LOGINบทที่9 สนามแข่งรถ
แดดบ่ายอ่อนๆ ส่องลอดผ้าม่านลงมาบนโต๊ะกลางซึ่งเต็มไปด้วยของว่าง ขนม และเครื่องดื่ม เด็กแฝดทั้งสี่คน—นาวา, พาย, ขุนเขา, สายลม—วิ่งไล่จับกันอยู่ข้างโซฟา ขณะที่ผู้ใหญ่ล้อมวงนั่งคุยกันบนโซฟาหนานุ่มอย่างออกรส ซันนั่งไขว่ห้างพิงหมอนอิง ถัดไปคือไอรินที่นั่งขัดสมาธิบนพรมอย่างสบาย ๆ ลูกพลับกำลังกินเค้กผลไม้ พลอยเล่นโทรศัพท์ ส่วนเมฆกับภูผาคุยกันเรื่องธุรกิจ “เออ...วันนี้วันอาทิตย์” ซันพูดขึ้นลอย ๆ ขณะเทน้ำส้มใส่แก้วให้ไอริน “พี่จะไปสนามแข่งรถนะ พอดีเพื่อนชวนไปซ้อมรถ...ไอรินอยากไปดูไหม?” “หืม?” ไอรินเลิกคิ้ว ขณะที่ลูกพลับกับพลอยหันขวับมามองทันที “ไปดูพี่ซิ่งรถเหรอคะ?” ไอรินถาม พร้อมยกแก้วน้ำน้ำส้มขึ้นจิบ “หนูเคยดูแต่ในหนัง ไม่เคยไปสนามจริงเลย...” “วันนี้เราก็ไปด้วยกัน” ซันพูดหน้าตาเฉย “พี่จะขับคันที่แรงที่สุดให้ดูเลย” “โอ๊ยยยยยย” พลอยร้องลากเสียงยาว “เฮียซันนี่...คือแบบ ตัวติดไอรินหนึบ ห่างไม่ได้?” ลูกพลับหัวเราะเสียงใส “ใช่! แล้วดูไอรินสิ เขินหน้าแดงเลย” “ไม่ได้เขินจ้า!” ไอรินรีบปฏิเสธ แต่หน้ากลับแดงแจ๋ “คงจะเท่ห์มากเลยเนอะพี่ยิ่งหล่ออยู่แล้วด้วย ขับรถแข่งอะไรงี้” “งั้นตกลงนะ” ซันหันไปหาพี่ชาย “ไปด้วยกันเลยมั้ยชายแก่สองคนนั้นหรือจะคุยแต่เรื่องงาน?” “ไอ้เวรซัน” ทั้งเมฆและภูผาด่าพร้อมกัน “เออ ไปๆ” เมฆตอบพร้อมยิ้มบาง “พี่กำลังหาข้ออ้างให้ลูกออกไปนอกบ้านอยู่พอดี เด็ก ๆ จะได้สนุกด้วย” “เอารถตู้ไปก็ได้” ภูผาเสริม “เด็กนั่งสบาย ไม่ร้อน” “งั้นพวกพี่กับเด็กไปพร้อมกัน” พลอยหันไปหาลูกพลับ “แล้วให้ไอรินไปกับเฮียซัน โรแมนติกดีออก~” “ไม่โรแมนติกอะไรทั้งนั้นค่ะ555” ไอรินรีบพูด แต่ก็หลบสายตาซันแทบไม่ทัน เพราะอีกฝ่ายนั่งยิ้มมุมปาก...ยียวนและขำเธอสุดๆ “พี่จะขับช้า ๆ ให้ไอรินไม่เวียนหัว” ซันพูดเหมือนธรรมดา แต่ไอรินรู้...เขาจงใจจะทำให้เธอเขิน เสียงหัวเราะของพี่น้องดังขึ้นทั่วห้องเด็กแฝดยังวิ่งวุ่นไม่มีเหนื่อย และไอรินเองก็ยิ้มอย่างมีความสุข—แม้จะแอบใจเต้นกับ "ทริปแรกในฐานะแฟนของซัน" ซันที่กำลังจิบกาแฟพยักหน้าเรียบๆ “พร้อมก็ออกเลย ผมขับไปกับไอรินนะ ส่วนพวกพี่ขึ้นรถตู้” “โอเค งั้นแยกย้ายกันไปเปลี่ยนชุด!” ลูกพลับลุกพรวด “เด็กๆ ไปเปลี่ยนชุดเร็วลูก~” พลอยลุกตาม พร้อมตบมือตัวเองเบาๆ เรียกลูก นาวา & พาย ฝาแฝดหญิงชายของเมฆ ยกมือขึ้นพร้อมกัน “เย้~ ไปดูลุงซันขี่รถแข่ง!” ขุนเขา & สายลม ฝาแฝดของพลอยก็ยิ้มตาแป๋ว “ใส่ชุดนักแข่งได้ไหมครับ!” ขุนเขาถาม “ได้ลูก แต่ให้แม่แต่งตัวหวีผมให้ก่อนนะ มันฟูมากเลย~” พลอยหัวเราะพลางจูงลูกเข้าห้อง สิบห้านาทีต่อมา — ในห้องแต่งตัวของสาวๆ ลูกพลับกับพลอยแต่งตัวเร็วแบบสาวเป๊ะประจำบ้าน คนหนึ่งใส่กางเกงยีนส์สกินนี่กับเสื้อเปิดไหล่ อีกคนเป็นเดรสแขนกุดกับแจ็กเก็ตหนัง เรียบแต่เริ่ด “ไอรินจ๋า อยากใส่ชุดไหนล่ะ?” ลูกพลับแซว “แฟนเธอจะซิ่งนะ ใส่เรียบเกินเดี๋ยวคนอื่นแย่งเธอไม่รู้ด้วยนะ~” ไอรินที่ยืนลังเลอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า หันมาหน้าแดงนิดๆ “งั้นหนูขอยืมชุดพี่พลับได้ไหมค่ะ แต่ถึงจะหนูใส่เรียบแค่ไหนเฮียซันก็หวงอยู่แล้ว” ทั้งพลับทั้งพลอยหันมามองทันที “แหมมม~!! เรียกเฮียแล้วจ้าาา” ไอรินหน้าแดงจัด “พวกพี่อะ!” 30 นาทีต่อมา — หน้าบ้าน ทุกคนแต่งตัวพร้อมหมดแล้ว เด็กๆ ใส่หมวกแก๊ปเหมือนทีมเดียวกันครบ แม่ ๆ ก็มาพร้อมแว่นกันแดดไซซ์ใหญ่อลังการ ซันลงมาจากห้องด้วยลุคสุดเท่ ไอรินเดินตามออกมาด้วยชุดกระโรงสั้นน่ารักๆ ของลูกพลับ ซันหันไปมองแล้วถึงกับเงียบไปหนึ่งวินาที... “มองอะไรคะพี่...” “มองแฟน น่ารักจัง” “หนูยืมชุดพี่พลับค่ะ” ไอรินตีแขนเบาๆ รถหรูสองคันเคลื่อนออกจากคฤหาสน์เมฆาคันแรกคือรถตู้หรูที่มีเด็กแฝด พ่อแม่ และคนขับรถ คันที่สองคือรถหรูคู่ใจของซันที่มีไอรินนั่งเบาะข้าง ขณะรถคันหรูของซันแล่นเข้าสู่สนามแข่งชานเมือง ในลานกว้างด้านหน้า กลุ่มเพื่อนซี้สายซิ่งของซัน— “โจ้” และ “บอส” กำลังยืนคุยกันอยู่ข้างรถ พร้อมหญิงสาวแต่งตัวจัดอีกสองคนแนบข้าง โจ้ใส่แจ็กเก็ตหนัง ด้านในคือเสื้อยืดสกรีนคำว่า Speed Over Logic ส่วนบอสมาในลุคเสื้อฮาวายกับกางเกงยีนส์ขาด ๆ และแว่นดำขนาดใหญ่ที่ดูอย่างไรก็ “สายจีบสาว” ชัดเจน “เห้ย รถไอ้ซันมาแล้ว” โจ้เอ่ยขึ้นก่อน บอสยกแว่นกันแดดขึ้นหัว ยืดตัวมองตาม “เห้ยวันนี้มันพาใครมาว่ะ?…ไม่เคยพาสาวมาสักที นอกจาก...