KABANATA 3

Celeste Reyes POV

Tatlong araw na ang nakalipas simula nang mag-walkout si Iñigo sa maliit kong apartment, pero ang bigat sa dibdib ko ay tila lalong tumitindi. Akala ko ay doon na natatapos ang lahat, na hihintayin ko na lang ang pirmadong papel para tuluyan na akong maging malaya. Pero nagkamali ako. Masyado kong minalit ang pagiging desperado ni Iñigo na protektahan ang kanyang perpektong imahe.

Nakatitig ako sa screen ng laptop ko nang makatanggap ako ng sunod-sunod na tawag mula sa dati kong kliyente. Isang malaking project sana para sa isang bagong boutique hotel, pero sa isang iglap, binawi nila ang kontrata. Pagkatapos niyon, isa pang tawag ang dumating. Ang project na tinatapos ko para sa isang luxury condo ay bigla ring "on hold" dahil sa ilang legal issues na hindi ko maintindihan.

Nanginginig ang mga kamay ko habang hinihigpitan ang hawak sa phone. Hindi ako tanga. Alam ko kung kaninong pakana ito.

Eksaktong alas-tres ng hapon, isang itim na Rolls-Royce ang pumarada sa tapat ng luma kong apartment building. Hindi na ako nagulat nang bumaba roon ang personal secretary ni Iñigo na si Jonas.

"Ma'am Celeste, pinasusundo po kayo ni Sir Iñigo. May mahalagang pagpupulong po sa mansyon kasama ang kanyang Lolo," pormal nitong sabi.

Gusto ko sanang tumanggi, pero alam kong kapag ang matandang Samonte na ang nagpatawag, walang kawala. Si Lolo Mateo ang tanging tao sa pamilyang iyon na naging mabuti sa akin. Siya rin ang dahilan kung bakit hindi basta-basta maiwan ni Iñigo ang kasal na ito.

Pagdating ko sa mansyon, agad akong dinala sa study room. Nandoon si Iñigo, nakatayo malapit sa bintana, habang si Lolo Mateo ay nakaupo sa kanyang swivel chair, hawak ang divorce papers na isinulat ko.

"Celeste, apo," malambot ang boses ni Lolo, pero bakas ang lungkot. "Ano itong nabalitaan ko? Bakit nagdesisyon ka nang ganito?"

Tumingin ako kay Iñigo. Walang emosyon ang kanyang mukha, tila nanonood lang ng isang pelikula.

"Lolo, hindi ko na po kaya," diretsong sagot ko. "Ayoko na pong maging asawa sa papel lang."

"Iñigo," baling ni Lolo sa kanyang apo. "Anong ginawa mo sa asawa mo?"

"Wala akong ginawa, Lo," malamig na sagot ni Iñigo. "Sadyang nagiging emosyonal lang siya dahil sa pressure ng trabaho."

"Pressure ng trabaho?" Natawa ako nang mapait. "Iñigo, pinatigil mo ako sa pagtatrabaho simula noong ikasal tayo! At ngayon, sinisira mo ang career na pilit kong binabalikan!"

Humarap sa akin si Iñigo, ang kanyang mga mata ay tila nagbababala. "I told you, Celeste. You need to think about the consequences."

Huminga nang malalim si Lolo Mateo. "Hindi ako papayag na maghiwalay kayo nang ganito lang. May image ang mga Samonte na dapat protektahan, lalo na’t paparating ang aming public listing sa stock market. I will give you a condition. 90 days. Manatili kayo sa iisang bubong sa loob ng tatlong buwan bilang mag-asawa. Kapag pagkatapos niyon ay gusto mo pa ring umalis, Celeste, ako mismo ang pipirma sa mga dokumentong kailangan niyo."

Gusto kong sumigaw. Tatlong buwan? Siyamnapung araw sa impiyernong ito? Pero nang tingnan ko si Iñigo, nakita ko ang tagumpay sa kanyang mga mata. Alam niyang wala akong choice. Kapag hindi ako pumayag, sisiguraduhin niyang wala nang tatanggap sa aking kumpanya sa buong bansa.

Nang makaalis si Lolo, naiwan kaming dalawa ni Iñigo sa malawak na silid.

"You're a monster," bulong ko sa kanya.

"No, Celeste. I'm a businessman," sagot niya habang dahan-dahang lumalapit sa akin. "At ang bilyonaryong asawa mo ay hindi basta-basta nagpapatalo sa isang emosyonal na babae. You want to play hard to get? Fine. Pero gagawin mo 'yan dito sa mansyon."

