All Chapters of เลดี้ลูซี่คอสมอส : Chapter 11 - Chapter 20

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าของลาสเวกัสลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามาตกกระทบลงบนเตียงคิงไซซ์คอสมอสค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะและอาการปวดเมื่อยตามตัวหายเป็นปลิดทิ้งราวกับได้ยาดี พิษไข้ลดลงจนกลับมาเป็นปกติ ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงมองร่างบางที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนของเขาลูซี่นอนขดตัวซุกอยู่กับแผงอกของเขา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ใบหน้าหวานใสที่ไร้เครื่องสำอางดูเหนื่อยล้าจากการอดนอนดูแลเขาทั้งคืนความรู้สึกผิดปนความรักเอ่อล้นขึ้นมาในอก คอสมอสค่อยๆ ขยับแขนที่สวมกอดเธอออกอย่างเบามือที่สุด เขายันตัวลุกขึ้น ช้อนร่างระหงที่นอนผิดท่าให้ขึ้นมาหนุนหมอนใบโตดีๆ จัดแจงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมทับจนถึงคอเพื่อไม่ให้เธอหนาวก่อนจะผละไป ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนเนิ่นนาน"ขอบคุณนะ พยาบาลส่วนตัวของฉัน" เขากระซิบเสียงแผ่วหวาน ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเวลาผ่านไปครู่ใหญ่...เสียงเปิดประตูห้องน้ำปลุกให้คนที่กำลังหลับลึกค่อยๆ ปรือตาขึ้น ลูซี่งัวเงียขยับตัว แต่แล้วภาพตรงหน้าก็ทำเอาความง่วงกระเจิงหายไปในพริบตา!คอสมอสเดินเช็ดผมที่เปียกชุ่มออกมาจากห้องน

หอคอย Stratosphere, ลาสเวกัสวิวพาโนรามาแบบ 360 องศาของเมืองลาสเวกัสจากจุดที่สูงที่สุด ไม่ได้ทำให้คอสมอสสนใจได้เท่ากับเลดี้สาวในชุดเดรสสีแชมเปญที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมื้อเที่ยงสุดหรูในโซน VVIP ที่ถูกเหมาปิดโซนเพื่อความเป็นส่วนตัว ดำเนินไปอย่างราบรื่น ลูซี่กำลังเพลิดเพลินกับสเต๊กเนื้อวากิวราดซอสทรัฟเฟิล ท่าทีเกร็งๆ ในตอนแรกเริ่มผ่อนคลายลงเมื่อคอสมอสคอยตักอาหารและเอาใจใส่เธออย่างเป็นธรรมชาติแต่แล้วบรรยากาศโรแมนติกก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงส้นสูงที่ดังกระทบพื้นอย่างจงใจ"คอสมอสคะ! อยู่นี่เอง ไดร่าตามหาคุณตั้งนาน!"เสียงแหลมปรี๊ดที่คุ้นหูทำให้มีดหั่นสเต๊กในมือของลูซี่ชะงักกึกไดร่า ฟลอยด์ ในชุดเดรสรัดรูปสีดำเดินเฉิดฉายฝ่าวงล้อมของบอดีการ์ดเข้ามา ซึ่งคอสมอสพยักหน้าอนุญาตให้ปล่อยตัวเข้ามาเพื่อตัดรำคาญ ไดร่าปรายตามองลูซี่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเหยียดหยาม ก่อนจะเดินไปหยุดยืนซ้อนหลังเก้าอี้ของคอสมอส โน้มตัวลงมาจงใจเบียดหน้าอกหน้าใจเข้ากับลาดไหล่กว้างของมาเฟียหนุ่มอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ"ไดร่า ใครอนุญาตให้คุณตามมาถึงที่นี่" คอสมอสถามเสียงเรียบเย็น นัยน์ตาสีรัตติกาลเริ่มฉายแววหงุดหงิด เขากำลังอ

"กระสุนแค่ถากไปครับบอส ไม่โดนเส้นเลือดใหญ่หรือกระดูก ผมทำแผลและเย็บปิดให้เรียบร้อยแล้ว แต่คืนนี้อาจจะมีไข้ขึ้นสูงเพราะแผลอักเสบนะครับ ผมจะจัดยาแก้อักเสบกับยาลดไข้ไว้ให้"หมอฟิลลิปรายงานอาการ ขณะเก็บอุปกรณ์ลงกระเป๋าคอสมอสพยักหน้ารับเรียบๆ แต่คนที่ดูจะใส่ใจกับคำสั่งหมอมากกว่าคนป่วยกลับเป็นเลดี้สาวที่ยืนกุมมือเขาอยู่ไม่ห่าง ลูซี่ขยับเข้าไปใกล้คุณหมอ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น"คุณหมอคะ แล้วเรื่องการล้างแผลล่ะคะ ต้องทำยังไงบ้าง? ต้องระวังเรื่องน้ำหรืออาหารอะไรเป็นพิเศษไหม?"คำถามรัวเป็นชุดของลูซี่ทำเอาคุณหมอยิ้มเอ็นดู ก่อนจะอธิบายขั้นตอนการทำความสะอาดแผล การทายา และข้อห้ามต่างๆ อย่างละเอียด ซึ่งเลดี้สาวก็ตั้งใจฟังและจดจำทุกขั้นตอนอย่างแม่นยำ ราวกับนักเรียนหน้าชั้นที่กำลังจดเลคเชอร์คอสมอสมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกอบอุ่นในอก เม่นน้อยของเขา ไม่กลัวเลือดของเขาอีกต่อไปแล้ว*********************หนึ่งชั่วโมงต่อมาแม้จะเป็นถึงเลดี้แห่งเมอร์เวล แต่ลูซี่ก็สลัดคราบลูกคุณหนูทิ้ง จัดการรวบผมยาว สวมผ้ากันเปื้อน และลงมือเข้าครัวด้วยตัวเองเพื่อทำซุปบำรุงกำลังให้คนเจ็บลูซี่เลือกทำซุปมันฝร

