11

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ

*****

"เราไม่อยากเข้าไปเสี่ยงในตลาดมืด เราจะทำยังไงดีนะ ใช่สิเราต้องหาตัวแทน แต่ว่าตัวแทนคือใครดีล่ะ คิดไม่ออกเลย หรือว่าเราจะเข้าไปสืบข่าวที่ตลาดมืดก่อนดีนะ" พอเว่ยเว่ยคิดได้ดังนั้นก็แต่งตัวไปที่ตลาดมืดทันที พอมาถึงตลาดมืดก็แจ้งรหัสกับคนเฝ้าทางเข้าตลาดทั้งสองคน

"เห็นเป้าหมายแล้ว" เว่ยเว่ยที่เฝ้ามองอยู่นานเธอก็เจอคนคนนึงที่มีท่าทางน่าสนใจ

"พี่ชายคะ ไม่ทราบว่าพี่ชายสนใจรับสินค้าจากฉันไปขายไหมคะ ฉันจะขายให้พี่ในราคาส่ง" เว่ยเว่ยไม่รอช้ารีบเข้าประเด็นโดยตรง ชายหนุ่มก็ได้แต่มองหน้าของเว่ยเว่ยด้วยความสงสัย ว่าเด็กสาวคนนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่

"นี่น้องสาวสิ่งที่น้องสาวพูดมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะ" ชายหนุ่มบอกออกไป

"ฉันก็ไม่ได้พูดเล่นๆเหมือนกันค่ะพี่ชาย ว่าแต่พี่ชายสนใจไหมคะ" เว่ยเว่ยยังคงต้องการคำตอบ ซึ่งเธอมั่นใจมากว่าเธอมองคนไม่ผิด เพราะชายหนุ่มคนนี้น่าจะมีแผงประจำสำหรับการขายของ และท่าทางจะขายดีมากด้วย ดูจากการแต่งกายด้วยเสื้อผ้าอย่างดี 

"เธอลองเสนอมาก่อนสิ" ชายหนุ่มยังไม่อยากเชื่อ

"ถ้างั้นฉันขอแนะนำตัวก่อนนะคะ ฉันมีชื่อว่าเฉียนเว่ยเว่ยค่ะพี่ชาย ไม่ทราบว่าพี่ชายมีชื่อว่าอะไรคะ" เธอต้องการรู้ชื่อ

"ผมมีชื่อว่าหลี่อี้เฟิง คราวนี้จะบอกสินค้าได้หรือยัง" ชายหนุ่มบอกชื่อตัวเองไป

"ได้เลยค่ะพี่อี้เฟิง ของที่ฉันจะมาเสนอขายให้พี่ก็เป็นพวกสินค้าทั่วไปนะค่ะ อย่างเช่นเนื้อหมู ไก่ตัว ไข่ไก่ เกลือ น้ำตาลทรายแดงซอสปรุงรส ขนมเปี๊ยะ และบางครั้งอาจจะมีผ้าห่ม ชุดเครื่องครัว ประมาณนี้แหละค่ะแล้วแต่ว่าฉันจะหาสินค้าอะไรได้ ไม่ทราบว่าพี่ชายสนใจไหมคะ" เว่ยเว่ยเสนอขายสินค้าแบบตรงจุด

"แล้วเธอจะส่งของแบบไหน" ชายหนุ่มยังถามต่อ 

"อืม...เรานัดเจอกันก็ได้ค่ะ แต่ว่าสินค้าของฉันมันจำนวนไม่เยอะเท่าไหร่นะคะ แล้วก็ไม่ได้ส่งให้พี่ทุกวัน ประมาณอาทิตย์ละ 2 ครั้งได้ค่ะ" เว่ยเว่ยบอกออกไป เพราะของในมิติของเธอไม่ได้มีจำนวนมาก เพราะมิติจะเพิ่มของให้เธอทุกเที่ยงคืน เธอต้องขนพวกมันออกมาก่อน แล้วถึงจะเอาของใหม่ออกมาได้

เพราะของที่เธอมีนั้นมีจำนวนจำกัด เพราะตอนที่เธอซื้อมา ไม่ได้ซื้อมาในจำนวนมากเพราะเงินเธอมีน้อย เธอเลยต้องบอกหลี่อี้เฟิงไว้ก่อนจะได้ไม่มีปัญหา เพราะในการส่งของแต่ละรอบก็จะมีปริมาณเท่ากันทุกรอบ

