All Chapters of นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ (ยุค70): Chapter 11 - Chapter 20

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****"เราไม่อยากเข้าไปเสี่ยงในตลาดมืด เราจะทำยังไงดีนะ ใช่สิเราต้องหาตัวแทน แต่ว่าตัวแทนคือใครดีล่ะ คิดไม่ออกเลย หรือว่าเราจะเข้าไปสืบข่าวที่ตลาดมืดก่อนดีนะ" พอเว่ยเว่ยคิดได้ดังนั้นก็แต่งตัวไปที่ตลาดมืดทันที พอมาถึงตลาดมืดก็แจ้งรหัสกับคนเฝ้าทางเข้าตลาดทั้งสองคน"เห็นเป้าหมายแล้ว" เว่ยเว่ยที่เฝ้ามองอยู่นานเธอก็เจอคนคนนึงที่มีท่าทางน่าสนใจ"พี่ชายคะ ไม่ทราบว่าพี่ชายสนใจรับสินค้าจากฉันไปขายไหมคะ ฉันจะขายให้พี่ในราคาส่ง" เว่ยเว่ยไม่รอช้ารีบเข้าประเด็นโดยตรง ชายหนุ่มก็ได้แต่มองหน้าของเว่ยเว่ยด้วยความสงสัย ว่าเด็กสาวคนนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่"นี่น้องสาวสิ่งที่น้องสาวพูดมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะ" ชายหนุ่มบอกออกไป"ฉันก็ไม่ได้พูดเล่นๆเหมือนกันค่ะพี่ชาย ว่าแต่พี่ชายสนใจไหมคะ" เว่ยเว่ยยังคงต้องการคำตอบ ซึ่งเธอมั่นใจมากว่าเธอมองคนไม่ผิด เพราะชายหนุ่มคนนี้น่าจะมีแผงประจำสำหรับการขายของ และท่าทางจะขายดีมากด้วย ดูจากการแต่งกายด้วยเสื้อผ้าอย่างดี "เธอลองเสนอมาก่อนสิ" ชายหนุ่มยังไม่อยากเชื่อ"ถ้างั้นฉันขอแนะนำตัวก่อนนะคะ ฉันมีชื่อว่าเฉียนเว่ยเว่ยค่ะพี่ชาย ไม่ทราบว่าพี่ชายมีชื่อว

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****บ้านเช่า....ตอนนี้เว่ยเว่ย กำลังจัดเตรียมของที่จะส่งให้พี่ชายหลี่อี้เฟิง ซึ่งเธอนำของทั้งหมดไว้ในห้องเก็บของ ที่อยู่ตรงด้านข้างของโรงจอดรถ เพื่อสะดวกในการขนย้าย ในการขนของแต่ละรอบนั้น พี่ชายหลี่จะนำรถกระบะเข้ามาจอดในโรงรถและขนโดยลูกน้องที่นำมาด้วยอีก 2 คนเพื่อความรวดเร็วโดยที่เธอไม่ต้องเหนื่อยช่วยเลยสักนิดการขายของแต่ละรอบนั้น เว่ยเว่ยทำรายได้ครั้งละ 2,000 ถึง 3,000 หยวน เธอขายของแทบจะทั้งหมดที่มีในมิติ ความโชคดีของเว่ยเว่ยก็คือ ในมิตินั้นสามารถ copy สิ่งของที่เว่ยเว่ยได้นำออกมาขาย ให้กลับมามีปริมาณเท่าเดิมหลังเที่ยงคืน"พี่ชายหลี่สวัสดีค่ะ มาตรงเวลามากเลยนะคะ " เว่ยเว่ยนัดให้มารับของตอน 13:00 น เพราะว่าช่วงเวลานั้น คนไม่ค่อยอยู่บ้านจะได้ไม่ต้องเป็นจุดสังเกต ให้คนสงสัยได้"ไม่ได้หรอก เวลาเป็นเงินเป็นทองน่ะ เดี๋ยวไม่มีเงินมาจ่ายค่าของให้น้อง" อี้เฟิงอดที่จะหยอกล้อเด็กสาวคนนี้ไม่ได้ ครั้งแรกที่เขามารับของก็ไม่คิดว่าเธอจะหาของพวกนี้ได้ เขาดีใจที่วันนั้นยอมรับปากเธอคนนี้ทำธุรกิจร่วมกัน"เออ..เว่ยเว่ย เครื่องมือการเกษตรของน้องกับเมล็ดพันธุ์น่ะ วันนี้มีเพิ่มไหมลู