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา ประตูห้องน้ำก็เปิดออก คอสมอสเดินออกมาในชุดนอนผ้าไหมสีดำสนิท กระดุมถูกติดอย่างเรียบร้อยทุกเม็ดตามคำสั่งเป๊ะ แม้ผมจะยังชื้นนิดๆ แต่ความหล่อเหลาและรังสีความอันตรายก็ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อยลูซี่นั่งรออยู่ตรงขอบเตียงกว้าง เมื่อเห็นเขาทำตามข้อตกลงอย่างว่าง่าย เลดี้สาวก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้า ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินเข้าไปหามาเฟียหนุ่มที่กำลังยืนรอรับรางวัลด้วยสายตาพราวระยับ"เก่งมาก...คนไข้เชื่อฟังหมอแบบนี้ ต้องได้รางวัล"ลูซี่ยิ้มบางๆ เธอขยับเข้าไปประชิดตัว ยกสองแขนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งอย่างระมัดระวังไม่ให้โดนแผลที่ต้นแขนซ้าย ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อยฟอดดด...ฟอดดด...จมูกรั้นกดฝังลงบนแก้มสากทั้งซ้ายและขวา สูดดมกลิ่นครีมอาบน้ำหอมสดชื่นผสมกับกลิ่นกายบุรุษเพศเข้าเต็มปอด คอสมอสหลับตาพริ้มรับสัมผัสแสนหวาน รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อร้ายกาจ เขายกมือข้างขวาขึ้นตวัดรัดเอวคอดกิ่ว รั้งร่างบางให้แนบชิดกับแผงอก แล้วก้มลงหอมแก้มเนียนนุ่มของเธอคืนทั้งสองข้างเช่นกัน"ชื่นใจจัง..." คอสมอสกระซิบชิดใบหู ปลายจมูกโด่งยังคงคลอเคลียไม่ห่างพวงแก้มใส "แต่รางวัล

แสงแดดยามเช้ายังไม่ทันสาดส่องเต็มที่ แต่ภายในห้องประชุมผนังทึบของคฤหาสน์กลับคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดคอสมอสนั่งอยู่หัวโต๊ะกระจกตัวยาว แขนซ้ายที่เพิ่งเย็บแผลถูกพันด้วยผ้าพันแผลใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิท นัยน์ตาสีรัตติกาลดุดันและเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง เขามองภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดและเศษซากกระสุนที่บอดี้การ์ดเก็บกู้มาได้จากที่เกิดเหตุเมื่อวาน"ไอ้มือปืนรับจ้างนั่นหนีรอดไปได้ครับบอส ส่วนพวกรถที่ขับไล่กวดเรา พวกมันกัดลิ้นตัวเองตายก่อนที่เราจะเค้นความลับได้" อดัมมือขวาคนสนิทรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ดูเหมือนฝั่งนั้นจะจ้างพวกเดนตายมาทำงาน และเตรียมการมาอย่างดีเพื่อเล็งเป้าไปที่เลดี้ลูซี่โดยเฉพาะ""พวกสวะเอ๊ย..." คอสมอสสบถเสียงเหี้ยม นิ้วแกร่งเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะช้าๆ ที่ทำให้ลูกน้องในห้องแทบกลั้นหายใจความหวาดกลัวของลูซี่ที่ร้องไห้ตัวสั่นในอ้อมกอดเขาทั้งคืน เป็นเหมือนเชื้อไฟที่ราดรดลงบนความโกรธแค้นของมาเฟียหนุ่ม เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอต้องอยู่อย่างหวาดผวาแบบนี้อีกต่อไป"ในเมื่อพวกมันชอบลอบกัดอยู่ในมุมมืด เราก็จะกระชากหัวพวกมันออกมาสว่างๆ" คอสมอสแสยะยิ้มร้ายกาจ แผนการบางอย่างผุดขึ้นในหัว "อดั