อื้อหือ!” รถซันยังไม่ทันดับเครื่อง ทุกคนก็เริ่มกระซิบกันเบา ๆ ประตูฝั่งคนขับเปิดออก ซันก้าวลงมาในชุดแข่งพอดีตัวพร้อมแว่นกันแดดทรงนักบิน เขาเดินอ้อมมาข้างรถ เปิดประตูฝั่งไอรินให้ เสียงรองเท้าผ้าใบแตะพื้นซีเมนต์เบา ๆ ไอรินก้าวลงมาด้วยชุดกระโปรงสั้น ขับสีผิวขาวเนียน ใบหน้าแต่งอ่อน ๆ แต่สวยจนเพื่อนซันพูดไม่ออก “เชี่ย” “นี่แฟนมึงเหรอ?” บอสถามเบา ๆ ซันไม่พูดอะไร เพียงแค่เดินเอามือแตะหลังไอรินเบา ๆ พาเธอเดินเข้ากลุ่ม สายตาของเพื่อนซันทุกคนจับจ้องไอรินแบบอึ้ง ๆ โดยเฉพาะสองสาวข้างโจ้กับบอสที่เริ่มขมวดคิ้วทันที “ทุกคน นี่ไอริน” ซันพูดแค่นั้นแล้วหันไปมองเธอ “แฟนกู” ไอรินหันไปยิ้มบาง ๆ ท่ามกลางความเงียบชั่วครู่ “สวัสดีค่ะ” น้ำเสียงเธอนิ่ง แต่แววตาแสบพอสมควร “โห ไอ้ซัน ของจริง!” โจ้เป็นคนแรกที่หลุดเสียง “นี่มัน...ระดับนางเอกวงการแข่งรถได้เลยนะครับ!!” บอสหัวเราะเสียงดัง “ไอ้ซันแอบสอยดาวมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่บอกเพื่อนเลยวะ!” เขาหันไปมองไอริน “คุณชื่อไอรินใช่ไหมครับ? ผมบอส เพื่อนสุดหล่อของแฟนคุณเอง” “พอเลยมึง” ซันดันหัวบอสเบา ๆ แล้วหันไปหาลูกพลับกับพลอยที่พาเด็ก ๆ มาถึงพอดี ทุกคนเริ่มรวมตัวกันเป็นวงใหญ่ เด็ก ๆ วิ่งวุ่นกันไปทั่ว “แฟนพี่เท่มากเลยค่ะ” หญิงสาวที่มากับโจ้เอ่ยขึ้นพลางยิ้มจาง ๆ ให้ไอริน “ขอบคุณค่ะ” ไอรินยิ้มตอบ แต่พอซันเหลือบเห็นสายตาแบบ ตีตรา จากบอส ซันก็ยืนขวางไว้ทันที “มองได้ แต่ห้ามคิด” เขาพูดเรียบ ๆ บอสหัวเราะ “โอ้โห หวงเว่อร์!” “ก็หวงจริง” ซันปรายตามองแฟนสาวข้างตัว “สวยขนาดนี้ ไม่หวงก็ไม่ใช่กูแล้วล่ะ” ไอรินหน้าแดงทันที “พอเลย พี่...พูดมาก!” “ทำไม? อายเหรอ?” “เปล่า!! หนูแค่เขินและก็...หิวแล้ว!” “อ้าวคนสวยสายกิน~ เดี๋ยวพาไปซื้อของกิน รอดูพี่ขับรถซิ่งก่อนนะครับคนสวย” เสียงเครื่องยนต์คำรามกระหึ่มไปทั่วสนามแข่งรถ รถสามคันสุดแรงจอดเรียงกันที่เส้นสตาร์ท ซัน หยิบพวงมาลัยด้วยความมั่นใจ “พร้อมไหมวะไอ้ซัน?” โจ้ตะโกนท้าทาย “พร้อมดิว่ะไอ้โจ้!” ซันยิ้มเย็น ๆ บอสหัวเราะ “เอ้า! มันส์แน่วันนี้!” เสียงสัญญาณไฟแดงสลับเป็นเขียว สามคันพุ่งทะยานออกตัวด้วยความเร็วสูง ดังก้องไปทั่วสนาม โจ้พยายามแซงทางโค้ง ซันเองก็ไม่ยอมแพ้ พุ่งตามแบบไม่ลดความเร็ว