“แล้วฉันจะเชื่อใจเด็กอย่างเธอได้ยังไง” ชายหนุ่มยังระแวงอยู่

"ก็แค่เหมือนกับที่ฉันไว้ใจพี่ชายนั่นแหละค่ะ" เว่ยเว่ยตอบกลับไปอย่างมั่นใจ

ชายหนุ่มจึงพิจารณาเด็กสาวตรงหน้าอีกครั้ง ว่าเขาควรจะเสี่ยงกับเด็กคนนี้หรือไม่คำตอบที่เขาได้ คือน่าจะเสี่ยงได้เพราะว่าไม่มีอะไรเสียหาย ตัวเขาเองก็ทำอาชีพนี้อยู่แล้วของมาเงินไปก็เท่านั้นเอง

"ได้ตกลงตามนั้นแล้วกัน ว่าแต่วันนี้เธอมีของมาไหม" อี้เฟิงถามหาสินค้าทันที

"มีสิคะพี่อี้เฟิงแต่ว่าฉันไม่ได้ถือมาด้วยหรอกนะฉันวางไว้ตรงมุมนู้นเดี๋ยวฉันไปถือมาให้ดูนะคะ" แล้วเว้ยๆก็วิ่งกลับเข้าไปในมุมๆนึงเพื่อทำทีเอาของออกมา

"นี่ค่ะสินค้าตัวอย่าง พอจะใช้ได้ไหมคะ" อี้เฟิงจึงพิจารณาสินค้าที่เว่ยนำมาให้ดู

"อืม..ใช้ได้ทีเดียวของสดดีมาก"ชายหนุ่มพยักหน้าพอใจ

"ใช่ไหมล่ะคะ ฉันบอกแล้วของฉันดีจริง" เว่ยเว่ยยังคงโฆษณาสินค้าต่อ

"ถ้าเธอจะส่งสินค้ารอบแรกได้เมื่อไหร่ แล้วสถานที่รับสินค้าล่ะ" ในเมื่อของดีขนาดนี้เขาก็อยากที่จะเอาไปขายให้เร็วที่สุด

"วันนี้วันที่10 อีก3วันเป็นไงคะ รับส่งสินค้าทุก 5 วัน พี่อี้เฟิงพอใจมั้ยคะ ส่วนสถานที่เดี๋ยวฉันบอกอีกทีนะคะ" เว่ยเว่ยเสนอออกไป

"อืม..ได้สิตามนั้นแล้วกัน"

"ถ้างั้นอีก 2 วันก่อนวันนัดรับของฉันจะมาหาพี่อีกครั้งนะคะ เพื่อนัดสถานที่อีกทีนึง" ตอนนี้เธอยังไม่มีสถานที่ เธอต้องไปจัดการ

"ส่วนสินค้าในตะกร้านี้ พี่อี้เฟิง รับไปนะคะ ถือเป็นน้ำใจที่เราเจอกันครั้งแรกและได้ทำธุรกิจร่วมกัน " เว่ยเว่ยไม่เสียดายของพวกนี้ เพราะถ้าเธอทำการค้านี้สำเร็จ เงินมากมายก็จะเป็นของเธอ

"ไม่ได้หรอก ของซื้อของขาย คิดเงินมาแล้วกันพี่จะจ่ายเงินให้" ชายหนุ่มไม่ยินยอม

"ได้ค่ะ นั้นฉันไม่เกรงใจพี่นะคะ" แล้วเว่ยเว่ยจึงคำนวณราคาของและรับเงินมาจากชายหนุ่ม

"วันนี้ฉันกลับก่อนนะคะอีก 3 วันเจอกันค่ะ" เมื่อเธอร่ำลาชายหนุ่มเสร็จเธอก็เดินออกมาจากตลาดมืดทันที

"เราต้องไปหาบ้านเช่าเป็นหลังแล้วล่ะ เพื่อไว้รับส่งสินค้า ถ้านัดรับสินค้าที่ห้องเช่า ไม่ปลอดภัยแน่นอน เพราะคนเช่าอยู่เยอะ" ก่อนกลับห้องเช่าเว่ยๆจึงเดินตามหาบ้านเช่าก่อน