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****"คุณลุงฉี สวัสดีค่ะ" เว่ยเว่ยกล่าวทักทาย หัวหน้ากองการผลิตของหมู่บ้าน"อ้าว เว่ยเว่ย มาทำอะไรแถวนี้ล่ะ""คือว่าฉันมาทำธุระแถวนี้ค่ะ คุณลุงคะ ถ้าฉันจะฝากของไปไห้คนที่บ้าน จะเป็นการรบกวนรึเปล่าคะ" เว่ยเว่ยเอ่ยถาม"รบกงรบกวนอะไรกัน คนกันเองทั้งนั้นแหละ""ถ้างั้นฉันขอไปเอาของก่อนนะคะเดี๋ยวฉันกลับมา" แล้วเธอก็ไปเตรียมของให้กับที่บ้าน เธอหยิบตะกร้ามา 1 ใบ ใส่หมูลงไป 5 ชั่ง ข้าวสาร 10 ชั่ง เกลือ 3 ชั่ง น้ำตาลทรายแดง 1 ชั่ง ไข่ไก่ 2 ชั่ง ขนมเปี๊ยะ 2 กล่อง แตงโม 1 ลูก ส้ม 2 ชั่ง "แค่นี้น่าจะพอ เอาไปมากเดี๋ยวพวกท่านจะสงสัยเราได้""คุณลุงฉีคะ ฉันมาแล้วค่ะ""มาทันเวลาพอดีเลยหนู อีกครึ่งชั่วโมงลุงต้องกลับเข้าในหมู่บ้านแล้ว ขนอะไรมาเยอะแยะเลยเนี่ย มาๆเดี๋ยวลุงถือขึ้นไปไว้บนรถให้เอง""ขอบคุณนะคะลุงฉี แล้วก็ฉันฝากซองเงินไปให้พ่อกับแม่ด้วยนะคะ ส่วนอันนี้ค่าฝากค่ะ" เว่ยเว่ยส่งซองเงินและมอบเงินให้กับลุงฉี 1 หยวนเป็นค่ารับฝากของ"ไอ้หยา..ค่าฝ่งค่าฝากอะไรไม่คิดหรอก""ไม่ได้หรอกค่ะ เพราะว่าโอกาสหน้าฉันจะได้รบกวนลุงอีก เพราะฉันก็จะฝากของไปให้ที่บ้านบ่อยๆเหมือนกันค่ะ ว่าแต่คราวหน้

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอค่ายทหาร..."สวัสดีครับ ผู้กองเจียงแหม..หน้าตาเบิกบานจริงเชียว มีความสุขอะไรกันครับบอกผมหน่อยสิ " ทหารใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งถามขึ้น เมื่อก้าวเข้ามาในห้องแล้วเห็นลู่เฟิงยิ้มแทบจะตลอดเวลา"ก็ไม่มีอะไรมากครับ แค่เจอสาวที่ถูกใจแค่นั้นเอง" เจียงลู่เฟิงบอกกับลูกน้องด้วยสีหน้ายิ้มๆ"ไอ้หยา..ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วันมีคนรักแล้วเหรอครับเนี่ย" ลูกน้องยังถามต่อ "ยังหรอครับ เธอยังไม่ใช่คนรัก แต่ผมกำลังจะพยายาม ทำให้เธอมาเป็นคนรักให้ได้" ลู่เฟิงพูดด้วยความมุ่งมั่น "งั้นก็ขอให้ผู้กองโชคดีแล้วกันครับ" ลูกน้องจึงอวยพรลูกพี่ไป เพราะเห็นสายตาของลูกพี่แล้วคงจะอาการหนักน่าดู"ระหว่างที่ผมไม่อยู่มีปัญหาอะไรบ้างหรือเปล่าครับ" ลู่เฟิงเข้าสู่โหมดการทำงาน"ตอนนี้ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเกิดขึ้นเลยครับ พวกมันเงียบมาก" ลูกน้อยังรายงานต่ออีกว่า"ช่วงนี้ยังไม่มีการแจ้งข่าวว่าคนหายหรือเด็กหาย พวกเราก็เลยคาดการณ์กันว่าอาจจะเป็นการสมยอม และการถูกหลอก จากพวกนายหน้าครับ" งานที่พวกเขาปรึกษากันอยู่นั้นคือ พวกค้ามนุษย์และแก๊งลักเด็ก ถ้าเป็นผู้หญิงพวกมันก็จะทำทีชวนไปทำร้านอาหารบ้าง ในบ่อนคาสิโนบ้าง ซึ่

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****“เว่ยเว่ยอยู่บ้านไหมจ๊ะ” เจียงลู่จิง ตะโกนเรียกเว่ยเว่ยอยู่หน้าบ้าน “มาแล้วค่ะ สวัสดีค่ะพี่ลู่จิงมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ เชิญเข้ามาในบ้านก่อนค่ะ" เว่ยเว่ยถามด้วยความสงสัย เพราะว่ายังไม่ถึงกำหนดที่นัดเจอกัน แล้วเว่ยเว่ยก็พาลู่จิง มานั่งในห้องรับแขกแล้วเดินเข้าไปหยิบกาน้ำชาในครัวมารับรองแขก “ดื่มน้ำชาก่อนค่ะ อันนี้เป็นชาเขียว รับรองว่าทานเข้าไปแล้วชื่นใจหายเหนื่อยแน่นอนค่ะ” ลู่จิงรับน้ำมาดื่มก็พยักหน้าพอใจ“ชื่นใจจริงด้วย หอมมากเลยนะ ชาดี ชาดี” ลู่จิงชมไม่หยุด “ว่าแต่พี่มีธุระอะไรหรือคะ” เว่ยเว่ยเข้าเรื่องทันที “อ้อ…คือบ้านพี่จะจัดงานเลี้ยงสังสรรค์น่ะ สามีพี่เค้าต้องการจัดงานเลี้ยงให้กับลูกน้อง ที่ปฏิบัติภารกิจสำเร็จ พี่เลยอยากมาถามเธอว่า พอจะหาของให้พี่ได้มั้ยจ๊ะ” ลู่จิงบอกธุระออกมา “แล้วต้องการเยอะมั้ยคะ เลี้ยงคนประมาณกี่คน ทำอาหารประมาณกี่อย่าง คะ ” เธอต้องการรู้จำนวนคนและปริมาณของที่แน่นอน“ก็ประมาณ 15 คนได้นะจ๊ะ” ลู่จิงคำนวณคร่าวๆ "อืม...ฉันสามารถทำขาหมูพะโล้ ข้าวมันไก่ ข้าวหน้าเป็ด เป็ดย่าง ขนมจีบ ซาลาเปา ฉันก็ทำได้นะคะ พี่สนใจรับอาหารสำเร็จรูปไป