บอสขับด้วยความคล่องแคล่ว พยายามหาช่องว่างในทุกโค้ง เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้อง เสียงล้อเสียดถนนดังเอี๊ยด ๆ ทุกคนต่างลุ้นระทึก “เฮ้ย! ซันแซงแล้ว!” โจ้ตะโกน บอสกัดฟันแน่น “ยังไม่จบ!” ในโค้งสุดท้าย ซันใช้ทักษะและการคุมรถอย่างเหนือชั้น รถพุ่งล้ำหน้าโจ้และบอสอย่างรวดเร็ว “ชนะแล้ว!” เสียงตะโกนกึกก้อง เด็กแฝดทั้งสี่ นาวา พาย ขุนเขา และสายลม วิ่งเข้ามากรี๊ดกร๊าด “ลุงซันสุดยอด!” ขุนเขาร้องลั่น “ลุงซันชนะ!” สายลมกรีดร้องพร้อมตบมือรัว ๆ ไอรินยืนยิ้มด้วยความภูมิใจ “เก่งที่สุดเลยค่ะ!” ซันหันมายิ้มอ่อนโยน กอดไอรินแน่น “ขอบใจนะที่มาเชียร์” โจ้และบอสยกมือยอมรับความพ่ายแพ้ “ไอ้ซันมึงอีกแล้ววว…ครั้งหน้ากูต้องชนะให้ได้!” โจ้พูดด้วยรอยยิ้ม บอสหัวเราะ “แพ้อีกละกู!” หลังจบการแข่งขัน ซันเดินจับมือไอรินออกมาจากสนาม แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจและรอยยิ้มที่ชวนเขิน “คืนนี้...รางวัลใหญ่สองดอกนะ” ซันกระซิบเสียงทุ้ม พร้อมกดจูบที่หลังมือไอรินอย่างขี้เล่น ไอรินหน้าแดงผ่าว “อะไรกันเนี่ย พี่ซัน!” “ก็เฮียชนะทั้งที จะไม่มีรางวัลอะไรเลยได้ไง” ซันขยิบตาให้ เสียงหัวเราะดังขึ้นข้างหลัง ทั้ง พลับ พลอย ภูผา และเมฆา ต่างแอบยืนฟังอยู่ไม่ไกล พลับขำจนต้องพูดออกมา “โอ้โห เฮียซัน บอกแบบนี้เลยเหรอ? รางวัลใหญ่สองดอก?” พลอยหัวเราะแซว ภูผาพยักหน้ายิ้มๆ เมฆาเดินเข้ามาแทรก “เอาให้ฉ่ำไอ้ซัน ฮาฮ่า!” ซันหันมายิ้มแหย ๆ “ก็...ใครจะอดใจไหวล่ะ?” ไอรินมองเขาอย่างกวน ๆ “เอ้า งี้ก็ได้เหรอ...บ้า!” หลังจากซันคว้าชัยชนะที่สนามแข่ง ทั้งบ้านเมฆา บารมีอนันต์ ก็พากันมุ่งตรงไปที่โรงแรมหรู “ภูผาแกรนด์” ซึ่งเป็นธุรกิจของภูผา สามีของพี่พลอยพี่สาวแท้ๆ ของลูกพลับภรรยาของเมฆา บารมีอนันต์พี่ชายแท้ๆ ของซัน เมฆา พลับ พลอย ภูผา พร้อมลูกแฝดทั้งสี่ — นาวา พาย ขุนเขา และสายลม นั่งรถตู้หรูขนาดใหญ่ มุ่งหน้าสู่โรงแรมบรรยากาศหรูหรา “คืนนี้เราจะจัดโต๊ะพิเศษให้เลยนะ” ภูผาเปิดประตูรถตู้พร้อมยิ้มกว้าง “มีเมนูเด็ดหลายอย่างรออยู่ อย่าลืมเตรียมพุงไว้กินนะ!” ไอรินจับมือซันเดินตามมาอย่างอาย ๆ แต่ก็ยิ้มแย้ม เด็กแฝดสี่คนวิ่งแย่งกันไป