บทที่ 13 : ไม่เนียน ก็แค่นางอิจฉา

หอคอย Stratosphere, ลาสเวกัส

วิวพาโนรามาแบบ 360 องศาของเมืองลาสเวกัสจากจุดที่สูงที่สุด ไม่ได้ทำให้คอสมอสสนใจได้เท่ากับเลดี้สาวในชุดเดรสสีแชมเปญที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

มื้อเที่ยงสุดหรูในโซน VVIP ที่ถูกเหมาปิดโซนเพื่อความเป็นส่วนตัว ดำเนินไปอย่างราบรื่น ลูซี่กำลังเพลิดเพลินกับสเต๊กเนื้อวากิวราดซอสทรัฟเฟิล ท่าทีเกร็งๆ ในตอนแรกเริ่มผ่อนคลายลงเมื่อคอสมอสคอยตักอาหารและเอาใจใส่เธออย่างเป็นธรรมชาติ

แต่แล้วบรรยากาศโรแมนติกก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงส้นสูงที่ดังกระทบพื้นอย่างจงใจ

"คอสมอสคะ! อยู่นี่เอง ไดร่าตามหาคุณตั้งนาน!"

เสียงแหลมปรี๊ดที่คุ้นหูทำให้มีดหั่นสเต๊กในมือของลูซี่ชะงักกึก

ไดร่า ฟลอยด์ ในชุดเดรสรัดรูปสีดำเดินเฉิดฉายฝ่าวงล้อมของบอดีการ์ดเข้ามา ซึ่งคอสมอสพยักหน้าอนุญาตให้ปล่อยตัวเข้ามาเพื่อตัดรำคาญ ไดร่าปรายตามองลูซี่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเหยียดหยาม ก่อนจะเดินไปหยุดยืนซ้อนหลังเก้าอี้ของคอสมอส โน้มตัวลงมาจงใจเบียดหน้าอกหน้าใจเข้ากับลาดไหล่กว้างของมาเฟียหนุ่มอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

"ไดร่า ใครอนุญาตให้คุณตามมาถึงที่นี่" คอสมอสถามเสียงเรียบเย็น นัยน์ตาสีรัตติกาลเริ่มฉายแววหงุดหงิด เขากำลังอารมณ์ดีแท้ๆ ยัยนี่โผล่มาทำไม!

"โธ่ บอสคะ ก็คุณเล่นหายหน้าไปตั้งหลายวัน ไดร่าก็ต้องเป็นห่วงสิคะ" ไดร่าจงใจดัดเสียงหวานหยดย้อย ส่งสายตาท้าทายไปทางลูซี่ "เราไม่ได้เจอกันตั้งแต่วันที่คุณ... เอ่อ... ค้างที่บ้านของไดร่าเลยนะคะ"

ประโยคนั้นทำเอาบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเย็นยะเยือกตกลงไปติดลบ

ลูซี่ริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อย ก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกวูบด้วยความเจ็บปวด เธอพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด สมกับเป็นเลดี้ผู้ได้รับการอบรมมาอย่างดี แต่ภายในใจกำลังถูกไฟแห่งความหึงหวง แผดเผาจนร้อนรุ่มไปหมด

‘ค้างที่บ้านงั้นเหรอ...หึ...ปากบอกว่าไม่มีอะไร แล้วไปทำอะไรที่บ้านผู้หญิงคนนี้ล่ะ!’ ลูซี่คิดในใจ มือเล็กกำส้อมแน่นจนข้อปั้นขาว

"พูดบ้าอะไรของคุณ ไดร่า" คอสมอสตวัดสายตาดุดันมองหญิงสาวข้างกาย สลับกับมองหน้าลูซี่ด้วยความร้อนรน กลัวว่าเลดี้ของเขาจะเข้าใจผิด

แต่ไดร่ายังไม่หยุดแค่นั้น เธอตัดสินใจทิ้งไพ่ใบสุดท้ายเพื่อหักหน้าลูซี่ให้แหลกคามือ

"ทำไมต้องทำเป็นจำไม่ได้ด้วยล่ะคะคอสมอส... คืนนั้นเราไปถึงไหนต่อไหนกันแล้วแท้ๆ" ไดร่ายิ้มยั่ว เอื้อมมือไปลูบแผงอกของชายหนุ่มอย่างถือสิทธิ์ "ไดร่าอยากให้คุณกลับไปที่บ้านของไดร่าอีก... ไปที่ 'ห้องของเรา' เตียงนั้นยังรอคุณอยู่นะคะ ไดร่ารับรองว่าจะทำให้คุณมีความสุขยิ่งกว่าคืนนั้นอีก..."

ปัง!!

เสียงโลหะหนักกระทบกับโต๊ะกระจกดังสนั่นหวั่นไหว!

คำโกหกพกปลมของไดร่ายังไม่ทันจบประโยค คอสมอสก็ทนฟังความตอแหลนั้นไม่ไหวอีกต่อไป มาเฟียหนุ่มล้วงมือเข้าไปในเสื้อสูท แล้วชักปืนพกกล็อก 19 สีดำสนิทออกมาตบกระแทกลงบนโต๊ะอาหารอย่างแรง! ปลายกระบอกปืนหันชี้ไปทางไดร่าที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ด้านข้าง

"กรี๊ดดดด!" ไดร่าหวีดร้องสุดเสียง ถอยกรูดไปชนโต๊ะข้างๆ จนแก้วไวน์ร่วงแตก

"เก็บเรื่องตอแหลของเธอลงคอไปซะ ไดร่า!"

