรงที่สุดให้ดูเลย”

“โอ๊ยยยยยย” พลอยร้องลากเสียงยาว

“เฮียซันนี่...คือแบบ ตัวติดไอรินหนึบ ห่างไม่ได้?”

ลูกพลับหัวเราะเสียงใส

“ใช่! แล้วดูไอรินสิ เขินหน้าแดงเลย”

“ไม่ได้เขินจ้า!” ไอรินรีบปฏิเสธ แต่หน้ากลับแดงแจ๋

“คงจะเท่ห์มากเลยเนอะพี่ยิ่งหล่ออยู่แล้วด้วย ขับรถแข่งอะไรงี้”

“งั้นตกลงนะ” ซันหันไปหาพี่ชาย “ไปด้วยกันเลยมั้ยชายแก่สองคนนั้นหรือจะคุยแต่เรื่องงาน?”

“ไอ้เวรซัน” ทั้งเมฆและภูผาด่าพร้อมกัน

“เออ ไปๆ” เมฆตอบพร้อมยิ้มบาง

“พี่กำลังหาข้ออ้างให้ลูกออกไปนอกบ้านอยู่พอดี เด็ก ๆ จะได้สนุกด้วย”

“เอารถตู้ไปก็ได้” ภูผาเสริม “เด็กนั่งสบาย ไม่ร้อน”

“งั้นพวกพี่กับเด็กไปพร้อมกัน” พลอยหันไปหาลูกพลับ “แล้วให้ไอรินไปกับเฮียซัน โรแมนติกดีออก~”

“ไม่โรแมนติกอะไรทั้งนั้นค่ะ555” ไอรินรีบพูด

แต่ก็หลบสายตาซันแทบไม่ทัน เพราะอีกฝ่ายนั่งยิ้มมุมปาก...ยียวนและขำเธอสุดๆ

“พี่จะขับช้า ๆ ให้ไอรินไม่เวียนหัว” ซันพูดเหมือนธรรมดา

แต่ไอรินรู้...เขาจงใจจะทำให้เธอเขิน

เสียงหัวเราะของพี่น้องดังขึ้นทั่วห้องเด็กแฝดยังวิ่งวุ่นไม่มีเหนื่อย

และไอรินเองก็ยิ้มอย่างมีความสุข—แม้จะแอบใจเต้นกับ "ทริปแรกในฐานะแฟนของซัน"

ซันที่กำลังจิบกาแฟพยักหน้าเรียบๆ

“พร้อมก็ออกเลย ผมขับไปกับไอรินนะ ส่วนพวกพี่ขึ้นรถตู้”

“โอเค งั้นแยกย้ายกันไปเปลี่ยนชุด!” ลูกพลับลุกพรวด

“เด็กๆ ไปเปลี่ยนชุดเร็วลูก~”

พลอยลุกตาม พร้อมตบมือตัวเองเบาๆ เรียกลูก

นาวา & พาย ฝาแฝดหญิงชายของเมฆ ยกมือขึ้นพร้อมกัน “เย้~ ไปดูลุงซันขี่รถแข่ง!”

ขุนเขา & สายลม ฝาแฝดของพลอยก็ยิ้มตาแป๋ว

“ใส่ชุดนักแข่งได้ไหมครับ!” ขุนเขาถาม

“ได้ลูก แต่ให้แม่แต่งตัวหวีผมให้ก่อนนะ มันฟูมากเลย~” พลอยหัวเราะพลางจูงลูกเข้าห้อง

สิบห้านาทีต่อมา — ในห้องแต่งตัวของสาวๆ

ลูกพลับกับพลอยแต่งตัวเร็วแบบสาวเป๊ะประจำบ้าน

คนหนึ่งใส่กางเกงยีนส์สกินนี่กับเสื้อเปิดไหล่

อีกคนเป็นเดรสแขนกุดกับแจ็กเก็ตหนัง เรียบแต่เริ่ด

“ไอรินจ๋า อยากใส่ชุดไหนล่ะ?” ลูกพลับแซว

“แฟนเธอจะซิ่งนะ ใส่เรียบเกินเดี๋ยวคนอื่นแย่งเธอไม่รู้ด้วยนะ~”