นาวาวิ่งไปหยอกล้อกับซันทันที “ลุงซัน! มาเล่นกับหนูหน่อย!” ซันหัวเราะ “เออ ๆ เดี๋ยวลุงเล่นด้วย” พายตามมาบอก “นาวา! แย่งของเล่นหนู!” นาวาตอบกลับ “ของหนูตั้งแต่เกิด!” ขุนเขากับสายลมมองดูพี่น้องแย่งกันแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ “พวกน่าเบื่อ” ขุนเขาบอก สายลมวิ่งหนี อย่ากัดขาหนูน่ะ...ฮือ แม่!” น้องพายหัวเราะ “เออ! กัดเลย ฮาฮ่า!” ทันใดนั้นเสียงร้องโวยวายดังขึ้น ซันที่กำลังนั่งเล่นกับเด็ก ๆ ถูกขุนเขางับแขน “โอ๊ย! เด็กดื้อ!” ซันร้องลั่นจนทุกคนหันมามอง พลับหัวเราะ “ลุงซันโดนแกล้งแล้ว!” พลอยพยายามห้าม “เล่นกันเบา ๆ หน่อยนะ” เมฆาหัวเราะเสียงดัง “ครอบครัวเรานี่มันแก๊งเด็กซนจริง ๆ!” ไอรินหันมามองซัน “ลุงซันใจเย็นนะ” ซันยิ้มฝืน “ใจเย็น...แต่ปวดแขน อย่ากัดลุง อ๊ากกก!!!” อาหารวางบนโต๊ะหลากหลายเมนูทั้งไทยและนานาชาติ กลิ่นหอมยั่วน้ำลายชวนให้ทุกคนหิวขึ้นทันที ภูผาเป็นเจ้าภาพที่ดี คอยแนะนำเมนูพร้อมเรื่องตลกให้ทุกคนหัวเราะกันตลอด “คืนนี้ขอให้เป็นคืนแห่งความสุขและเสียงหัวเราะนะทุกคน!” ภูผากล่าวอย่างจริงใจบทที่45 ตอนพิเศษซันไอรินเช้าวันอากาศสดใสในเพนเฮ้าส์แสนอบอุ่น ไอรินสะดุ้งลุกขึ้นมาจากเตียงแบบไม่ทันตั้งตัว ก่อนรีบวิ่งปรู๊ดเข้าห้องน้ำไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ“ไอริน!” ซันที่ยังนอนกึ่งหลับกึ่งตื่นรีบดีดตัวขึ้นตามไปทันที ใจหายวาบ เพราะเสียงไอรินอาเจียนดังสะท้อนออกมาจากในห้องน้ำเขาผลักประตูเข้าไปอย่างร้อนรน เจอเธอนั่งคุกเข่าอยู่ตรงชักโครกใบหน้าซีดนิด ๆ เหงื่อซึมตามขมับ มือเล็ก ๆ กำขอบอ่างไว้แน่น“เป็นอะไร ทำไมไม่ปลุกพี่ก่อน!” เสียงเข้มแฝงความห่วงใยดังขึ้นทันที ก่อนที่เขาจะรีบเข้าไปนั่งยอง ๆ ข้างหลัง ใช้มือใหญ่ลูบหลังเบา ๆ “ไหวไหมครับ หื้ม?”ไอรินเงยหน้ามองเขานิดหน่อย พยายามฝืนยิ้ม แต่เสียงยังแผ่ว“หนู… อ้วกค่ะตั้งแต่เมื่อคืน รู้สึกแปลก ๆ ด้วย”ซันขมวดคิ้วทันที ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาคือ หรือว่า… แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงเคาะประตู ตึกตัก ๆ ก็ดังขึ้น“แม่ แม่ๆ ค้าบ~”เสียงทะเลดังมาก่อน ตามด้วยเสียงตะวัน “แม่ หนูหิว หม่ำ ๆๆ”สองแฝดวัยสองขวบกว่า ๆ ยืนดุกดิ๊กอยู่หน้าประตู เคาะไม่หยุด ซันได้ยินก็ถอนหายใจยาว แต่หันไปมองไอรินที่ยังนั่งอ่อนแรงอยู่ เขารีบเอาผ้าขนหนูเช็ดปากเช็ดหน้าเมียให้เรียบร้อย
