บทที่ 15 : พยาบาลส่วนตัวในสวนกุหลาบ

"กระสุนแค่ถากไปครับบอส ไม่โดนเส้นเลือดใหญ่หรือกระดูก ผมทำแผลและเย็บปิดให้เรียบร้อยแล้ว แต่คืนนี้อาจจะมีไข้ขึ้นสูงเพราะแผลอักเสบนะครับ ผมจะจัดยาแก้อักเสบกับยาลดไข้ไว้ให้"

หมอฟิลลิปรายงานอาการ ขณะเก็บอุปกรณ์ลงกระเป๋า

คอสมอสพยักหน้ารับเรียบๆ แต่คนที่ดูจะใส่ใจกับคำสั่งหมอมากกว่าคนป่วยกลับเป็นเลดี้สาวที่ยืนกุมมือเขาอยู่ไม่ห่าง ลูซี่ขยับเข้าไปใกล้คุณหมอ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"คุณหมอคะ แล้วเรื่องการล้างแผลล่ะคะ ต้องทำยังไงบ้าง? ต้องระวังเรื่องน้ำหรืออาหารอะไรเป็นพิเศษไหม?"

คำถามรัวเป็นชุดของลูซี่ทำเอาคุณหมอยิ้มเอ็นดู ก่อนจะอธิบายขั้นตอนการทำความสะอาดแผล การทายา และข้อห้ามต่างๆ อย่างละเอียด ซึ่งเลดี้สาวก็ตั้งใจฟังและจดจำทุกขั้นตอนอย่างแม่นยำ ราวกับนักเรียนหน้าชั้นที่กำลังจดเลคเชอร์

คอสมอสมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกอบอุ่นในอก เม่นน้อยของเขา ไม่กลัวเลือดของเขาอีกต่อไปแล้ว

*********************

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

แม้จะเป็นถึงเลดี้แห่งเมอร์เวล แต่ลูซี่ก็สลัดคราบลูกคุณหนูทิ้ง จัดการรวบผมยาว สวมผ้ากันเปื้อน และลงมือเข้าครัวด้วยตัวเองเพื่อทำซุปบำรุงกำลังให้คนเจ็บ

ลูซี่เลือกทำซุปมันฝรั่งตุ๋นกระดูกหมูอ่อนแบบง่ายๆ แต่พิถีพิถันเรื่องรสชาติและโภชนาการ เธอหั่นผักอย่างคล่องแคล่วและชิมรสซุปด้วยตัวเอง ท่ามกลางสายตาชื่นชมของบรรดาแม่บ้านและเชฟประจำคฤหาสน์ที่คอยเป็นลูกมืออยู่ห่างๆ

"เลดี้ไม่ถือตัวเลยนะคะ น่ารักแถมยังเป็นกันเองสุดๆ" หัวหน้าแม่บ้านกระซิบกระซาบกับเจน่า บอดีการ์ดสาว

"นั่นน่ะสิคะ ตอนแรกป้าคิดว่าคุณหนูจากราชรัฐจะเจ้ายศเจ้าอย่างเสียอีก ที่ไหนได้... ลงมือจับตะหลิวเองเลย น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ"

เสียงซุบซิบชื่นชมดังแว่วไปถึงหูของคอสมอส ที่เดินพิงกรอบประตูห้องครัวมาแอบดู 'แม่ครัวคนสวย' ของเขาเงียบๆ

"บอสคะ เจน่าขอบอกเลยนะคะว่าบอสตาแหลมมากจริงๆ ค่ะที่เลือกเลดี้ลูซี่" เจน่าหันมาเห็นเจ้านายก็รีบยกนิ้วโป้งคอนเฟิร์ม "ทั้งสวย ทั้งเก่ง แถมยังดูแลบอสดีขนาดนี้ หาที่ไหนไม่ได้แล้วนะคะ"

คอสมอสยกยิ้มมุมปากอย่างภาคภูมิใจ "แน่นอน ระดับคอสมอส เอร์นานเดซ ไม่เคยเลือกอะไรที่ผิดพลาดอยู่แล้วโดยเฉพาะผู้หญิงคนนี้"

ยามโพล้เพล้ที่เรือนกระจกดอกไม้เปิดโล่ง เมื่อซุปเสร็จเรียบร้อย ลูซี่ก็เดินมาหาคนเจ็บที่นั่งพักอยู่ตรงโซฟาห้องนั่งเล่น

"คอสมอส ขึ้นไปนอนพักบนห้องนอนชั้นสามเถอะ เดี๋ยวฉันจะยกถาดซุปตามขึ้นไปป้อนให้ นายจะได้กินยาแล้วนอนพักยาวๆ เลย" เธอบอกเสียงนุ่ม

แต่มาเฟียจอมเอาแต่ใจกลับส่ายหน้า "ไม่อยากอุดอู้ในห้องสี่เหลี่ยม ไปที่เรือนดอกไม้ของเธอกันเถอะ"

"เรือนกระจกเนี่ยนะ แต่นี่มันเริ่มเย็นแล้วนะ เดี๋ยวลมก็พัดจนไข้กลับหรอก!" ลูซี่แย้ง

"ระบบของเรือนกระจกที่นี่ปรับสภาพอากาศและแสงได้ เธอจำเตียงคิงไซส์ที่วางอยู่ตรงกลางนั่นไม่ได้เหรอ" คอสมอสเลิกคิ้ว แววตาออดอ้อนเหมือนเด็ก "ฉันอยากนอนพักตรงนั้น ให้ฉันไปนอนตรงนั้นนะ ลูซี่"