ไอรินที่ยืนลังเลอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า หันมาหน้าแดงนิดๆ

“งั้นหนูขอยืมชุดพี่พลับได้ไหมค่ะ แต่ถึงจะหนูใส่เรียบแค่ไหนเฮียซันก็หวงอยู่แล้ว”

ทั้งพลับทั้งพลอยหันมามองทันที “แหมมม~!! เรียกเฮียแล้วจ้าาา”

ไอรินหน้าแดงจัด “พวกพี่อะ!”

30 นาทีต่อมา — หน้าบ้าน

ทุกคนแต่งตัวพร้อมหมดแล้ว

เด็กๆ ใส่หมวกแก๊ปเหมือนทีมเดียวกันครบ

แม่ ๆ ก็มาพร้อมแว่นกันแดดไซซ์ใหญ่อลังการ

ซันลงมาจากห้องด้วยลุคสุดเท่

ไอรินเดินตามออกมาด้วยชุดกระโรงสั้นน่ารักๆ ของลูกพลับ

ซันหันไปมองแล้วถึงกับเงียบไปหนึ่งวินาที...

“มองอะไรคะพี่...”

“มองแฟน น่ารักจัง”

“หนูยืมชุดพี่พลับค่ะ”

ไอรินตีแขนเบาๆ

รถหรูสองคันเคลื่อนออกจากคฤหาสน์เมฆาคันแรกคือรถตู้หรูที่มีเด็กแฝด พ่อแม่ และคนขับรถ

คันที่สองคือรถหรูคู่ใจของซันที่มีไอรินนั่งเบาะข้าง

ขณะรถคันหรูของซันแล่นเข้าสู่สนามแข่งชานเมือง ในลานกว้างด้านหน้า กลุ่มเพื่อนซี้สายซิ่งของซัน— “โจ้” และ “บอส” กำลังยืนคุยกันอยู่ข้างรถ พร้อมหญิงสาวแต่งตัวจัดอีกสองคนแนบข้าง

โจ้ใส่แจ็กเก็ตหนัง ด้านในคือเสื้อยืดสกรีนคำว่า Speed Over Logic

ส่วนบอสมาในลุคเสื้อฮาวายกับกางเกงยีนส์ขาด ๆ และแว่นดำขนาดใหญ่ที่ดูอย่างไรก็ “สายจีบสาว” ชัดเจน

“เห้ย รถไอ้ซันมาแล้ว” โจ้เอ่ยขึ้นก่อน

บอสยกแว่นกันแดดขึ้นหัว ยืดตัวมองตาม

“เห้ยวันนี้มันพาใครมาว่ะ?…ไม่เคยพาสาวมาสักที นอกจาก...อื้อหือ!”

รถซันยังไม่ทันดับเครื่อง ทุกคนก็เริ่มกระซิบกันเบา ๆ

ประตูฝั่งคนขับเปิดออก ซันก้าวลงมาในชุดแข่งพอดีตัวพร้อมแว่นกันแดดทรงนักบิน

เขาเดินอ้อมมาข้างรถ เปิดประตูฝั่งไอรินให้

เสียงรองเท้าผ้าใบแตะพื้นซีเมนต์เบา ๆ

ไอรินก้าวลงมาด้วยชุดกระโปรงสั้น ขับสีผิวขาวเนียน ใบหน้าแต่งอ่อน ๆ แต่สวยจนเพื่อนซันพูดไม่ออก

“เชี่ย”

“นี่แฟนมึงเหรอ?” บอสถามเบา ๆ

ซันไม่พูดอะไร เพียงแค่เดินเอามือแตะหลังไอรินเบา ๆ พาเธอเดินเข้ากลุ่ม

สายตาของเพื่อนซันทุกคนจับจ้องไอรินแบบอึ้ง ๆ โดยเฉพาะสองสาวข้างโจ้กับบอสที่เริ่มขมวดคิ้วทันที