บทที่44 ทะเลหมอกหนึ่งสัปดาห์ถัดมารถเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตอำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์อย่างสง่างาม รถเบนซ์คันหรูสองคันตามด้วย ทั้งสามครอบครัวนั่งกันมาพร้อมหน้า พร้อมลูกน้องติดตามคุ้มกันอีกห้าคน“โอ้โห…วิวแบบนี้ สุดกว่านี้ไม่มีแล้วมั้งคะพี่ซัน!” ไอรินที่นั่งข้างซันหันมาเบิกตากว้าง ขณะที่รถกำลังเลี้ยวเข้าสู่ถนนลาดขึ้นเขา โอบล้อมด้วยสายหมอกบาง ๆ ลอยเคลื่อนขนาบสองข้างทาง“แค่เห็นหนูตื่นเต้น พี่ก็ถือว่าคุ้มแล้วล่ะ” ซันยิ้มมุมปาก ลูบหัวภรรยาเบา ๆ ขณะสายตายังจับที่เส้นทางข้างหน้าอย่างมั่นคงพอรถมาถึงหน้าบ้านพักที่เช่าไว้ — บ้านพักสไตล์วิลล่าหรู 4 หลัง แยกเป็นสัดส่วน มีวิวหันหน้าสู่ไหล่เขา เปิดม่านกระจกกว้างปุ๊บ เจอหมอกปั๊บ! ด้านข้างมีสนามหญ้ากว้างไว้ให้เด็กวิ่งเล่น และโซนบาร์บีคิวที่เตรียมไว้พร้อมกับเก้าอี้ไม้ยาว ๆ พร้อมมุมถ่ายรูปที่ไม่ต้องใส่ฟิลเตอร์เลยแม้แต่นิดเดียว“บ้านของพี่กับพลับตรงนี้เลยนะ” เมฆลงจากรถ พาเด็ก ๆ วิ่งไปดูสนามหญ้า ส่วนพลับยืนถ่ายวิดีโอไว้ลงสตอรีพร้อมเสียงหัวเราะแสบหู“บ้านของเราหลังนี้นะคะ!” ไอรินหันมายิ้มกว้างแล้วเปิดประตูรั้วเข้าไปสำรวจ ก่อนหันกลับมาโบกมือเรียกเด็ก ๆ แล
บทที่43 โกรธNCเสียงน้ำอุ่นจากฝักบัวไหลรินเป็นสายบางเบา ไอน้ำลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วห้องน้ำขนาดใหญ่ของเพนเฮาส์ ไอรินกำลังใช้มือถูฟองสบู่เบา ๆ ที่แขนตัวเอง ท่ามกลางความรู้สึกเหนื่อยอ่อนทันใดนั้น — แกร๊ก“พี่ซัน!” เธอร้องเสียงหลงเมื่อเห็นร่างสูงเปิดประตูเข้ามาในห้องน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัวพาดบ่า“อย่าไล่เลยน่า...” ซันยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมคู่อย่างกับเสือย่องเข้ามาในคอก “ก็เมียทั้งคนจะปล่อยให้อาบน้ำคนเดียวได้ยังไง”“อาบก็อาบไปสิคะ อย่ามาทำเนียน—” ไอรินถอยหนี แต่ก็ชนเข้ากับผนังพอดีซันโน้มตัวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่น ๆ แผ่วที่แก้มเธอ “ยังโกรธอยู่เหรอ”“โกรธสิคะ...