บทที่ 12 : แฟชั่นที่ทำให้ใจสั่น

เช้าวันต่อมาหลังจากได้ชาสมุนไพรสูตรเมอร์เวลและการดูแลแบบแนบชิด จนแทบจะกลายเป็นแนบเนื้อ อาการไข้ของคอสมอสก็หายเป็นปลิดทิ้ง ร่างกายกำยำกลับมาฟิตปั๋งเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ราวกับไม่เคยป่วยมาก่อน

เพื่อเป็นการไถ่โทษที่เอาแต่ใจจนลูซี่ไม่ได้พักผ่อน มาเฟียหนุ่มจึงเอ่ยปากชวนเลดี้สาวออกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาข้างนอก เพื่อให้เธอได้ผ่อนคลายจากการอุดอู้ในคฤหาสน์มาหลายวัน

"แต่งตัวสวยๆ ล่ะ เดี๋ยวฉันจะพาไปทานมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารมิชลินสตาร์บนหอคอย Stratosphere แล้วค่อยไปเดินเล่น"

นั่นคือคำสั่งทิ้งท้ายของเขาตอนมื้อเช้า

ลูซี่รับคำท้าด้วยความตื่นเต้น วิญญาณดีไซเนอร์และแฟชั่นนิสต้าตัวแม่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น เธอจัดการรื้อตู้เสื้อผ้า แต่งหน้าทำผมจัดเต็มเพื่อออกไปท้าทายแสงแดดของลาสเวกัส

ณ โถงบันไดชั้นล่าง

คอสมอสในชุดสูทลำลองสีกรมท่าสุดเนี้ยบ ยืนล้วงกระเป๋ารออยู่ตรงเชิงบันได โดยมีอดัมและกองทัพบอดี้การ์ดชุดดำนับสิบชีวิตยืนเรียงแถวเตรียมพร้อมอารักขาอย่างเข้มงวด

ตึก... ตึก... เสียงส้นสูงกระทบขั้นบันไดหินอ่อนดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันไปมอง

และทันทีที่ร่างระหงก้าวพ้นหัวมุมบันไดลงมา หัวใจของคอสมอสก็กระตุกวูบ แทบจะวายเฉียบพลันเป็นรอบที่สองของวัน

ลูซี่ปรากฏตัวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวจัดของเธอให้สว่างวาบราวกับหลอดไฟนีออน ท่อนบนคอวีเว้าลึกอวดเนินอกอวบอิ่ม ท่อนล่างผ่าข้างสูงปรี๊ดโชว์เรียวขาเสลาทุกครั้งที่ก้าวเดิน ซ้ำยังสวมหมวกปีกกว้างทรงฟลอปปี้สานสีดำสุดเก๋ ปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง ยิ่งเสริมให้เธอดูเซ็กซี่ ลึกลับ และเย้ายวนจนแทบหยุดหายใจ

บอดี้การ์ดชุดดำที่ยืนเรียงแถวอยู่ถึงกับตาค้าง อ้าปากหวอ บางคนเผลอกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ลูกตาแทบจะถลนหลุดออกมานอกเบ้า!

"หันหลังไปให้หมดเดี๋ยวนี้!!!"

เสียงตวาดกร้าวของคอสมอสดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่า ทำเอาบอดี้การ์ดทั้งสิบคนสะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับกลับหลังหัน ยืนตัวเกร็งชิดกำแพง หลับตาปี๋กันแทบไม่ทัน

"ใครบังอาจแอบดูเลดี้ ฉันจะควักลูกตามันออกมากระทืบให้จมดิน!" มาเฟียหนุ่มคาดโทษเสียงเหี้ยม ก่อนจะจ้ำอ้าวขึ้นบันไดไปประชิดตัวหญิงสาวที่กำลังเดินทำหน้างงอยู่กลางทาง

"มีอะไรเหรอคอสมอส นายตวาดลูกน้องทำไม" ลูซี่เลิกคิ้วถามใต้ปีกหมวกใบกว้าง

"เธอนั่นแหละ! ไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้เลยนะลูซี่!" คอสมอสกัดฟันกรอด คว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงดึงให้เธอเดินกลับขึ้นไปที่ชั้นสามทันที

"เปลี่ยนทำไม! ชุดนี้มันแฟชั่นลาสเวกัสนะ! ฉันอุตส่าห์เลือกตั้งนาน!" ลูซี่โวยวาย พยายามขืนตัวไว้ "นายบอกเองว่าให้แต่งตัวสวยๆ!"

"สวยน่ะมันสวย! แต่มันโป๊เกินไป! ผ้าก็บางแถมยังแหวกหน้าผ่าหลังไปถึงไหนต่อไหน ขืนปล่อยให้เธอใส่ชุดนี้เดินออกไปข้างนอก ไอ้พวกผู้ชายทั้งลาสเวกัสได้ตาเหลือกกันพอดี!" คอสมอสดันร่างบางเข้าไปในห้องนอนของเธอ แล้วปิดประตูล็อกดังปัง

"คนบงการ! ทีสาวๆ ของนายใส่สั้นกว่านี้ตั้งเยอะ นายยังไม่เห็นบ่นเลย!" ลูซี่เถียงกลับ กอดอกเชิดหน้าใส่

"ก็ผู้หญิงพวกนั้นไม่ใช่ 'ของฉัน' นี่!"

