บทที่ 20 : แผนลวงซ้อนแผน

แสงแดดยามเช้ายังไม่ทันสาดส่องเต็มที่ แต่ภายในห้องประชุมผนังทึบของคฤหาสน์กลับคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียด

คอสมอสนั่งอยู่หัวโต๊ะกระจกตัวยาว แขนซ้ายที่เพิ่งเย็บแผลถูกพันด้วยผ้าพันแผลใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิท นัยน์ตาสีรัตติกาลดุดันและเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง เขามองภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดและเศษซากกระสุนที่บอดี้การ์ดเก็บกู้มาได้จากที่เกิดเหตุเมื่อวาน

"ไอ้มือปืนรับจ้างนั่นหนีรอดไปได้ครับบอส ส่วนพวกรถที่ขับไล่กวดเรา พวกมันกัดลิ้นตัวเองตายก่อนที่เราจะเค้นความลับได้" อดัมมือขวาคนสนิทรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ดูเหมือนฝั่งนั้นจะจ้างพวกเดนตายมาทำงาน และเตรียมการมาอย่างดีเพื่อเล็งเป้าไปที่เลดี้ลูซี่โดยเฉพาะ"

"พวกสวะเอ๊ย..." คอสมอสสบถเสียงเหี้ยม นิ้วแกร่งเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะช้าๆ ที่ทำให้ลูกน้องในห้องแทบกลั้นหายใจ

ความหวาดกลัวของลูซี่ที่ร้องไห้ตัวสั่นในอ้อมกอดเขาทั้งคืน เป็นเหมือนเชื้อไฟที่ราดรดลงบนความโกรธแค้นของมาเฟียหนุ่ม เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอต้องอยู่อย่างหวาดผวาแบบนี้อีกต่อไป

"ในเมื่อพวกมันชอบลอบกัดอยู่ในมุมมืด เราก็จะกระชากหัวพวกมันออกมาสว่างๆ" คอสมอสแสยะยิ้มร้ายกาจ แผนการบางอย่างผุดขึ้นในหัว "อดัม สั่งคนของเราให้ปล่อยข่าวลือวงในออกไป บอกว่าฉันบาดเจ็บสาหัสจากเหตุการณ์เมื่อวาน และกำลังจะส่งตัวลูซี่ไปซ่อนที่เซฟเฮาส์นอกเมืองในคืนพรุ่งนี้ โดยมีบอดี้การ์ดคุ้มกันแค่ไม่กี่คน"

"บอสจะใช้เลดี้เป็นเหยื่อล่อเหรอครับ!? แต่ถ้าพลาดขึ้นมา" อดัมเบิกตากว้าง

"ฉันไม่มีวันเอาชีวิตผู้หญิงของฉันไปเสี่ยงหรอก" คอสมอสปรายตามองลูกน้อง "คนที่อยู่ในรถคุ้มกันพรุ่งนี้จะเป็น 'ตัวแทน' ส่วนลูซี่ตัวจริงจะอยู่ที่นี่ ภายใต้การคุ้มกันขั้นสูงสุดของฉัน... ปล่อยข่าวลือนี้ให้ไปเข้าหู 'ไดร่า' ซะ ยัยนั่นเป็นพวกเก็บความลับไม่อยู่ ถ้ามีหนอนบ่อนไส้หรือใครชักใยอยู่เบื้องหลัง พวกมันจะต้องฉวยโอกาสทองนี้ลงมือแน่นอน"

"เข้าใจแล้วครับบอส แผนลวงซ้อนแผนนี่เอง!" อดัมค้อมศีรษะรับคำสั่ง ก่อนจะรีบแยกย้ายไปจัดการวางหมากตามที่เจ้านายสั่งทันที

*******************

ในขณะที่ฝั่งมาเฟียกำลังวางแผนนองเลือด บรรยากาศบนเตียงคิงไซส์กลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ลูซี่ค่อยๆ ปรือตาขึ้นมา แสงแดดอุ่นๆ ของลาสเวกัสลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาทักทาย เธอขยับตัวบิดขี้เกียจเล็กน้อย รู้สึกตัวเบาหวิวและสดชื่นอย่างประหลาด อาการปวดหัวหรือความหวาดผวาจากฝันร้ายเมื่อคืนหายเป็นปลิดทิ้ง

ที่ว่างข้างกายเย็นเฉียบ บ่งบอกว่าเจ้าของเตียงลุกออกไปนานแล้ว แต่กลับมีเจ้าลูลู่ดัลเมเชียนตัวแสบ นอนเกยคางอยู่ตรงหมอนใบข้างๆ แทน พอเห็นเธอตื่น มันก็กระดิกหางทักทายพร้อมกับเอาหน้ามาถูไถ

"ตื่นแล้วเหรอลูลู่ เจ้านายตัวโตของเธอหนีไปทำงานแต่เช้าเลยสิ" ลูซี่ยิ้มหวาน ลูบหัวลายจุดของมันเบาๆ

เลดี้สาวลุกขึ้นยืน ก้าวเดินด้วยความมั่นคง อาการเซหรือความอ่อนเพลียไม่มีให้เห็นอีกแล้ว อ้อมกอดของคอสมอสเมื่อคืนคือยาวิเศษที่เยียวยาสภาพจิตใจของเธอได้อย่างยอดเยี่ยม

เพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่านและเครียดกับเรื่องลอบยิงเมื่อวาน ลูซี่ตัดสินใจดึงตัวเองกลับเข้าสู่โหมดการทำงานอีกครั้ง เธออาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเดรสผ้าลินินสีฟ้าอ่อนสบายตา แล้วตรงไปที่โต๊ะดราฟต์งานตรงมุมห้อง หยิบดินสอและกระดาษสเก็ตช์ขึ้นมา

การได้จดจ่ออยู่กับลายเส้นและประกายของอัญมณี คือการบำบัดชั้นเลิศของเลดี้แห่งเมอร์เวล

ภาพความทรงจำต่างๆ ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาถูกหลอมรวมเข้ากับสายเลือดศิลปิน ปลายดินสอของลูซี่ตวัดลงบนกระดาษอย่างลื่นไหลและเต็มไปด้วยแพสชัน เพียงไม่กี่ชั่วโมง เธอก็สามารถรังสรรค์แบบร่างเครื่องประดับคอลเลกชันใหม่ระดับมาสเตอร์พีซออกมาได้ถึงสามชิ้น

ดีไซน์แรกคือแรงบันดาลใจจากลูลู่ ต่างหูเพชรระย้าที่ดูขี้เล่นแต่หรูหรา ตัวเรือนทำจากทองคำขาว ประดับด้วยเพชรสีขาวบริสุทธิ์สลับกับการฝังแบล็กไดมอนด์เป็นจุดๆ อย่างมีศิลปะ เลียนแบบลวดลายของสุนัขดัลเมเชียน สื่อถึงความซื่อสัตย์ ความน่ารัก และความมีชีวิตชีวาที่เข้ามาเติมเต็มรอยยิ้มให้เธอ

ดีไซน์ที่สองคือ คอสมอส เป็นจี้สร้อยคอผู้ชายและผู้หญิงแบบยูนิเซ็กซ์ ตัวเรือนภายนอกทำจากแพลตทินัมและไทเทเนียมสีเข้ม ดีไซน์เป็นรูปทรงเรขาคณิตที่ดูแข็งแกร่งคล้ายโล่หรือเกราะกำบัง

ทว่าเมื่อมองลึกลงไปตรงกลาง จะเห็น ทับทิมสีเลือดนก เม็ดงามซ่อนอยู่ด้านใน สื่อถึงความแข็งกร้าวของมาเฟีย ที่ซ่อนบาดแผลสีเลือดและความรักที่ร้อนแรงไว้ปกป้องคนข้างใน

และแบบสุดท้ายคือ อาชีพวิศวกรการแพทย์ของคอสมอส ผสมผสานกับตัวตนเลดี้สายดอกไม้ของลูซี่ เป็นแบบกำไลข้อมือที่โดดเด่นด้วยการนำรูปทรงของ ฟันเฟืองและเกลียวดีเอ็นเอ สัญลักษณ์ของ Hernandez BioMed มาถักทอเข้ากับลวดลายเถาวัลย์กุหลาบของเมอร์เวล ประดับด้วยเพชรสีชมพู และแซฟไฟร์สีน้ำเงินเป็นการผสานโลกสองใบที่แตกต่างกันสุดขั้วให้รวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างลงตัว

"เสร็จแล้ว..."

ลูซี่วางดินสอลง ยกกระดาษสเก็ตช์ทั้งสามแผ่นขึ้นมาดูด้วยรอยยิ้มกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ คอลเลกชันนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณและความรู้สึกที่ลึกซึ้งที่สุดเท่าที่เธอเคยออกแบบมาเลยทีเดียว

แกร๊ก...

เสียงเปิดประตูดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคอสมอสที่เดินเข้ามาในห้อง เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเลดี้สาวนั่งยิ้มแฉ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน แทนที่จะนอนซมอยู่บนเตียงอย่างที่เขากังวล

"หน้าบานเชียว อารมณ์ดีอะไรแต่เช้า" คอสมอสเดินเข้ามาหา เอามือเท้าขอบโต๊ะแล้วชะโงกหน้าดูผลงานของเธอ "ไหนดูสิ วาดอะไรอยู่"

ลูซี่รีบพลิกกระดาษคว่ำลงทันที หน้าซับสีเลือดเล็กน้อย "ความลับย่ะ! ห้ามดูจนกว่าฉันจะสั่งช่างทำชิ้นงานต้นแบบเสร็จ"

"หวงซะด้วย" คอสมอสยิ้มขำ เอื้อมมือไปบีบจมูกรั้นเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว "เห็นเธอสดใสแบบนี้ ฉันก็เบาใจ นึกว่าจะยังขวัญเสียเรื่องเมื่อวานอยู่"

"ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่หนี และจะไม่กลัวอีกแล้ว... เพราะฉันรู้ว่านายจะปกป้องฉัน" ลูซี่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มหวานจับใจส่งไปให้คนป่วยที่เพิ่งไปลุยงานแต่เช้า "แผลนายเป็นยังไงบ้าง? ปวดไหม? ให้ฉันเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ก่อนทานมื้อเช้าไหมคะ"

มาเฟียหนุ่มหน้าหยกถึงกับชะงักไปสามวิฯ เมื่อเจอโหมดเลดี้สายอ้อนและแสนดีเข้าไปเต็มๆ หัวใจที่เคยว้าวุ่นเรื่องศัตรูกลับมาพองโตคับอกอีกครั้ง

"ถ้าเปลี่ยนแผลแล้ว จะมีรางวัลเหมือนเมื่อคืนไหมล่ะ" คอสมอสเลิกคิ้วถามเสียงพร่า แววตาเจ้าเล่ห์พราวระยับกลับมาทำงานทันที