เจอสายตาเว้าวอนของคนเพิ่งเจ็บตัวเพื่อปกป้องเธอเข้าไป ลูซี่ก็ใจอ่อนยวบ ถอนหายใจยอมแพ้ "ก็ได้... แต่ถ้านายหนาว ต้องรีบกลับเข้าบ้านทันทีเลยนะ"

เมื่อตกลงกันได้ คอสมอสก็สั่งให้บัตเลอร์เปิดระบบของเรือนกระจก บานกระจกใสถูกเลื่อนมาปิดบังทิศทางลมเพื่อป้องกันอากาศเย็นจัดในยามค่ำคืน แต่ยังคงความโปร่งโล่งให้เห็นท้องฟ้าสีวานิลลายามโพล้เพล้ของลาสเวกัส

ไฟประดับรอบเรือนดอกไม้ถูกปรับเป็นโทนสีส้มวอร์มไวท์สว่างไสวอบอุ่น ขับให้เถากุหลาบและบรรยากาศรอบเตียงคิงไซส์ดูโรแมนติกและผ่อนคลายราวกับอยู่ในรีสอร์ตส่วนตัว อากาศภายในกำลังเย็นสบายพอดี

คอสมอสเอนหลังพิงหมอนใบโตบนเตียงกว้างอย่างอารมณ์ดี โดยมีลูซี่นั่งอยู่ตรงขอบเตียง คอยตักซุปอุ่นๆ เป่าลมเบาๆ แล้วป้อนเข้าปากเขาอย่างเอาใจใส่

"ปี๊บ! ปี๊บ!"

เสียงของเล่นดังขึ้นพร้อมกับร่างลายจุดของเจ้าลูลู่ที่คาบไก่โอ๊กตัวโปรดวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหา มันรู้ว่าเจ้านายตัวโตได้รับบาดเจ็บ จึงเอาของเล่นชิ้นโปรดมาวางแหมะไว้บนตักของคอสมอสเพื่อเป็นการปลอบใจ

"ขอบใจมากลูลู่ หนูนี่มันรู้ใจจริงๆ" คอสมอสหัวเราะ ลูบหัวมันเบาๆ

ลูลู่ส่งเสียงครางหงิงๆ ดมแผลที่แขนเจ้านายด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหมอบอยู่ข้างเตียงอย่างว่าง่าย

สาเหตุที่มันไม่กวน ไม่กระโดดโลดเต้นเหมือนทุกที ก็เป็นเพราะมันเพิ่งจะซัดมื้อเย็นชุดใหญ่ เป็นอาหารบาร์ฟ  เนื้อสดผสมผักผลไม้แสนอร่อยที่ลูซี่สั่งให้คนเตรียมไว้ให้จนพุงกาง! สภาพของดัลเมเชียนตัวป่วนตอนนี้ จึงกลายเป็นหมาอิ่มจนหนังตาหย่อน นอนโชว์พุงกลมๆ หายใจครอกฟี้ ปล่อยให้มนุษย์สองคนดูแลกันและกันไปเงียบๆ

"อร่อยไหม?" ลูซี่ถามขณะป้อนซุปคำสุดท้ายให้เขา

"อร่อย...อร่อยที่สุดเท่าที่เคยจ้างเชฟมาเลย" คอสมอสตอบ นัยน์ตาสีดำขลับสะท้อนแสงไฟสีส้มอบอุ่น จ้องมองใบหน้าหวานใสของคนป้อนไม่วางตา

เขาเอื้อมมือข้างขวาไปกุมมือเล็กที่กำลังถือช้อนเอาไว้ ดึงรั้งเบาๆ ให้ร่างบางขยับเข้ามาใกล้

"ขอบคุณนะลูซี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง "ที่ไม่ได้วิ่งหนีฉันไปไหน และขอบคุณที่ทำอาหารมื้อนี้ให้"

ลูซี่หน้าซับสีเลือดเพราะบรรยากาศเป็นใจ เธอวางชามซุปลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วหันกลับมาสบตาเขาตรงๆ

"ฉันจะไม่หนีอีกแล้วคอสมอส เมื่อก่อนฉันคิดมาตลอดว่าการอยู่ห่างนาย คือการปกป้องนายให้ปลอดภัย" ลูซี่เม้มริมฝีปาก น้ำตาเอ่อคลอหน่วย "แต่เหตุการณ์วันนี้มันทำให้ฉันรู้ว่า...ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหน อันตรายก็วิ่งเข้าหาฉันได้เสมอ และถ้าฉันต้องเจอเรื่องน่ากลัวพวกนั้น ฉันก็อยากมีนายอยู่ข้างๆ มากกว่าต้องเผชิญหน้ากับมันคนเดียว"

คอสมอสกอดรัดเอวบาง ดึงเธอให้ล้มตัวลงมานอนเคียงข้างเขาบนเตียงนุ่มกลางสวนดอกไม้ วงแขนแกร่งโอบกระชับร่างของเลดี้สาวไว้แนบอก

"และฉันก็จะอยู่ข้างเธอเสมอ ยัยเลดี้ตัวแสบ" เขากระซิบชิดหน้าผากมน ก่อนจะกดจูบหนักๆ ลงไปเพื่อซึมซับความอบอุ่น

ท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัว กลิ่นกุหลาบหอมกรุ่น และเสียงกรนเบาๆ ของเจ้าลูลู่ที่นอนพุงกางอยู่ข้างเตียง