คำพูดที่หลุดปากออกมาด้วยความหึงหวงทำเอาลูซี่ชะงัก หน้าเห่อร้อนขึ้นมาดื้อๆ คอสมอสเองก็ชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อรู้ตัวว่าเผลอหลุดปากความในใจออกไป แต่เขาก็ไม่คิดจะถอนคำพูด

ชายหนุ่มเดินตรงดิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าของเธอ จัดการรื้อหาชุดด้วยตัวเองอย่างรวดเร็ว

"เอาชุดนี้"

คอสมอสโยนชุดเดรสผ้าชีฟองลายดอกไม้โทนสีแชมเปญลงบนเตียง มันเป็นชุดกระโปรงยาวคลุมเข่า แขนตุ๊กตา คอวีลึกกำลังดีพอให้เห็นความเซ็กซี่เล็กๆ แต่ไม่โป๊จนเกินงาม และจุดเด่นของชุดนี้คือ มันเป็นดีไซน์แบบมีเชือกผูกเอวเพื่อเน้นทรวดทรง

"ไปเปลี่ยนซะ เซ็กซี่ได้ แต่ต้องมีลิมิต" เขาออกคำสั่งเด็ดขาด "ฉันให้เวลาห้านาที ถ้าไม่เปลี่ยน ฉันจะเปลี่ยนให้เอง"

เจอสายตาเอาจริงของมาเฟียขี้หวงเข้าไป ลูซี่ก็จำต้องคว้าชุดเดินกระแทกส้นเท้าปึงปังเข้าไปในห้องแต่งตัว

ไม่กี่นาทีต่อมา เธอก็เดินหน้างุ้มออกมาในชุดที่เขาเลือกให้ แม้จะบ่นว่ามันดูเรียบร้อยไปนิด แต่ชุดเดรสสีแชมเปญตัวนี้กลับเน้นสัดส่วนอกอวบอิ่มและสะโพกผายของหุ่นนาฬิกาทรายได้อย่างสมบูรณ์แบบ ซ่อนรูปจนดูมีเสน่ห์น่าค้นหากว่าชุดแดงเมื่อครู่เสียอีก

"พอใจหรือยัง!" ลูซี่กระแทกเสียงถาม ยืนกางแขนออกให้เขาดู

คอสมอสไล่สายตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า นัยน์ตาสีรัตติกาลทอประกายพึงพอใจและหลงใหลอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงก้าวเข้าไปหาเธออย่างเชื่องช้า จนระยะห่างระหว่างทั้งสองหดสั้นเหลือเพียงไม่กี่คืบ

"ยังไม่เรียบร้อย" เขากระซิบเสียงพร่า

คอสมอสโน้มตัวลงเล็กน้อย มือหนาที่เคยม้วนจับแต่ปืนและเอกสารสำคัญ บัดนี้ค่อยๆ เอื้อมไปจับปลายเชือกผ้าชีฟองสองเส้นที่ห้อยอยู่ตรงเอวบางของเธอ

ความใกล้ชิดทำให้ลูซี่สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่รินรดอยู่ตรงปลายคาง กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศแสนดึงดูดปะทะจมูกจนเธอเผลอกลั้นหายใจ หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน

ปลายนิ้วสากของคอสมอสขยับร้อยเชือกเข้าด้วยกันอย่างเบามือและอ้อยอิ่ง เขาจงใจรัดเชือกให้กระชับเข้ากับเอวคอดกิ่วของเธอ ก่อนจะผูกทบกันเป็นก้อนโบอย่างประณีตและสวยงาม

เมื่อผูกโบว์เสร็จ มือหนาไม่ได้ผละออกไปในทันที แต่กลับวางทาบลงบนสะโพกมนของเธออย่างถือสิทธิ์ เขาช้อนสายตาขึ้นสบตากับคนตรงหน้าที่หน้าแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู

"จำไว้นะ ลูซี่"

คอสมอสขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะกัน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวงแหนขั้นสุด

"เธอจะสวยเซ็กซี่แค่ไหนก็ได้ แต่ต้องเซ็กซี่ให้ 'ฉัน' ดูได้แค่คนเดียวเท่านั้น"

พูดจบ เขาก็ฉวยโอกาสกดจูบหนักๆ ลงบนริมฝีปากบางที่เผยออ้าด้วยความตกใจไปหนึ่งทีอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว!

"อ๊ะ! คอสมอส!" ลูซี่เบิกตากว้าง ยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง หน้าแดงจัดราวกับลูกตำลึงสุก

"ไปกันเถอะ มื้อเที่ยงรออยู่"

มาเฟียจอมฉวยโอกาสยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ เขาคว้ามือเล็กที่สั่นเทาของเธอมากุมไว้แน่น ก่อนจะจูงมือเลดี้สาวที่กำลังเขินจนทำตัวไม่ถูก เดินลงบันไดไปเผชิญหน้ากับลูกน้องด้านล่างด้วยอารมณ์ที่เบิกบานสุดขีด