All Chapters of นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ (ยุค70): Chapter 21 - Chapter 30

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****"เข้ามาก่อนค่ะ เดินทางมากันเหนื่อยไหมคะ" เว่ยเว่ยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง"ไม่หรอก พี่ชินแล้ว " พี่ชายใหญ่บอก เพราะปกติแล้วเขาจะเป็นคนเอาของมาให้น้องสาวเสมอ จึงชินกับการเข้ามาในอำเภอ"ใช่ พี่ก็ไม่เหนื่อยเหมือนกัน " พี่ชายรองก็ไม่ยอมน้อยหน้า "แล้วนี่ทานอะไรมากันหรือยังคะ นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้วเดี๋ยวน้องไปเตรียมอาหารให้ทานดีกว่า" เว่ยเว่ยเอ่ยถาม เพราะแหงนหน้าขึ้นฟ้าก็เห็นว่าพระอาทิตย์ไกล้จะตรงหัวแล้ว"ไม่เป็นไรหรอกเว่ยเว่ยเดี๋ยวพวกพี่กลับไปกินที่บ้านก็ได้" พี่ชายใหญ่ท้วงขึ้นมา เพราะไม่อยากให้น้องลำบากหาอาหารให้พวกตน"ไม่เป็นไรหรอกค่ะแค่นี้เอง พอดีน้องตุ๋นขาหมูไว้ กินข้าวกับตุ๋นขาหมูแล้วกันนะคะ ถ้างั้นน้องไปเตรียมอาหารก่อน พวกพี่รออยู่ตรงนี้นี่แหละเดี๋ยวน้องมา ถ้าเสร็จแล้วน้องจะเรียกให้ไปช่วยยกนะคะ " เว่ยเว่ยเอ่ยแกมบังคับให้พี่ชายกินข้าว ที่เว่ยเว่ย ไม่ให้พี่ชายทั้งสองเข้ามาในครัวเพราะว่าตนจะได้เอาขาหมูพะโล้ออกมาจากในมิติ เพราะว่าจริงๆแล้วเธอไม่ได้ตุ๋นเอง เธอจึงรีบเอาของออกมาจากในมิติ จัดการเทใส่หม้อ ดีนะที่ในเตายังมีถ่านเหลืออยู่ จึงไม่ต้องจุดไฟเพิ่ม แค่อุ่นให้

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****วันนี้เป็นวันที่เว่ยเว่ยนัดใว้กับพี่สาวเจียง เว่ยเว่ยก็ได้เตรียมของต่างๆ ที่พี่ลู่จิงสั่งใว้ เธอไปหาซื้อหม้อดินมาใส่อาหารแทนหม้อสแตนเลสที่เธอมีอยู่ เพราะไม่ต้องการให้เป็นที่สนใจมากนัก ในยุคสมัยนี้ หม้อเหล็ก กะทะเหล็ก นั้นมีราคาค่อนข้างแพง แถมยังต้องใช้คูปองอุตสาหกรรมอีกด้วย เธอจึงต้องปลอดภัยใว้ก่อน "สวัสดีค่ะ ฉันมาแล้วค่ะ " เว่ยเว่ยกล่าวทักทายแม่บ้านที่ออกมาทิ้งขยะพอดี "สวัสดีจ๊ะ เข้าไปข้างในกันเถอะคุณนายรออยู่"แม่บ้านก็เชื้อเชิญเว่ยเว่ยให้เข้าไปในบ้านทันที "มาแล้วหรือจ๊ะเว่ยเว่ย เป็นยังไงบ้าง ขนของมาลำบากมั้ย" ลู่จิงเอ่ยถามทันทีที่เห็นเว่ยเว่ย"สวัสดีค่ะพี่ลู่จิง ขนของมาไม่ลำบากเลยค่ะ เพราะว่าฉันมีรถเข็นเป็นเครื่องทุ่นแรง" เธอได้เอาออกมาจากมิติ ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่ามันมาได้อย่างไร เท่าที่จำได้เธอไม่ได้ซื้อมาแน่นอน แต่ก็ช่างเถอะ มีให้เธอใช้ก็ดีมากแล้ว"ดีจ๊ะ แล้วพวกเราต้องทำยังไงบ้างจ๊ะ" ลู่จิงถามขึ้นเพื่อที่จะได้จัดการได้ถูก"ถ้างั้นให้พี่แม่บ้านยกของเข้ามาก่อนเลยค่ะ ฉันคิดว่าจะอยู่ช่วยจัดของด้วย เพราะข้าวมันไก่กับข้าวหน้าเป็ดมันต้องทำทีละจาน ฉันจึงคิดว่าจ