“ทุกคน นี่ไอริน”

ซันพูดแค่นั้นแล้วหันไปมองเธอ

“แฟนกู”

ไอรินหันไปยิ้มบาง ๆ ท่ามกลางความเงียบชั่วครู่

“สวัสดีค่ะ” น้ำเสียงเธอนิ่ง แต่แววตาแสบพอสมควร

“โห ไอ้ซัน ของจริง!” โจ้เป็นคนแรกที่หลุดเสียง

“นี่มัน...ระดับนางเอกวงการแข่งรถได้เลยนะครับ!!”

บอสหัวเราะเสียงดัง “ไอ้ซันแอบสอยดาวมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่บอกเพื่อนเลยวะ!”

เขาหันไปมองไอริน “คุณชื่อไอรินใช่ไหมครับ? ผมบอส เพื่อนสุดหล่อของแฟนคุณเอง”

“พอเลยมึง” ซันดันหัวบอสเบา ๆ แล้วหันไปหาลูกพลับกับพลอยที่พาเด็ก ๆ มาถึงพอดี

ทุกคนเริ่มรวมตัวกันเป็นวงใหญ่ เด็ก ๆ วิ่งวุ่นกันไปทั่ว

“แฟนพี่เท่มากเลยค่ะ” หญิงสาวที่มากับโจ้เอ่ยขึ้นพลางยิ้มจาง ๆ ให้ไอริน

“ขอบคุณค่ะ” ไอรินยิ้มตอบ

แต่พอซันเหลือบเห็นสายตาแบบ ตีตรา จากบอส ซันก็ยืนขวางไว้ทันที

“มองได้ แต่ห้ามคิด” เขาพูดเรียบ ๆ

บอสหัวเราะ “โอ้โห หวงเว่อร์!”

“ก็หวงจริง” ซันปรายตามองแฟนสาวข้างตัว

“สวยขนาดนี้ ไม่หวงก็ไม่ใช่กูแล้วล่ะ”

ไอรินหน้าแดงทันที “พอเลย พี่...พูดมาก!”

“ทำไม? อายเหรอ?”

“เปล่า!! หนูแค่เขินและก็...หิวแล้ว!”

“อ้าวคนสวยสายกิน~ เดี๋ยวพาไปซื้อของกิน รอดูพี่ขับรถซิ่งก่อนนะครับคนสวย”

เสียงเครื่องยนต์คำรามกระหึ่มไปทั่วสนามแข่งรถ

รถสามคันสุดแรงจอดเรียงกันที่เส้นสตาร์ท

ซัน หยิบพวงมาลัยด้วยความมั่นใจ

“พร้อมไหมวะไอ้ซัน?” โจ้ตะโกนท้าทาย

“พร้อมดิว่ะไอ้โจ้!” ซันยิ้มเย็น ๆ

บอสหัวเราะ “เอ้า! มันส์แน่วันนี้!”

เสียงสัญญาณไฟแดงสลับเป็นเขียว

สามคันพุ่งทะยานออกตัวด้วยความเร็วสูง ดังก้องไปทั่วสนาม

โจ้พยายามแซงทางโค้ง ซันเองก็ไม่ยอมแพ้ พุ่งตามแบบไม่ลดความเร็ว

บอสขับด้วยความคล่องแคล่ว พยายามหาช่องว่างในทุกโค้ง

เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้อง

เสียงล้อเสียดถนนดังเอี๊ยด ๆ ทุกคนต่างลุ้นระทึก

“เฮ้ย! ซันแซงแล้ว!” โจ้ตะโกน

บอสกัดฟันแน่น “ยังไม่จบ!”