พี่ทำลูกหัวโน แฝดร้องจ้าเลยเห็นมั้ย!”“พี่ขอโทษแล้วไง คนมันเผลอไปหน่อย แฝดน่ะตัวหนักจะตาย” เขายื่นมือไปลูบผมเธอเบา ๆ“อย่าอ้อน หนูยังโกรธอยู่!” ไอรินเบะปาก สะบัดหน้าหนี แต่ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อเพราะแรงสายตาที่อีกฝ่ายส่งมาซันไม่ยอมแพ้ เอามือโอบเอวเธอเข้ามาแนบตัว แล้วกระซิบเสียงพร่า “แล้วต้องทำยังไงหนูถึงจะหายโกรธล่ะ หื้ม?”ไอรินชะงัก “ก็...ก็ไม่รู้ แต่...อุ้ย! อะไรมันทิ่มหน้าท้องหนูอะ!”ซันหัวเราะเบา ๆ “อ้าว...หายโกรธแล้วเหรอ ยังไม่ทันได้อธิบา
บทที่42 เพนเฮ้าส์เช้าวันใหม่ที่เพนเฮ้าส์ครอบครัวบารมีอนันต์หลังจากวันที่ไปเยือนบ้านพี่เมฆกับพลับอย่างเต็มอิ่ม ครอบครัวเล็กๆ ของซันก็กลับมาใช้เวลาสงบ ๆ ในเพนเฮ้าส์ของตัวเองบ้างไอรินกับซันนอนตื่นสายกว่าปกตินิดหน่อยเพราะความเหนื่อย แต่ก็ยังมีโมเมนต์น่ารัก ๆ กันตั้งแต่เช้า ไอรินในเสื้อยืดตัวโคร่งของซัน เดินมาหอมแก้มสามีหนึ่งที ก่อนที่เจ้าลูกชายฝาแฝดตัวจ้อยจะมานอนซ้อนทับทั้งพ่อทั้งแม่แล้วส่งเสียงงอแงเบา ๆ"หิว หิว หิว พะโล้!""ปะป๊า หิวแล้วอะ หม่าม๊าไข่พะโล้~"ซันหัวเราะเบา ๆ ลูบผมลูกชายแล้วหันไปมองไอรินที่กำลังลุกจากเตียง"พี่ว่าเราเลี้ยงหมูน้อยสองคนรึเปล่า...ทำไมกินจุเหมือนคนโตเลย?"ไอรินหัวเราะแล้วหอมแก้มลูกชาย "ก็ลูกพี่ซันไงล่ะคะ! สงสัยได้พ่อมาเต็ม ๆ"เธอรีบเดินไปที่ครัว เตรียมวัตถุดิบแบบมืออาชีพ ทั้งไข่ต้ม หมูสามชั้น ซอสซีอิ๊วหอม ๆ และเครื่องเทศครบชุด ซันเดินตามมาแบบเนียน ๆ แล้วกอดจากด้านหลังแน่นขณะเธอกำลังหั่นหมู"เดี๋ยวโดนมีดนะคะ พี่ซัน!""ไม่ต้องมาห้ามเลย พี่อยากหอมเมีย" เขากระซิบเสียงต่ำใกล้หู จนไอรินหน้าร้อนวูบ"อย่าหยอดตอนหนูหั่นของได้มั้ย!""โอเค ๆ งั้นพี่ไปจัดโต๊ะก็ได้"ลูก
บทที่41 20นาทีNC“พะ...พี่ซัน อื้อ” ซันกดริมฝีปากลงที่ปากหยักได้รูปของไอรินทันทีเมื่อวางเธอบนเตียง แล้วจุมพิตเบาๆ ไปทั่วซอกคอ ความร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายบางเบาของไอริน และเธอก็เอียงคอรับปากและลิ้นร้อนๆ ชองเขาซันเอาเข่าแทรกกลางหว่างขาไอรินให้อ้าออก แล้วกดนิ้วแทรกลงไปที่เนินสาวอย่างรวดเร็ว แล้วนิ้วร้อนก็หลุบเข้าไป“อื้ออ...