บทที่ 11 : เสียอาการ vs บำบัดสไตล์ลูซี่

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าของลาสเวกัสลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามาตกกระทบลงบนเตียงคิงไซซ์

คอสมอสค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะและอาการปวดเมื่อยตามตัวหายเป็นปลิดทิ้งราวกับได้ยาดี พิษไข้ลดลงจนกลับมาเป็นปกติ ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงมองร่างบางที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนของเขา

ลูซี่นอนขดตัวซุกอยู่กับแผงอกของเขา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ใบหน้าหวานใสที่ไร้เครื่องสำอางดูเหนื่อยล้าจากการอดนอนดูแลเขาทั้งคืน

ความรู้สึกผิดปนความรักเอ่อล้นขึ้นมาในอก คอสมอสค่อยๆ ขยับแขนที่สวมกอดเธอออกอย่างเบามือที่สุด เขายันตัวลุกขึ้น ช้อนร่างระหงที่นอนผิดท่าให้ขึ้นมาหนุนหมอนใบโตดีๆ จัดแจงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมทับจนถึงคอเพื่อไม่ให้เธอหนาว

ก่อนจะผละไป ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนเนิ่นนาน

"ขอบคุณนะ พยาบาลส่วนตัวของฉัน" เขากระซิบเสียงแผ่วหวาน ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่...

เสียงเปิดประตูห้องน้ำปลุกให้คนที่กำลังหลับลึกค่อยๆ ปรือตาขึ้น ลูซี่งัวเงียขยับตัว แต่แล้วภาพตรงหน้าก็ทำเอาความง่วงกระเจิงหายไปในพริบตา!

คอสมอสเดินเช็ดผมที่เปียกชุ่มออกมาจากห้องน้ำ โดยที่บนร่างกายท่อนล่างมีเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนเดียว พันหมิ่นเหม่เกาะอยู่บนสะโพกสอบ หยดน้ำเกาะพราวตามแผงอกแกร่งและลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงาม วีเชปที่โผล่พ้นขอบผ้าเช็ดตัวดูเซ็กซี่และอันตรายจนคนมองแทบหยุดหายใจ

"ตื่นแล้วเหรอ" คอสมอสทักเสียงเรียบ แต่แววตาพราวระยับเมื่อเห็นใบหน้าของลูซี่ค่อยๆ ซับสีเลือดจนแดงเถือกไปถึงใบหู

"นะ... นาย! ทำไมไม่อาบน้ำแต่งตัวในห้องแต่งตัวให้เสร็จก่อนเล่า!"

ลูซี่แหวใส่เสียงหลง รีบพลิกตัวหันหลังหนี ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงปิดหน้าปิดตาด้วยความเขินอายจนใจเต้นตึกตักระรัว

ท่าทีเขินอายขั้นสุดของเลดี้สาวกระตุกต่อมความเจ้าเล่ห์ของมาเฟียหนุ่มให้ทำงาน คอสมอสโยนผ้าเช็ดผมทิ้ง เดินด้วยฝีเท้าเงียบกริบเข้ามาประชิดขอบเตียงฝั่งที่เธอหันหนี เขาเท้าแขนคร่อมร่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่ม โน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดใบหูเล็กที่โผล่พ้นผ้าออกมา

"เขินทำไม เมื่อคืนเธอก็เป็นคนถอดเสื้อเช็ดตัวให้ฉันเองไม่ใช่เหรอ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าจงใจยั่วเย้า "หรือว่า... คลุมโปงเพราะแอบอยากดู 'มากกว่านี้' หืม"

"ไอ้บ้า! คนลามก! ถอยไปเลยนะ!"

ลูซี่ทนความเขินอายบวกกับรังสีความร้อนแรงที่แผ่ซ่านมาจากคนข้างหลังไม่ไหว เธอสะบัดผ้าห่มออก สปริงตัวลุกขึ้นจากเตียงแล้ววิ่งหน้าตั้งหนีออกจากห้องมาสเตอร์ไปอย่างรวดเร็วราวกับพายุ ทิ้งให้คอสมอสยืนหัวเราะร่วนลั่นห้องด้วยความชอบใจที่แกล้งยัยคนปากแข็งได้สำเร็จ

********************

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

แม้จะเขินจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี แต่ด้วยความเป็นห่วงคนเพิ่งสร่างไข้ ลูซี่ก็ยังลงมาขลุกอยู่ในห้องครัว เธอจัดการทำอาหารเช้าตามหลักโภชนาการเป๊ะๆ เป็นข้าวต้มปลาแซลมอนอุ่นๆ ที่ย่อยง่ายและอุดมไปด้วยโปรตีน พร้อมกับน้ำส้มคั้นสดเพื่อเติมวิตามินซี

เมื่อคอสมอสเดินแต่งตัวหล่อเนี้ยบลงมาที่ห้องอาหาร เขาก็พบเพียงอาหารเช้าที่ตั้งรอไว้ พร้อมกับร่างบางที่กำลังยืนกุมขมับ หาวหวอดๆ อยู่ตรงเคาน์เตอร์

"มากินสิ จะได้กินยา" ลูซี่บอกเสียงเนือยๆ ตาแทบจะปิด "ฉันเตรียมไว้ให้หมดแล้ว... ส่วนฉันขอตัวไปนอนพักก่อนนะ เพลียจนโลกหมุนแล้ว"

พูดจบเธอก็เดินโซเซขึ้นบันไดกลับไปยังห้องพักของตัวเองที่ชั้นสามทันที ปล่อยให้คอสมอสมองตามด้วยความรู้สึกผิดนิดๆ ที่เมื่อคืนเอาแต่ใจดึงเธอมากอดจนเธอไม่ได้นอนดีๆ

โถงทางเดินชั้น 3 บริเวณหน้าห้องของลูซี่

หลังจากจัดการอาหารเช้าจนเกลี้ยง คอสมอสก็อดรนทนไม่ได้ที่จะเดินตามขึ้นมาดูอาการของลูซี่ เขากลัวว่าการอดนอนและคลุกคลีกับคนป่วยอย่างเขาจะทำให้ร่างกายที่บอบบางของเธอรับเชื้อไข้หวัดไปแทน

ก๊อก...ก๊อก... ก๊อก...