ในโค้งสุดท้าย ซันใช้ทักษะและการคุมรถอย่างเหนือชั้น

รถพุ่งล้ำหน้าโจ้และบอสอย่างรวดเร็ว

“ชนะแล้ว!” เสียงตะโกนกึกก้อง

เด็กแฝดทั้งสี่ นาวา พาย ขุนเขา และสายลม วิ่งเข้ามากรี๊ดกร๊าด

“ลุงซันสุดยอด!” ขุนเขาร้องลั่น

“ลุงซันชนะ!” สายลมกรีดร้องพร้อมตบมือรัว ๆ

ไอรินยืนยิ้มด้วยความภูมิใจ

“เก่งที่สุดเลยค่ะ!”

ซันหันมายิ้มอ่อนโยน กอดไอรินแน่น

“ขอบใจนะที่มาเชียร์”

โจ้และบอสยกมือยอมรับความพ่ายแพ้

“ไอ้ซันมึงอีกแล้ววว…ครั้งหน้ากูต้องชนะให้ได้!” โจ้พูดด้วยรอยยิ้ม

บอสหัวเราะ “แพ้อีกละกู!”

หลังจบการแข่งขัน ซันเดินจับมือไอรินออกมาจากสนาม

แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจและรอยยิ้มที่ชวนเขิน

“คืนนี้...รางวัลใหญ่สองดอกนะ” ซันกระซิบเสียงทุ้ม พร้อมกดจูบที่หลังมือไอรินอย่างขี้เล่น

ไอรินหน้าแดงผ่าว “อะไรกันเนี่ย พี่ซัน!”

“ก็เฮียชนะทั้งที จะไม่มีรางวัลอะไรเลยได้ไง”

ซันขยิบตาให้

เสียงหัวเราะดังขึ้นข้างหลัง ทั้ง พลับ พลอย ภูผา และเมฆา ต่างแอบยืนฟังอยู่ไม่ไกล

พลับขำจนต้องพูดออกมา “โอ้โห เฮียซัน บอกแบบนี้เลยเหรอ? รางวัลใหญ่สองดอก?”

พลอยหัวเราะแซว ภูผาพยักหน้ายิ้มๆ

เมฆาเดินเข้ามาแทรก “เอาให้ฉ่ำไอ้ซัน ฮาฮ่า!”

ซันหันมายิ้มแหย ๆ “ก็...ใครจะอดใจไหวล่ะ?”

ไอรินมองเขาอย่างกวน ๆ “เอ้า งี้ก็ได้เหรอ...บ้า!”

หลังจากซันคว้าชัยชนะที่สนามแข่ง

ทั้งบ้านเมฆา บารมีอนันต์ ก็พากันมุ่งตรงไปที่โรงแรมหรู “ภูผาแกรนด์”

ซึ่งเป็นธุรกิจของภูผา สามีของพี่พลอยพี่สาวแท้ๆ ของลูกพลับภรรยาของเมฆา บารมีอนันต์พี่ชายแท้ๆ ของซัน

เมฆา พลับ พลอย ภูผา พร้อมลูกแฝดทั้งสี่ — นาวา พาย ขุนเขา และสายลม

นั่งรถตู้หรูขนาดใหญ่ มุ่งหน้าสู่โรงแรมบรรยากาศหรูหรา

“คืนนี้เราจะจัดโต๊ะพิเศษให้เลยนะ” ภูผาเปิดประตูรถตู้พร้อมยิ้มกว้าง

“มีเมนูเด็ดหลายอย่างรออยู่ อย่าลืมเตรียมพุงไว้กินนะ!”

ไอรินจับมือซันเดินตามมาอย่างอาย ๆ แต่ก็ยิ้มแย้ม

เด็กแฝดสี่คนวิ่งแย่งกันไป นาวาวิ่งไปหยอกล้อกับซันทันที “ลุงซัน! มาเล่นกับหนูหน่อย!”

ซันหัวเราะ “เออ ๆ เดี๋ยวลุงเล่นด้วย”

พายตามมาบอก “นาวา! แย่งของเล่นหนู!”

