บทที่ 18 : กอดฉันไว้แบบนี้

หลังจากผ่านพ้นบทเรียนจูบแรกที่ทำเอาหัวใจแทบวาย ลูซี่ที่หน้าแดงก่ำราวกับมะเขือเทศสุกก็รีบขอตัวหนีกลับมานอนที่ห้องพักของตัวเอง ทิ้งให้คนป่วยเจ้าเล่ห์นอนยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี

แต่ทว่าเมื่อความเงียบสงัดของยามค่ำคืนคืบคลานเข้ามา ร่างกายที่เหนื่อยล้าจากการเผชิญกับเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อช่วงบ่าย ก็เริ่มประท้วง ความทรงจำอันเลวร้ายที่ถูกกดทับไว้ด้วยความเขินอายเมื่อครู่ เริ่มตีรวนขึ้นมาในรูปแบบของฝันร้าย

ฟุ่บ! ปัง! ปัง!

เสียงปืนไรเฟิลดังก้องอยู่ในหัวของลูซี่ ภาพจุดเลเซอร์สีแดงที่ชี้มาตรงหน้าผาก สลับกับภาพร่างสูงใหญ่ของคอสมอสที่พุ่งเข้ามากอดเธอไว้ ก่อนที่เลือดสีแดงฉานจะสาดกระเซ็นย้อมเสื้อเชิ้ตของเขาจนเปียกชุ่ม ภาพนั้นทับซ้อนกับเด็กชายวัยสิบแปดปีในรูปถ่ายตัดต่อที่ถูกซ้อมจนเลือดอาบ และเด็กชายวัยห้าขวบที่นอนจมกองเลือดเพื่อปกป้องเธอ

"ไม่...ไม่เอาแล้ว...คอสมอส!"

ร่างบางบนเตียงนอนดิ้นกระสับกระส่าย เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มกรอบหน้าหวาน มือเล็กรวบกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ นัยน์ตาปิดสนิทแต่กลับมีหยาดน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม เสียงละเมอสะอื้นไห้ดังก้องไปทั่วห้องที่มืดมิด

"อย่าตายนะ... คอสมอส... เลือด... เลือดเต็มไปหมดเลย... ฮือออ..."

โถงทางเดินชั้น 3

"หงิง... โฮ่ง! แฮ่..."

เสียงครางขู่ในลำคอและเสียงตะกุยประตูดังขึ้นที่หน้าห้องของลูซี่ เจ้าลูลู่สุนัขดัลเมเชียนที่จมูกไวและสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของมนุษย์ มันลุกจากเบาะนอนในห้องคอสมอส วิ่งมาป้วนเปี้ยนและใช้ขาหน้าตะกุยบานประตูห้องฝั่งตรงข้ามอย่างร้อนรน

แกร๊ก!

ประตูห้องมาสเตอร์ฝั่งตรงข้ามเปิดออกทันที คอสมอสที่ยังไม่ได้หลับสนิทเพราะอาการปวดแผล ก้าวพรวดออกมาด้วยความรวดเร็ว สัญชาตญาณมาเฟียของเขาตื่นตัวเต็มที่เมื่อเห็นลูลู่กระวนกระวาย

ชายหนุ่มไม่รอช้า เขากดรหัสผ่านบุกเข้าไปในห้องของเลดี้สาวทันที

"ลูซี่!"

คอสมอสใจหายวาบเมื่อเห็นร่างบางกำลังนอนร้องไห้ตัวสั่นเทาอยู่บนเตียง เสียงสะอื้นปิ่มจะขาดใจและคำละเมอที่เอาแต่พร่ำเรียกชื่อเขา ทำเอาหัวใจของคนมองปวดหนึบราวกับถูกบีบ

เขาพุ่งตัวเข้าไปนั่งบนขอบเตียง คว้าไหล่บางทั้งสองข้างเพื่อเขย่าเรียกสติ

"ลูซี่...ตื่นสิคนดี ลูซี่! ฉันอยู่นี่!"

ลูซี่สะดุ้งเฮือก ปรือตาขึ้นมาท่ามกลางความมืดและคราบน้ำตา เมื่อเห็นโครงหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคย เธอก็ผวาโผเข้ากอดคอเขาแน่นราวกับคนจมน้ำที่คว้าขอนไม้ไว้ได้ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

"คอสมอส! นายยังไม่ตาย! เลือด...นายเลือดออก ฮือออ..." เธอละล่ำละลัก ร้องไห้โฮซุกหน้าลงกับลาดไหล่ของเขา สติยังคงสับสนระหว่างความฝันกับความจริง

"ชู่ว...ไม่ร้องนะ ฉันไม่เป็นไร ฉันยังไม่ตาย" คอสมอสลูบแผ่นหลังที่สั่นเทาของเธออย่างปลอบประโลม

แต่ดูเหมือนบรรยากาศในห้องนี้จะทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและจมอยู่กับความหวาดกลัว คอสมอสตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เขาจัดการตวัดวงแขนช้อนอุ้มร่างของลูซี่ขึ้นมาในท่าเจ้าสาว

"อึก..."