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****วันนี้เว่ยเว่ย ยังไม่ได้ไปโรงเรียนเพราะยังไม่หายเจ็บขาดี เธอจึงออกมานั่งรับลมอยู่ที่หน้าบ้าน หลังจากที่พี่ชายหลี่มารับของไปแล้ว วันนี้เงินที่เธอได้รับน้อยกว่าทุกครั้ง เพราะว่าขาดจักรยานไป 1 คัน ก็คือคันที่เธอให้พี่ชายทั้งสองเอากลับบ้านไปที่ชนบทนั่นแหละ แต่เธอก็ไม่ได้คิดเสียดายอะไร เพราะเธอคิดว่าทำเพื่อครอบครัว จักรยานคันหนึ่งมันมีประโยชน์มากสำหรับการเข้าออกชนบท โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าหลังจากที่พี่ชายทั้งสอง ขี่รถจักรยานกลับบ้านเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นบ้าง เหตุการณ์เมื่อ 2-3 วันก่อน "แม่ครับพ่อครับ พวกผมกลับมาแล้ว" พี่ชายใหญ่และพี่ชายรอง เอ่ยทักทายพ่อกับแม่ที่นั่งอยู่ที่แคร่หน้าบ้าน"อ้าว ลูกใหญ่ ลูกรอง กลับมาหรอลูก แล้วลูกไปเอารถจักรยานของใครมาหรอ" แม่มู่เอ่ยถามเมื่อเห็นจักรยานคันใหม่ ที่ลูกชายจูงเข้ามา"ของน้องนะครับแม่ น้องให้พวกผมเอากลับมาด้วย" พี่ชายใหญ่บอกกับแม่"แล้วเอาของน้องมาทำไมกัน ทำไมไม่ให้น้องเก็บไว้ใช้เองล่ะลูก" แม่มู่ยังซักถามต่อ"ก็น้องนะสิครับ บังคับพวกผมให้เอามา บอกว่าไม่ค่อยได้ใช้ อยากให้พวกเราเอามาใช้ จะได้เกิดประโยชน์มากกว่า" พี่ช

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****หลังจากวันนั้น ที่เว่ยเว่ยตกลงกับป้าหวังเรื่องการซื้อขายบ้าน ตอนนี้หนังสือกรรมสิทธิ์ก็อยู่ในมือของเว่ยเว่ยเรียบร้อยแล้ว "การมีทรัพย์สินของตัวเอง มันก็ดีแบบนี้แหละ หรือว่าเราจะวางแผนใหม่ดีนะ" เว่ยเว่ยชื่นชมกับทรัพย์สินชิ้นแรกของเธอ และกำลังคิดว่าเธอจะกว้านซื้อบ้านและที่ดินตามกำลังทรัพย์ของเธอ ตอนที่เธอมาที่นี่ใหม่ๆเธอลืมคิดไปว่าในอนาคตนั้น บ้านและที่ดินจะมีราคาสูงมาก เธอจึงคิดว่าการมีบ้านและที่ดินนั้นดีมาก สามารถขายต่อเพื่อเกร็งกำไร หรือให้เช่าก็ได้ แต่ว่าตนจะแบ่งเงินใว้สำหรับลงทุนและใว้ใช้ยามจำเป็นด้วยส่วนหนึ่ง วันนี้เธอว่างทั้งวันจึงคิดว่าจะทบทวนหนังสือเพื่อที่จะเตรียมสอบในอาทิตย์หน้า เว่ยเว่ยเธออยากจะชวนปิงปิงมาติวหนังสือด้วย เพราะอยากให้เพื่อนได้คะแนนดีๆ แล้วเวลาไปสอบมหาวิทยาลัยนั้นจะได้มีความรู้ที่แม่นยำเพิ่มมากขึ้น แต่ว่าบ้านของปิงปิงนั้น ไกลจากบ้านของเธอมาก เธอจึงคิดว่าเอาไว้ติวให้ตอนเย็นเหมือนทุกวันก็ได้ ในระหว่างที่เธอทบทวนหนังสืออยู่นั้น เธอจึงมีความคิดที่ว่า เธอจะเอาหมูในมิติที่ไม่ได้เอาออกมานั้นมาทำหมูแดดเดียวไว้ส่งขายให้กับพี่ชายหลี่ เพรา

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****โรงเรียนมัธยม.....วันนี้เป็นการสอบวันแรก ซึ่งทางโรงเรียน ใช้เวลาในการสอบสองวัน วันละสี่วิชาด้วยกัน เมื่อเวลาสอบใกล้มาถึง ก็จะเห็นนักเรียนต่างถือหนังสือที่จะสอบเป็นวิชาแรก ขึ้นมาอ่านเพื่อที่จะได้จดจำรายละเอียดในวิชานั้นให้ได้มากที่สุด "เว่ยเว่ย เธอไม่อ่านหนังสือหน่อยหรอ นี่ใกล้จะได้เวลาเข้าห้องสอบแล้วนะ" ปิงปิงเงยหน้าขึ้นมาถามหลังจากที่ไม่เห็นว่าเพื่อนสนิทจะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านเหมือนกับคนอื่นๆ"ไม่ล่ะ ฉันอ่านมาพอแล้ว และอีกอย่างนะ ถึงอ่านตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก เพราะว่ามันไม่มีสมาธิในการท่องจำ" เว่ยเว่ยอธิบายให้ปิงปิงเข้าใจ "อ๋อ..อย่างนี้นี่เอง แต่ฉันไม่ค่อยมั่นใจเลย ถ้าได้อ่านอีกสักหน่อยคงจะดี" ปิงปิงกลัวว่าเธอจะทำข้อสอบไม่ได้ "ขอนั่งด้วยคนนะเว่ยเว่ย ปิงปิง ที่ตรงอื่นมันเต็มหมดแล้ว" ไป๋หลิวอี้พร้อมผองเพื่อนเดินเข้ามายืนตรงหน้าทั้งสองคน "จะไปขอทำไมกัน นี่มันหน้าห้องใครจะนั่งก็ได้ ไม่จำเป็นต้องขอใคร" เพื่อนคนหนึ่งของหลิวอี้พูดขึ้น"ใช่แล้วล่ะ ส่วนเธอปิงปิง ไม่ต้องอ่านแล้วหนังสือน่ะ อ่านไปก็ทำไม่ได้หรอก เสียเวลาเปล่า" เพื่อนคนที่สองเสริมขึ้นอีก“นี่พวก