นาวาตอบกลับ “ของหนูตั้งแต่เกิด!”

ขุนเขากับสายลมมองดูพี่น้องแย่งกันแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์

“พวกน่าเบื่อ” ขุนเขาบอก

สายลมวิ่งหนี อย่ากัดขาหนูน่ะ...ฮือ แม่!”

น้องพายหัวเราะ “เออ! กัดเลย ฮาฮ่า!”

ทันใดนั้นเสียงร้องโวยวายดังขึ้น ซันที่กำลังนั่งเล่นกับเด็ก ๆ ถูกขุนเขางับแขน

“โอ๊ย! เด็กดื้อ!” ซันร้องลั่นจนทุกคนหันมามอง

พลับหัวเราะ “ลุงซันโดนแกล้งแล้ว!”

พลอยพยายามห้าม “เล่นกันเบา ๆ หน่อยนะ”

เมฆาหัวเราะเสียงดัง “ครอบครัวเรานี่มันแก๊งเด็กซนจริง ๆ!”

ไอรินหันมามองซัน “ลุงซันใจเย็นนะ”

ซันยิ้มฝืน “ใจเย็น...แต่ปวดแขน อย่ากัดลุง อ๊ากกก!!!”

อาหารวางบนโต๊ะหลากหลายเมนูทั้งไทยและนานาชาติ

กลิ่นหอมยั่วน้ำลายชวนให้ทุกคนหิวขึ้นทันที

ภูผาเป็นเจ้าภาพที่ดี คอยแนะนำเมนูพร้อมเรื่องตลกให้ทุกคนหัวเราะกันตลอด

“คืนนี้ขอให้เป็นคืนแห่งความสุขและเสียงหัวเราะนะทุกคน!” ภูผากล่าวอย่างจริงใจ

 

 

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • Sun&Ireneซันไอริน   บทที่20 ให้20ล้านเลยnc

    บทที่20 ให้20ล้านเลยNCหลังจากจบการประชุมวันนั้นไอรินเดินออกมาจากห้องประชุมพร้อมซัน ทุกคนในทีมมองมาด้วยรอยยิ้มโล่งใจ สุดท้ายความเข้าใจผิดระหว่างสองคนนี้ก็คลี่คลายลงได้ซักทีซันก้มลงกระซิบที่ข้างหูไอรินเสียงเบา“ขึ้นรถเลยครับคุณแม่ของลูก… พ่อจะเลี้ยงดูให้เหมือนเป็นทองคำแท่งพันล้าน”ไอรินเลิกคิ้วหัวเราะหึๆ เบาๆ“พันล้านเลยเหรอ...เว่อร์นะเธอ”“ถ้าเมียจะน่ารักขนาดนี้… โอนให้เลยก็ได้นะ”ไอรินยังไม่ทันตอบอะไร โทรศัพท์ของเธอก็เด้งแจ้งเตือนจากแอปธนาคารติ๊ง! เงินเข้าบัญชี 10,000,000 บาทเธอเบิกตากว้าง หันขวับไปมองซันที่กำลังนั่งทำหน้ายิ้มร้าย ๆ อยู่ข้าง ๆ“สิบล้านแรก สำหรับลูกเรา”“ส่วนอันนี้…”ติ๊ง! เงินเข้าบัญชีอีก 10,000,000 บาท“สิบล้านที่เมียพี่ให้อภัย อย่าหนีอีกนะเว้ย ไม่งั้นจะตามถึงดวงจันทร์”ไอรินทั้งอึ้งทั้งขำ จนต้องตบอกเขาเบาๆ“บ้าเอ๊ย! โอนมาแบบนี้จะให้เอาไปทำไร!?”“จะได้ไม่มีข้ออ้างหนีผัวอีกไง... อยู่ด้วยกันยันลงโลงเลยน่ะเมียจ๋า”พอขึ้นรถได้ ซันก็พาไอรินไปที่ร้านอาหารหรูริมแม่น้ำ ซึ่งเขาจองโต๊ะไว้ล่วงหน้า(ทั้งที่เพิ่งคืนดีกันเมื่อกี้นั่นแหละ)พอไปถึง ก็จัดเมนูที่เธอชอบที่สุด ทั้ง