อ๊ะ”ไอรินยกเอวขึ้นเล็กน้อย เธอเกร็งเสียวไปทั้งตัว มืออีกข้างของซันก็บดเบียดที่ติ่งเสียวของไอรินไม่หยุด“อ๊า อ๊า หนูชอบแบบนี้ อ้าส์”“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ” ไอรินครางกระเส่า แล้วดึงใบหน้าเขาขึ้นมาจูบซอกคอและบดจูบที่ริมฝีปากเขาอย่างดูดดื่ม ท่อนล่างของไอรินก็ส่ายร่อนรับความเสียวซันชักเรียวนิ้วกระหนำจนไอรินหน่ำใจ ปลดปล่อยน้ำรักใสๆ พุ่งออกมา และถอนนิ้วออกก่อนเขาจะจับลำรักท่อนใหญ่จ่อไปที่เนินสาวของเธอ แล้วค่อยๆ เสียบแทงลงไป“อ๊ะ อ๊า”เมื่อลำรักเข้าจนมิดลำไอรินสะท้านทั้งตัวด้วยความเสียว มือสองข้างโอบไหล่เขาแล้วซบหน้าไปที่ซอกคอของซันเอวสอบขยับข้าเนินนาบก่อนจะเร่งจังหว่ะเร็วแรงขึ้น“อ๊ะ อื้อ อ๊า”ขาที่อ้าออกของไอรินเป็นรูปตัวเอ็มเริ่มยกขึ้นสูงตามแรงกระแทก และมือหนาสองข้างของซั
บทที่40 ทำลายไฟสปอตไลต์ฉายวับวาบกลางลานจัดแสดงแฟชั่นโชว์หรูของแบรนด์ฝรั่งเศสชื่อดัง บรรยากาศคึกคักไปด้วยแขกวีไอพี ดารา นางแบบ นายแบบ และเหล่าผู้จัดจำหน่ายหรูทั้งไทยและต่างประเทศ แฟชั่นโชว์กำลังจะเริ่ม และหนึ่งในพรีเซนเตอร์หลักของแคมเปญนี้…ก็คือ แอนนา นางแบบสาวระดับเอเชียที่หวนคืนสู่วงการไทยด้วยเสียงฮือฮาเสียงประกาศจากพิธีกรเริ่มต้นขึ้น พร้อมไฟบนเวทีที่หรี่ลง เหลือเพียงแสงจากรันเวย์… และทันทีที่แอนนาเดินก้าวออกมาด้วยชุดเดรสปักคริสตัลหรูหรา บรรยากาศในฮอลล์ก็เปลี่ยนไปทันทีเสียงปรบมือดังขึ้น...แต่ไม่ทันถึงกลางรันเวย์ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากฝั่งประตูด้านข้าง“ปัง!!”“หยุดการแสดงทั้งหมดเดี๋ยวนี้!!”เสียงทุ้มต่ำ แหลมคมของชายคนหนึ่ง ดังแทรกทะลุกำแพงหูของทุกคนในงานซัน ในชุดสูทดำเรียบขรึม เดินตรงเข้ามากลางฮอลล์ พร้อม พี่เจษ และลูกน้องในแก๊งค์เมฆาของซันอีกสองคน เดินแหวกกลุ่มแขกวีไอพีอย่างไม่แยแสเขาหยุดยืนตรงกลางรันเวย์ข้างหลังคือฉากแบรนด์หรูข้างหน้า คือแอนนา ที่ชะงักอยู่กลางเวทีซันยกมือขึ้นและพูดเสียงนิ่ง ชัดถ้อยชัดคำ“ผมคือเจ้าของห้างนี้—เมฆา ผมมีเรื่องจำเป็นต้องแจ้งให้ทุกท่านท



![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