คอสมอสคำรามเสียงเหี้ยม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ "ฉันไม่เคยไปเหยียบบ้านเธอ ไม่เคยมีห้องของเรา และไม่เคยแตะต้องตัวเธอแม้แต่ปลายเล็บ! ถ้าเธอยังกล้าพ่นคำโกหกโง่ๆ ออกมาให้ผู้หญิงของฉันระคายหูอีกแม้แต่คำเดียว ฉันจะเป่าสมองเธอให้กระจายคาโต๊ะนี่แหละ!"

ไดร่าตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ ขาทั้งสองข้างอ่อนปวกเปียกจนแทบทรุด เมื่อเห็นสายตาเอาจริงของมัจจุราชหนุ่ม เธอรู้ดีว่าคอสมอสไม่ได้แค่ขู่แน่ๆ

"ขะ... เข้าใจแล้วค่ะ! ไดร่าขอโทษ! ดะ... ไดร่าจะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ!" หญิงสาวลนลาน คว้ากระเป๋าแบรนด์เนมแล้ววิ่งหนีหัวซุกหัวซุนออกไปจากร้านอาหารทันที ไม่เหลือคราบตัวเต็งคุณนายเอร์นานเดซอีกต่อไป

เมื่อตัวน่ารำคาญพ้นสายตาไปแล้ว คอสมอสก็พรูลมหายใจออกแรงๆ เพื่อระงับโทสะ เขารีบหันกลับมามองลูซี่ที่นั่งนิ่งเงียบมาตลอด

"ลูซี่... คือฉัน..."

มาเฟียหนุ่มเตรียมจะอ้าปากอธิบายยาวยืด กลัวว่าเธอจะช็อกกับปืนที่เขาวางกระแทกโต๊ะ หรือโกรธกับคำโกหกของไดร่า

แต่ทว่าปฏิกิริยาของเลดี้สาวกลับทำให้เขาถึงกับอ้าปากค้าง

ลูซี่ที่ตอนแรกสะดุ้งตกใจตอนเขาชักปืนออกมา บัดนี้กลับดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว เธอปรายตามองปืนพกสีดำมะหงึกบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบมีดกับส้อมขึ้นมา หั่นสเต๊กเนื้อวากิวชิ้นพอดีคำเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างสง่างามราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

"เนื้อวากิวที่นี่นุ่มดีนะ ซอสทรัฟเฟิลก็หอมมาก" ลูซี่ยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นจิบ แล้วช้อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้าที่กำลังทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก "นายไม่กินเหรอ มัวแต่เอาปืนมาวางทับโต๊ะกินข้าวเดี๋ยวอาหารก็เย็นหมดหรอก"

"ธะ...เธอไม่โกรธเหรอ เรื่องที่ยัยนั่นพูด" คอสมอสถามตะกุกตะกัก งงงวยกับความนิ่งสยบความเคลื่อนไหวของกวางน้อย

"โกรธทำไม ก็แค่นางอิจฉาที่แต่งเรื่องโกหกไม่เนียน" ลูซี่เชิดหน้าขึ้น หั่นเนื้อชิ้นต่อไป "ถ้าคืนนั้นนายไปถึงไหนต่อไหนกับเธอที่ 'ห้องของเรา' จริง นายคงไม่มานอนจับไข้หัวซุกหัวซุนอ้อนให้ฉันเช็ดตัวให้อยู่ที่คฤหาสน์หรอก"

แม้ปากจะบอกว่าไม่โกรธ แต่แรงหั่นสเต๊กที่เฉือนเนื้อวากิวจนขาดสะบั้นราวกับจะสับให้ละเอียดนั้น บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าหึงเงียบของเลดี้ลูซี่นั้นน่ากลัวกว่าการโวยวายหลายเท่านัก

คอสมอสมองอาการประชดประชันน่ารักๆ ของคนปากแข็งแล้วก็หลุดยิ้มกว้างออกมาจนเห็นไรฟัน เขาเก็บปืนลงกระเป๋าเสื้อสูทอย่างอารมณ์ดี ความหงุดหงิดปลิวหายไปในพริบตา

ให้ตายเถอะ...ผู้หญิงคนนี้มีสติและเยือกเย็นสมกับเป็นเลดี้จริงๆ แถมเวลาหึงเงียบแล้วจับมีดหั่นสเต๊กแบบนั้น...โคตรจะเซ็กซี่เลย

"ครับผม" คอสมอสเท้าคางมองเธอด้วยสายตาแพรวพราว "งั้นป้อนหน่อยสิ คนโกหกโดนไล่ตะเพิดไปแล้ว ตอนนี้องครักษ์อยากกินสเต๊กที่เลดี้ป้อนให้กินจังเลยครับ"

ลูซี่ถลึงตาใส่ความหน้ามึนของเขา แต่สุดท้ายก็ยอมจิ้มเนื้อชิ้นโตยัดใส่ปากมาเฟียจอมกะล่อนไปหนึ่งคำโตๆ ท่ามกลางเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่พึงพอใจของคอสมอส