  • Sun&Ireneซันไอริน   บทที่19 อยู่คนเดียว

    บทที่19 อยู่คนเดียวณ มุมร้านกาแฟในห้างเซ็นทรัล – ช่วงสายวันจันทร์“ไอริน?” เสียงเรียกของพลอยดังขึ้นทันทีที่เห็นใบหน้าคุ้นเคยในชุดสุภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง ที่เดินออกมาจากร้านรับสมัครงานไอรินชะงัก หันไปมอง ตาเบิกโพลง “พี่พลอย? พี่พลับ?”ลูกพลับยกมือทักพลางรีบเดินเข้าไปกอด “หายไปไหนมา ทำไมไม่กลับบ้าน ทุกคนเป็นห่วงมากรู้มั้ย?”“พี่ซันตามหาทั้งคืนเลยนะ” พลอยพูดพลางจ้องเธอเขม็งแต่ก็เต็มไปด้วยความห่วงใย “นี่หน้ายังซีดอยู่เลย กินข้าวหรือยัง?”ไอรินยิ้มจาง ๆ ก่อนตอบเบา ๆ “กินแล้วค่ะ...เหนื่อยนิดหน่อย”ทั้งสามพากันนั่งลงในร้านกาแฟมุมสงบ ลูกพลับเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา“เรารู้ว่าพี่ซันผิด ไม่เคลียร์ตั้งแต่แรก แต่พี่ซันรักไอรินนะ เชื่อพี่เถอะ”“หนูก็เคยเชื่อคะ...” ไอรินยิ้มเศร้า น้ำเสียงปนแข็งเล็กน้อย “แต่ภาพที่เห็น มันเจ็บจนไม่อยากกลับไปซ้ำอีก”พลับเหลือบไปเห็นถุงยาโรงบาลและใบฝากครรภ์วางอยู่ข้างกระเป๋าไอริน เธอเลิกคิ้ว แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา แค่เก็บถุงนั้นไว้ในใจไอรินสังเกตสายตาของพลับเหมือนจะถามอะไร แต่เธอกลับนิ่ง เลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องแทน“หนูขอตัวก่อนนะคะ มีธุระต่อ ต้องรีบไป...” ไอรินพูดเสียงเบา

  • Sun&Ireneซันไอริน   บทที่18 ไม่คุยไม่มองไม่สนใจ

    บทที่18 ไม่คุย ไม่มอง ไม่สนใจหลังจากกลับมาถึงเพนต์เฮ้าส์ ไอรินไม่พูดอะไรกับซันอีกแม้แต่คำเดียวเธอเดินเข้าไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้ว…ล็อกประตูห้องนอนอีกต่างหาก ทิ้งให้ซันนั่งเงียบ ๆ อยู่โซฟาคนเดียวเสียงล็อกประตูดัง แกร๊ก!เหมือนเสียงกรีดลงกลางหัวใจซัน“ไอริน…เปิดประตูเถอะ พี่ขอโทษ…”ไม่มีเสียงตอบกลับจนเช้าไอรินตื่นก่อน ฟ้าเพิ่งสาง เธอแต่งตัวเงียบ ๆ จนเรียบร้อยเดินผ่านหน้าซันที่หลับอยู่บนโซฟา…แบบ ไม่แม้แต่จะมองซันสะดุ้งตื่นตอนประตูเปิด“ไอริน… จะไปไหน เดี๋ยวพี่ไปส่ง…”“ไม่เป็นไรค่ะ หนูเรียกแท็กซี่เอง”เธอพูดสั้น ๆ เย็นชา แล้วเดินออกจากห้องทันทีซันได้แต่มองตามหลังเธอไป…แบบหมดคำพูดหัวใจเขารู้สึกเหมือนกำลังโดนลงโทษด้วย “ความเงียบ” ที่ทรมานกว่าการถูกตบวันนี้ไอรินยังคงมาทำงานตรงเวลา แต่งตัวเรียบร้อยสมบทบาทแต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปคือ — เธอ ไม่พูดกับซันเลยแม้จะต้องเข้าไปในห้องทำงานเดียวกันแม้จะต้องทำงานตรงข้ามกัน ไอรินก็ไม่พูดแม้แต่คำว่า “ค่ะ” หรือ “พี่ซัน”แม้แต่ตอนพักกลางวัน ไอรินก็ลงไปกินข้าวคนเดียวปล่อยให้ซันนั่งมองข้าวในกล่องอย่างหมดอารมณ์อยู่คนเดียวทุกครั้งที่ซันพยายามจ