"ลูซี่... หลับหรือยัง เป็นไข้อะไรหรือเปล่า"

คอสมอสเคาะประตูและเรียกอยู่สองสามครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างใน ความกังวลเริ่มตีตื้นขึ้นมาในอก 'หรือว่าจะหน้ามืดล้มพับไปแล้ว?'

ด้วยสัญชาตญาณความห่วงใยและนิสัยมาเฟียที่ครอบครองคฤหาสน์หลังนี้ คอสมอสตัดสินใจกดรหัสมาสเตอร์คีย์ปลดล็อกประตูห้องพักของเธอ แล้วเปิดพรวดเข้าไปทันที!

"ลูซี่! เธอเป็นอะ..."

คำพูดทุกคำถูกกลืนหายลงไปในลำคอ ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแข็งทื่อเป็นหินอยู่ตรงหน้าประตู นัยน์ตาสีดำขลับเบิกกว้างเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึกกึกเหมือนโดนใครชกเข้าที่ลิ้นปี่!

ลูซี่ไม่ได้หน้ามืดหรือเป็นลม แต่เธอกำลังยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า กำลังหันหลังกลับมามองเขาด้วยความตกใจ

แต่สิ่งที่ทำให้คอสมอสช็อกจนวิญญาณแทบหลุดจากร่างคือ ชุดนอนที่เธอเพิ่งเปลี่ยนเสร็จ

มันคือชุดนอนลูกไม้ซีทรูสีดำบางเฉียบ บางเสียจนมองทะลุเห็นผิวขาวจัดตัดกับสีชุดอย่างชัดเจน เนื้อผ้าแนบสนิทไปกับเรือนร่าง เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าสุดเพอร์เฟกต์ อกอวบอิ่มที่ถูกดันทรงด้วยลูกไม้ เอวคอดกิ่ว และสะโพกผายที่สมบูรณ์แบบราวกับนาฬิกาทราย ทุกสัดส่วนเด่นชัดประจักษ์แก่สายตาแบบไม่ต้องจินตนาการให้เสียเวลา

"คอสมอส!! นายเข้ามาทำไมยะ!!" ลูซี่หวีดร้อง รีบคว้าหมอนบนเตียงมาปิดบังหน้าอกตัวเอง หน้าแดงก่ำยิ่งกว่ามะเขือเทศสุก

"ขะ... ขอโทษ!"

เจ้าพ่อมาเฟียที่เคยเจรจาธุรกิจร้อยล้านพันล้านด้วยความเยือกเย็น บัดนี้เกิดอาการ 'ติดอ่าง' ขึ้นมากะทันหัน เขาหน้าแดงเถือกไปถึงใบหู รีบหันหลังขวับเข้าหาประตู มือไม้สั่นจนแทบจะจับลูกบิดไม่ถูก

"ทะ... ทำไม...นี่มันเพิ่งจะเก้าโมงเช้า! ละ... แล้วทำไมเธอถึงใส่ชุดนอน... บะ... แบบนั้น!" คอสมอสถามตะกุกตะกัก พยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุอก ภาพความเซ็กซี่ระดับทำลายล้างเมื่อกี้มันฝังลึกเข้าไปในซีรีบรัมเรียบร้อยแล้ว!

ลูซี่ทั้งอายทั้งฉุนที่เขาบุกเข้ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียง เธอกัดปากเชิดหน้าขึ้น ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด

"มันเรื่องของฉันย่ะ! ฉันชอบนอนโล่งๆ มันอึดอัด! การนอนแก้ผ้าหรือใส่ซีทรูบางๆ แบบนี้ มันคือ 'การบำบัด' ความเครียดอย่างหนึ่งของฉัน! นายไม่เข้าใจหรอก ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้คนฉวยโอกาส!"

"บะ... บำบัด? บำบัดด้วยการใส่ชุดที่ทำเอาคนอื่นจะหัวใจวายตายเนี่ยนะ" คอสมอสโวยวายทั้งที่ยังหันหลังให้เธอ "โอเคๆ ฉันออกไปแล้ว! ล็อกประตูให้ดีด้วยล่ะ! ไม่งั้นฉันไม่รับประกันความปลอดภัยของเธอแน่"

พูดจบ ร่างสูงก็รีบพุ่งพรวดออกจากห้องไปทันทีพร้อมกับปิดประตูดังปัง

คอสมอสยืนพิงหลังกับบานประตูห้องลูซี่ หอบหายใจแฮกๆ ราวกับเพิ่งไปวิ่งมาราธอนมาสิบกิโลเมตร เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองที่ร้อนผ่าวราวกับคนเป็นไข้กลับ

ให้ตายเถอะ...ยัยเลดี้ตัวแสบ! บำบัดความเครียดบ้าบออะไรกัน

นี่มันกำลังสร้างความเครียดขั้นรุนแรง ให้กับระบบสืบพันธุ์ของเขาชัดๆ ดูท่าทางว่า...การรั้งตัวเลดี้ลูซี่ให้อยู่ในคฤหาสน์เดียวกัน จะกลายเป็นการทรมานทรกรรมหัวใจ และร่างกายมากกว่าที่เขาคิดเอาไว้เสียแล้ว