Alle Kapitel von เลดี้ลูซี่คอสมอส : Kapitel 1 – Kapitel 10

ความตึงเครียดภายในห้องพักฟื้น VVIP กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เมื่อมาเฟียหนุ่มอย่างคอสมอสกำลังกักขังลูซี่ไว้ใต้ร่าง แต่ก่อนที่สงครามปะทะอารมณ์จะปะทุไปมากกว่านี้"ปัง!"ประตูห้องพักฟื้นถูกเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับร่างของคนสองคนที่พุ่งพรวดเข้ามา ตามมาด้วยบอดี้การ์ดชุดดำอีกเกือบสิบชีวิต"ลูซี่! ลูกแม่!" ดัชเชสคาเทอริน่า ถลาเข้ามาหาลูกสาวด้วยใบหน้าตื่นตระหนกและคราบน้ำตาคอสมอสรีบผละออกจากร่างบางทันที เขาถอยไปยืนล้วงกระเป๋าอยู่ข้างเตียง โค้งศีรษะทำความเคารพผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยท่าทีสงบนิ่ง แตกต่างจากซาตานร้ายเมื่อครู่ลิบลับ"ท่านพ่อ... ท่านแม่..." ลูซี่น้ำตาร่วง โผเข้ากอดมารดาแน่น "หนูตกใจแทบแย่..."ท่านดยุกเฟรเดอริก ลูบหัวลูกสาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันไปตบไหล่คอสมอสหนักๆ "ขอบใจมากนะคอสมอส ถ้าไม่ได้หลาน... ลูซี่คง..." ท่านดยุกกลืนก้อนสะอื้นลงคอ"มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับท่านดยุก" คอสมอสตอบเสียงหนักแน่น สายตายังคงจับจ้องไปที่ลูซี่ไม่วางตาแต่แล้วความซาบซึ้งก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงล้อกระเป๋าเดินทางที่ดังครืดคราดเข้ามาในห้องลูกน้องของท่านดยุกทยอยเข็นรถเข็นที่เต็มไปด้วยกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมใบใ

เพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุงปารีสเพล้ง!แก้วไวน์เจียระไนราคาแพงถูกปาอัดกำแพงจนแตกกระจายละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ไวน์แดงสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนวอลเปเปอร์สีทองราวกับหยดเลือด"กรี๊ดดด! ไม่ได้เรื่อง! ไอ้สวะนั่นมันทำงานพลาด!"เสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดของ 'คลอเดีย' หญิงสาววัย 22 ปี ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด เธอคือลูกพี่ลูกน้องของลูซี่ และเป็น ลูกสาวแท้ๆ ของบารอนเคลาส์ ชายที่เคยจับลูซี่ไปเป็นตัวประกันและใช้มีดแทงคอสมอสเมื่อ 17 ปีก่อน"ใจเย็นๆ สิคลอเดีย กรี๊ดกร๊าดไปก็ไม่ได้ช่วยให้ไอ้นักฆ่านั่นรอดพ้นจากเงื้อมมือของพวกเอร์นานเดซหรอกนะ"เสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งดังมาจากโซฟาบุนวมกำมะหยี่ 'มาดามโดโรธี' อดีตภรรยาของบารอนเคลาส์ และเป็นแม่แท้ๆ ของคลอเดีย นั่งไขว่ห้างจิบแชมเปญอย่างใจเย็น แม้สามีเก่าจะจบสิ้นอนาคตไปแล้ว แต่เธอก็ยังคงลอยนวลและเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทอง"จะให้หนูใจเย็นได้ยังไงคะแม่!" คลอเดียหันมาตวาด "นังลูซี่มันรอดไปได้! แถมตอนนี้ไอ้คอสมอสมันยังคาบยัยนั่นไปซ่อนไว้ที่คฤหาสน์ของมันอีก! ถ้าเราฆ่านังลูซี่ไม่ได้ 'ที่ดินสามพันไร่' กับ

สถานการณ์ความวุ่นวายที่คาสิโนฝั่งดาวน์ทาวน์ บวกกับการประชุมบอร์ดบริหารของ 'Hernandez BioMed' ที่ถูกเลื่อนมาอย่างกะทันหัน ทำให้คอสมอส ต้องหัวหมุนแก้ปัญหาจนปลีกตัวกลับมาที่คฤหาสน์ไม่ได้ไปถึงสามวันเต็มแม้ตัวจะไม่อยู่ แต่ร่มเงาอิทธิพลของเขาก็ยังคงปกคลุมไปทั่วคอสมิกวินเทจคอสมอสทิ้งบอดี้การ์ดหญิงฝีมือดีชื่อ 'เจน่า' ซึ่งแฝงตัวมาในชุดเมดสาวเรียบร้อย ให้คอยประกบดูแลลูซี่แทบจะทุกฝีก้าวความเงียบสงบของคฤหาสน์หลังใหญ่ บวกกับการเปลี่ยนสภาพแวดล้อมอย่างกะทันหัน ทำให้ลูซี่รู้สึกเครียดและ 'เหงา' อย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเตียงนอนกว้างๆ ในห้องที่ไม่มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าของบ้านเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูเหมือนคืนแรก ยิ่งทำให้เธอรู้สึกโหวงเหวงแปลกๆ‘นี่ฉันกำลังรอให้เขามากวนประสาทหรือไง ลูซี่...เธอชักจะบ้าไปแล้ว’ หญิงสาวสะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่าน เพื่อไม่ให้ตัวเองหมกมุ่นกับเรื่องของมาเฟียหนุ่มมากเกินไป ลูซี่จึงตัดสินใจดึงตัวเองกลับเข้าสู่โหมดการทำงาน เธอสั่งให้บัตเลอร์ประจำคฤหาสน์ไปจัดหาอุปกรณ์สเก็ตช์ภาพ สีน้ำ กระดาษไข และแคตตาล็อกอัญมณีดิบมาให้ เพื่อสานต่อคอลเลกชันเครื่องประดับใหม่ที่เธอคิดไม่ออกและค้างค