  • Sun&Ireneซันไอริน   บทที่17 จ้องมอง

    บทที่17 จ้องมองหลายเดือนผ่านไป—ชีวิตของไอรินดูจะเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสุขแบบที่เธอไม่เคยมีมาก่อน…เช้าแต่ละวันเธอลุกขึ้นมาแต่งตัวไปทำงานพร้อมกับซัน ได้ทำงานที่ชอบ ได้อยู่ใกล้คนที่รัก และมีครอบครัวของซันที่ให้ความอบอุ่นเหมือนครอบครัวจริง ๆ ไม่ว่าจะพี่เมฆ พี่ภูผา พลับ พลอย หรือหลานฝาแฝดที่มักจะมากอด มาอ้อนเธอทุกครั้งที่เจอทุกคนรักไอริน…แต่ในเงามืด ไม่ใช่ทุกคนที่ยินดีกับความสุขของเธอที่ตึกเก่าร้างในเขตชานเมือง รถเก๋งสีดำเก่า ๆ คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดสนิท ชายหนุ่มรูปร่างสันทัด หน้าตาธรรมดา แต่ดวงตาเจ้าเล่ห์และเต็มไปด้วยความมุ่งร้ายเปิดประตูลงมา เขาคือ "ยศ" ลูกน้องคนสนิทของวิชัยเขาเดินเข้าไปในห้องที่มีกลิ่นอับ ภายในห้องมีเพียงเก้าอี้ตัวหนึ่ง กับชายผู้หนึ่งนั่งสูบบุหรี่อย่างใจเย็น“เป็นไง มึงตามดูมันมานานแล้ว มีอะไรคืบหน้า”เสียงห้าวกระด้างของวิชัยถามโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองยศพยักหน้า ก่อนส่งแฟ้มเอกสารบางอย่างให้ไป พร้อมพูดเสียงต่ำอย่างเคารพ“ไอ้ซัน—มันจะออกจากเพนเฮ้าพร้อมกับไอริน ไปถึงตึกเมฆาประมาณแปดโมงกว่า ๆ ทุกวันครับ ทำงานที่นั่น เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของมัน...วันไหนเจ้านั่นยุ่งมาก ๆ