มาเฟียหนุ่มกัดฟันกรอด ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนเพื่อข่มความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ต้นแขนซ้ายที่เพิ่งเย็บไปเมื่อตอนเย็น แม้แผลจะตึงและเจ็บแปลบจนแทบทรุด แต่เขาก็ฝืนทน อุ้มเลดี้ของเขาให้ลอยหวือขึ้นแนบอก แล้วก้าวเดินสืบเท้ากลับไปยังห้องพักของตัวเองทันที โดยมีเจ้าลูลู่วิ่งครางหงิงๆ ตามมาติดๆ

คอสมอสวางร่างของลูซี่ลงบนเตียงคิงไซส์ของเขาอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้าง รั้งร่างบางที่ยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นเข้ามากอดกักขังไว้ในอ้อมอกแกร่ง

เจ้าลูลู่กระโดดขึ้นมาบนเตียง (ซึ่งปกติคอสมอสไม่เคยอนุญาต) แต่วันนี้มันรู้หน้าที่ มันเดินเข้ามาใกล้ ทิ้งตัวลงนอนหมอบ เอาคางเกยทับลงบนท่อนขาของลูซี่ แล้วส่งเสียงครางหงิงๆ คล้ายจะบอกว่า 'ไม่ต้องกลัวนะ พวกเราอยู่ตรงนี้แล้ว' สัมผัสอุ่นๆ จากตัวสุนัขที่ปลายเท้า และอ้อมกอดที่แสนมั่นคงของคอสมอส ทำให้ลูซี่เริ่มดึงสติกลับมาได้ แต่ความหวาดกลัวที่สะสมมาทั้งวันก็ทำให้เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

"ฉันขอโทษ...คอสมอส... เพราะฉัน นายถึงต้องเจ็บตัวอีกแล้ว..." เธอกำเสื้อนอนของเขาแน่น ร้องไห้จนตัวโยน "ถ้ากระสุนนัดนั้นมันเจาะทะลุหัวใจนาย ถ้าฉันต้องเสียนายไป ฉันจะทำยังไง ฮือออ"

คอสมอสมองผู้หญิงในอ้อมแขนด้วยความรักที่ลึกซึ้ง เขากดจูบลงบนเรือนผมหอมกรุ่นของเธอ ซึมซับความหวาดกลัวของเธอมาไว้ที่ตัวเอง

"ร้องออกมาเลยลูซี่ ระบายมันออกมาให้หมด" เขากระซิบเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยนที่สุด มือข้างที่ไม่ได้เจ็บลูบแผ่นหลังบางขึ้นลงช้าๆ "ไม่ต้องเข้มแข็ง ไม่ต้องเก็บมันไว้แล้ว ร้องไห้กับฉันนี่แหละ"

เมื่อได้รับคำอนุญาต กำแพงความอดทนของเลดี้ผู้เข้มแข็งก็พังทลาย ลูซี่ปลดปล่อยเสียงสะอื้นและหยาดน้ำตาออกมาอย่างไม่อาย เธอร้องไห้จนเสื้อนอนของเขาเปียกชุ่ม ร้องไห้เพื่อระบายความหวาดกลัวตั้งแต่วัยเด็กจนถึงเหตุการณ์ในวันนี้

คอสมอสปล่อยให้เธอระบายความอัดอั้นอย่างเต็มที่ เขาไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่าการกอดเธอไว้ให้แน่นที่สุด ใช้จังหวะการเต้นของหัวใจที่สม่ำเสมอของเขา เป็นเครื่องยืนยันว่าเขายังมีชีวิตอยู่ และจะไม่ทิ้งเธอไปไหน

"ฟังนะลูซี่..."

เมื่อเสียงสะอื้นเริ่มเบาลง คอสมอสก็เชยคางมนขึ้นมา ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดคราบน้ำตาบนพวงแก้มใสอย่างเบามือ นัยน์ตาสีดำขลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอย่างหนักแน่นและจริงจัง

"แผลแค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก ต่อให้ฉันต้องรับกระสุนแทนเธออีกสิบนัด หรือร้อยนัด ฉันก็เต็มใจ" เขากดจูบซับน้ำตาที่หางตาของเธอ "หน้าที่ของฉันคือปกป้องเธอ และความสุขเดียวของฉัน ก็คือการได้เห็นเธอปลอดภัย"

"แต่นายเจ็บ" ลูซี่สะอื้น ยกมือสั่นๆ ขึ้นแตะที่ไหล่ซ้ายของเขาเบาๆ

"ฉันจะเจ็บกว่านี้เป็นล้านเท่า ถ้าคนที่โดนยิงคือเธอ" คอสมอสรวบมือเล็กนั้นมากดจูบที่หลังมือ "เพราะฉะนั้น เลิกโทษตัวเอง เลิกฝันร้าย แล้วนอนกอดฉันไว้แน่นๆ เข้าใจไหม"

ลูซี่พยักหน้าช้าๆ น้ำตาร่วงเผาะลงมาอีกหยด แต่คราวนี้มันคือความโล่งใจและตื้นตันใจ เธอขยับตัวซุกเข้าหาไออุ่นจากแผงอกกว้างอย่างว่าง่าย ซึมซับความปลอดภัยที่หาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้วบนโลกใบนี้

"คืนนี้นายห้ามไปไหนนะ กอดฉันไว้แบบนี้จนกว่าจะเช้านะ" เธออ้อนเสียงอู้อี้

"ต่อให้เธอไล่ ฉันก็ไม่ปล่อยไปไหนหรอก" คอสมอสยิ้มกริ่ม กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างของพวกเขาทั้งสองคน

แม้ว่าค่ำคืนนี้จะเริ่มต้นด้วยฝันร้ายสีเลือด แต่ก็จบลงด้วยอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุดในโลก โดยมีเจ้าดัลเมเชียนลายจุดนอนหลับตาพริ้ม ทำหน้าที่เป็นองครักษ์เฝ้าเลดี้และเจ้านายของมันอยู่ตรงปลายเตียงอย่างซื่อสัตย์