"Wala akong balak makipaglaro sa'yo."

"Well, too bad. Because for the next 90 days, we are going to be the perfect couple. At para siguradong hindi ka tatakas o gagawa ng eksena..." Huminto siya sa mismong harap ko, sapat na para maramdaman ko ang init ng kanyang katawan. "...you will stay in my room. In my bed."

"What? No! May sarili akong kwarto rito!"

"Not anymore. Pinalipat ko na ang lahat ng gamit mo sa master's bedroom kanina lang. Ayokong maghinala si Lolo o ang mga katulong na nagpapanggap lang tayo. If you want that freedom after 90 days, you follow my rules."

Wala akong nagawa kundi sumunod. Nang sumapit ang gabi, pumasok ako sa kwarto niya—ang kwartong dati ay pinupuntahan ko lang kapag "kailangan" niya ako. Pero ngayon, ito na ang kulungan ko.

Lumalabas si Iñigo mula sa banyo, tanging puting tuwalya lang ang nakabalot sa kanyang baywang. Ang kanyang maskuladong dibdib ay basa pa, at ang mga patak ng tubig ay dahan-dahang tumutulo pababa sa kanyang matitigas na abs. Napaiwas ako ng tingin, pero ramdam ko ang biglang pagbilis ng tibok ng puso ko. Galit ako sa kanya, pero hinding-hindi ko maikakaila na ang atraksyon ko sa kanya ay tila isang sumpa.

"Hindi ka pa matutulog?" tanong niya, ang boses ay malalim.

"Sa sofa ako matutulog," sabi ko habang kumukuha ng unan.

"No. In the bed, Celeste. Ayokong makita ng mga katulong bukas na gusot ang sofa. It will look suspicious."

"Wala namang makakakita!"

Hindi siya nakinig. Lumapit siya sa akin at hinablot ang unan na hawak ko. Sa isang mabilis na galaw, itinulak niya ako nang marahan sa malambot na kama. Agad siyang sumunod, ang kanyang mga braso ay nakakulong sa magkabilang gilid ko, dahilan para mapako ako sa hinihigaan ko.

Amoy ko ang sabon niya at ang natural na amoy ng kanyang balat. Napakalapit niya. Ang kanyang mga mata ay nakatitig sa mga labi ko, at ramdam ko ang init na nanggagaling sa kanya. Ito ang tensyong kinatatakutan ko—ang pagnanasang hindi kayang kontrolin ng galit ko.

"Ano ba, Iñigo... bitawan mo ako," mahina kong sabi, pero ang boses ko ay walang lakas.

"Bakit ka nanginginig, Celeste?" bulong niya, ang kanyang labi ay muntik nang sumagi sa tainga ko. "Hindi ba't ito ang gusto mo? Ang makuha ang atensyon ko? Well, you have it now. All of it."

Hinawakan niya ang baywang ko, ang kanyang mainit na palad ay gumapang sa ilalim ng silk nightgown ko. Napahigit ako ng hininga. Alam ko ang laro niya. Gusto niyang sumuko ako. Gusto niyang patunayan na kahit anong divorce papers ang isulat ko, ang katawan ko ay sa kanya pa rin.

"I hate you," sabi ko, kahit na ang puso ko ay tila sasabog na sa bilis ng tibok.

"Good," sagot niya, sabay dampi ng kanyang ilong sa leeg ko. "Use that hate. Burn with it."

Nararamdaman ko ang pagtigas ng kanyang katawan laban sa akin. Ang bawat haplos niya ay tila nag-iiwan ng marka ng pagmamay-ari. Gusto kong lumaban, gusto kong itulak siya, pero ang traydor kong katawan ay dahan-dahang bumibigay. Ang pagnanasa ay mas matindi pa sa galit.

Pero bago pa lumalim ang lahat, bago ko pa makalimutan ang sarili ko, bigla siyang huminto. Tumingin siya sa akin nang may malamig na ngisi.

"Get some sleep, Celeste. This is going to be a very long 90 days."

Pagkatapos niyon, tumalikod siya at natulog nang parang walang nangyari. Naiwan akong tulala, hinihingal, at punong-puno ng frustration. Ginamit niya ang pagnanasa ko laban sa akin para lang ipamukha na siya ang may kontrol.

Niyakap ko ang sarili ko habang nakatingin sa kisame. Siyamnapung araw. Siyamnapung araw sa loob ng bahay na ito kasama ang lalakeng marunong sumira ng lahat ng depensa ko. Hindi ko alam kung makakalabas pa ba akong buo ang puso rito.