  • Sun&Ireneซันไอริน   บทที่16 เริ่มงานวันแรก

    บทที่16 เริ่มงานวันแรกด้านไอ้วิชัยหลังจากถูกซันและวิทย์กระทืบจนยับและโยนร่างที่มีแต่บาดแผลทิ้งไว้หน้าสถานีตำรวจในตอนนั้น ชื่อของ “วิชัย” ก็ค่อย ๆ เลือนหายไปจากแวดวงที่เขาเคยแวะเวียนและกร่างไว้มากมาย ใคร ๆ ก็คิดว่าเขาคงรามือแล้ว... แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าในหัวของมัน ยังเต็มไปด้วยไฟแค้นที่รอวันลุกโชนอีกครั้ง“มึงคิดว่ากระทืบกูครั้งเดียว แล้วเรื่องจะจบง่าย ๆ เหรอ ไอ้ซัน... ไอ้สันดานมาเฟีย”“อีเด็กห้าวนั่น... กูจะเอาคืนให้ได้ กูไม่ลืมหรอก ว่ากูเคยโดนเอาขวดฟาดหัวไว้ยังไง”มันเก็บงำความอาฆาตไว้เงียบ ๆ ไม่ปรากฏตัว ไม่เคลื่อนไหวอะไรให้สะดุดตาแต่ในเงามืด “ยศ” มือขวาคนสนิทที่มันไว้ใจที่สุด ถูกสั่งให้คอย ตามดูไอรินอย่างลับ ๆ ตลอดสองปีที่ผ่านมา“ไปดูมันให้แน่ ๆ ว่าตอนนี้มันอยู่กับใคร อยู่ที่ไหน ไปไหนมาไหนยังไง กูจะเอาทุกอย่างมาวางแผนชำระหนี้เลือดเอง”ยศทำตามคำสั่งอย่างเงียบเชียบ ด้วยความที่มันชำนาญในการติดตาม ทำให้ไม่มีใครรู้เลยว่า “ไอริน” ถูกจับตามองมานานแล้วตอนออกจากคอนโด กระทั่ง…ช่วงที่เธออยู่กับซันในเพนเฮ้าหรู มันก็ยังมีคอยจับจ้องคอยรายงานทุกอย่างกลับไปให้วิชัยเสมอ“ตอนนี้อยู่กับไอ้ซันจริง ๆ

  • Sun&Ireneซันไอริน   บทที่15 ไม่ให้นอนnc

    บทที่15 ไม่ให้นอนNCซันลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง หันมามองไอรินที่นอนแผ่หราอยู่ข้าง ๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากประจำตัว“จะนอนแล้วเหรอ? อย่าเพิ่งนอน”“หายยัง?”“ไม่หาย” เธอตอบเสียงเรียบ ซันโน้มตัวลงมาใกล้ แล้วใช้นิ้วเขี่ยเบา ๆ ที่เอวเธอ “แต่พี่จะรักษาให้เอง...ด้วยการ จี้เอว”“อ้ะ! พี่ซัน!! ไม่เอาาา ฮ่าๆๆๆ” ไอรินสะดุ้งสุดตัวทันทีเมื่อมือใหญ่ของเขาจี้เอวข้างหนึ่ง ก่อนจะไถลนิ้วลูบเบา ๆ ขึ้นมาตามลำตัว“หนูมันขี้งอน ต้องให้พี่ปูไต่ไล่ระดับความดื้อ... เริ่มจากเท้า...ขึ้นมาน่อง...ต้นขา...”“พอเลย! เดี๋ยวโดนตบ!” ไอรินยกหมอนมาตีเขาเบา ๆ แต่ซันก็หลบได้ทัน แล้วทำหน้าเจ้าเล่ห์“ปูไต่ขึ้นมาแล้วนะครับ... ต่อไปก็สะโพก... เอว... ท้องน้อย...”“กรี๊ดดดด!! พอแล้วพี่ซัน! หนูยอมแล้ว ฮ่าๆๆๆ” เธอทั้งหัวเราะทั้งดิ้น แต่ก็ไม่หลุดจากอ้อมแขนเขาสักทีแล้วเขาก็โน้มหน้าไปหอมแก้มซ้าย “หอมตรงนี้...”แล้วก็แก้มขวา “หอมตรงนี้อีก...”ตามด้วยจุ๊บเบา ๆ ที่ปลายจมูก “ตรงนี้น่ารักที่สุดเลย”แล้วก็ไล่จุ๊บไปที่หน้าผาก “ตรงนี้...ของคนพิเศษของพี่เท่านั้น”จุ๊บที่คางเบา ๆ แล้วหัวเราะ “ตรงนี้...ก็เอาไว้จุ๊บอ้อนเมีย เวลาทำหน้าเหมือนจะกัดพี่อ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status