โซนสวนหลังคฤหาสน์ คอสมิกวินเทจแดดยามสายของลาสเวกัสเริ่มทอแสงแรงขึ้น ลูซี่ที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดแปลงกุหลาบอังกฤษ ปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมด้วยหลังมือที่ยังสวมถุงมือเปื้อนดิน เธอจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าจนลืมความหงุดหงิดไปชั่วขณะเสียงย่ำเท้าลงบนผืนหญ้าทำให้เลดี้สาวชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ต้องเบิกตากว้างกับภาพตรงหน้าร่างสูงใหญ่ของคอสมอส เดินล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็กเดินตรงมาหาเธอ เขาไม่ได้สวมเสื้อสูท มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมคอ แต่ที่น่าสะดุดตาที่สุดคือ... ข้างกายเขามีเจ้า 'ลูลู่' ดัลเมเชียนตัวแสบเดินส่ายหางตามมาติดๆ โดยที่บนหัวของมันสวมหมวกปีกกว้างสำหรับสุนัข สีเหลืองสดใสดูน่ารักน่าชังแต่ในขณะที่หมามีหมวกกันแดด เจ้านายของมันกลับไม่สวมอะไรป้องกันเลยสักชิ้นทันทีที่ผิวขาวจัดของคอสมอสปะทะกับแสงแดดร้อนระอุของเนวาดา ประกอบกับพิษไข้ที่รุมเร้าอยู่แล้ว ใบหน้าหล่อเหลาก็ขึ้นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูทั้งสองข้างอย่างเห็นได้ชัด ขาทั้งสองข้างของเขาดูโงนเงนผิดจากมาดมาเฟียผู้สง่างามตามปกติ"นี่เธอมาทำอะไรตากแดดตรง... ฮัดชิ้ว! ฮัดชิ้ว! ฮัดชิ้ว!"คอสมอสอ้าปากจะดุคนดื้อ แต่ยังไม่ทันจบประโยค เขาก็

ห้องนอนชั้น 3นาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีสองครึ่ง...แต่ดูเหมือนว่าฤทธิ์ของ 'ชาสมุนไพรไล่หวัดสูตรเมอร์เวล' จะยังเอาชนะไข้หวัดที่สะสมมาจากความเหนื่อยล้าของมาเฟียหนุ่มไม่ได้ในทันที คอสมอสยังคงมีไข้ต่ำๆ ร่างกายรุมๆ และมีอาการไอแห้งอยู่เป็นระยะความลำบากจึงตกมาอยู่ที่ 'พยาบาลจำเป็น' อย่างลูซี่หลังจากให้บอดีการ์ดช่วยพยุงเจ้านายตัวโตขึ้นมานอนราบบนเตียงคิงไซส์ในห้องนอนของเขาเอง ลูซี่ก็แทบไม่ได้หยุดพัก เธอเข้าครัวไปเคี่ยวซุปไก่ตุ๋นร้อนๆ มาป้อนคนป่วยที่บ่นว่าขมปากขมคอจนยอมกินไปได้แค่ครึ่งชาม จากนั้นก็ต้องคอยบิดผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นเช็ดตามใบหน้า ซอกคอ และแผงอกแกร่งเพื่อระบายความร้อนให้เขาทุกๆ สองชั่วโมง"อืม...ลูซี่..."คนป่วยที่นอนหลับตาพริ้มส่งเสียงครางฮือในลำคอ เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นจากผ้าขนหนูที่แตะลงบนซอกคอ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของเธอแน่นราวกับคีมเหล็ก ไม่ยอมให้เธอผละออกห่าง"ฉันอยู่นี่แล้ว ปล่อยมือก่อนคอสมอส ฉันจะเอาผ้าไปซักน้ำ" ลูซี่ถอนหายใจยาว พยายามแกะนิ้วแกร่งออก แต่คนป่วยกลับดื้อดึง ยื้อยุดข้อมือเธอไว้จนร่างบางเซถลาลงไปนั่งแหมะอยู่บนขอบเตียง"ไม่เอา ไม่ให้ไป" คอสมอสงึมงำ เสียงแห