บทที่ 16 : ข้อต่อรองของคนเจ็บ

หลังจากทานซุปจนหมดชามและกินยาเรียบร้อย ลูซี่ก็ประคองคอสมอสกลับขึ้นมาบนห้องพักชั้นสามเพื่อเตรียมตัวเข้านอน แต่ปัญหาใหญ่ที่ตามมาคือ คนเจ็บถูกสั่งห้ามไม่ให้แผลโดนน้ำเด็ดขาด

ดังนั้น ภาระหน้าที่ที่เต็มใจจึงตกเป็นของพยาบาลส่วนตัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ภายในห้องน้ำหรูหราที่กรุด้วยหินอ่อนสีดำสนิท ไอน้ำอุ่นๆ ลอยกรุ่นพร้อมกับกลิ่นครีมอาบน้ำสปาหอมสดชื่น คอสมอสนั่งเปลือยท่อนบนอยู่บนเก้าอี้สตูลบุกำมะหยี่กันน้ำตรงหน้าอ่างล้างหน้า ท่อนล่างสวมเพียงกางเกงสแล็กที่ถูกพับขาขึ้นมาลวกๆ

ลูซี่ในสภาพรวบผมมวยสูง แขนเสื้อถูกถลกขึ้น กำลังใช้ฟองน้ำนุ่มๆ ชุบน้ำสบู่อุ่นจัด ค่อยๆ บรรจงเช็ดไปตามแผงอก ลาดไหล่ และแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มอย่างระมัดระวังที่สุด เพื่อไม่ให้น้ำกระเด็นไปโดนผ้าพันแผลที่ต้นแขนซ้าย ส่วนท่อนล่างเขาก็นุ่งผ้าขนหนูเอาไว้

บรรยากาศในห้องน้ำเงียบกริบ มีเพียงเสียงน้ำหยดและเสียงลมหายใจ ที่ดูเหมือนจะติดขัดของใครบางคน

"เอ่อ...ลูซี่"

คอสมอสส่งเสียงเรียกเบาๆ นัยน์ตาสีดำขลับที่เคยมองใครต่อใครด้วยความดุดันและเย่อหยิ่ง บัดนี้หลุบต่ำลงมองหยดน้ำบนพื้น หูทั้งสองข้างของมาเฟียหนุ่มแดงเถือก ลามไปจนถึงลำคอ

"หืม น้ำร้อนไปเหรอ หรือว่าฉันเผลอไปโดนแผลนาย" ลูซี่ชะงักมือ รีบชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความตกใจ

"เปล่าครับ" คอสมอสส่ายหน้าไปมา อาการเกร็งจนกล้ามเนื้อหน้าท้องหดเกร็งตามไปด้วยทำให้เขาดูไม่เป็นตัวของตัวเองเอาเสียเลย "ฉันแค่...เกรงใจน่ะ"

"เกรงใจ?" ลูซี่เลิกคิ้ว ปากก็ถาม แต่มือก็ยังคงใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดคราบสบู่ออกให้อย่างเบามือ "มาเฟียอย่างนายสะกดคำว่าเกรงใจเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ตอนหน้าด้านบุกเข้าห้องฉันยังไม่เห็นเกรงใจเลย"

"ก็ตอนนั้นกับตอนนี้มันไม่เหมือนกันนี่" คอสมอสบ่นอุบอิบเหมือนเด็กๆ ช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าหวานใสที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ

ผู้หญิงตรงหน้าคือเลดี้ผู้สูงศักดิ์ที่ใครๆ ก็ต้องคอยเอาอกเอาใจ แต่เธอกลับยอมลดตัวมายืนหลังขดหลังแข็ง เช็ดตัว สระผม อาบน้ำให้เขาทุกซอกทุกมุม โดยเฉพาะท่อนบนด้วยความเต็มใจและทะนุถนอมที่สุด ทั้งที่ปกติเขาไม่เคยยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องตัวในเวลาส่วนตัวแบบนี้เลย

"ดูแลฉันดีขนาดนี้...นี่เธอรุกฉันแรงมากเลยนะ รู้ตัวไหม" คอสมอสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลอ่อน น้ำเสียงทุ้มต่ำไม่ได้หยอกล้อ แต่มันแฝงไปด้วยความรู้สึกตื้นตันและรักใคร่จนล้นอก

มือที่กำลังเช็ดแผงอกแกร่งชะงักกึก ลูซี่หน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นกระหน่ำรุนแรงราวกับรัวกลอง เธอไม่ได้ตอบโต้ด้วยการเถียงหรือวีนใส่เหมือนทุกที แต่กลับก้มหน้างุด แล้วพยักหน้ารับเบาๆ แทนคำตอบ

อาการยอมรับแบบซื่อๆ และท่าทางเอียงอายของเลดี้สาว ทำเอาเส้นความอดทนของคอสมอสแทบขาดผึง!

ให้ตายเถอะ...น่ารัก น่ามันเขี้ยวชะมัดยาด! อยากจะจับฟัดให้จมเตียงเดี๋ยวนี้เลย!

คอสมอสกัดฟันกรอด ข่มอารมณ์ปรารถนาที่กำลังพลุ่งพล่าน เขาเหลือบมองผ้าพันแผลที่แขนซ้ายของตัวเองแล้วก็ต้องถอนหายใจยาวพรืดอย่างขัดใจสุดขีด

"บ้าเอ๊ย...เจ็บแผลอยู่แท้ๆ" เขาสบถเบาๆ ยื่นมือข้างขวาไปรั้งเอวบางของลูซี่ให้ขยับเข้ามาใกล้จนหน้าท้องแบนราบของเธอแนบชิดกับหน้าขาของเขา "ร่างกายไม่อำนวยคงจะ 'รุก' เธอแรงๆ ตอนนี้ไม่ไหวหรอก"

"ระ... รุกบ้าอะไรของนาย! ทะลึ่ง!" ลูซี่ตาโต ยกมือขึ้นดันแผงอกเขาไว้เป็นพัลวัน แต่ก็ไม่กล้าออกแรงมากเพราะกลัวสะเทือนแผล

"ก็มันน่ามันเขี้ยวนี่" คอสมอสทำหน้ามุ่ยแบบที่ใครเห็นก็ต้องละลาย เขากระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด ช้อนตาขึ้นอ้อนวอน "รุกแรงๆ ไม่ได้ แต่อยากได้สักกอด หอมแก้มสักฟอดก็ยังดี นะครับเลดี้ ชื่นใจคนป่วยหน่อยสิ"

สายตาเว้าวอนระดับสิบดาวของมาเฟียหน้าหยกทำเอาลูซี่ใจสั่นระทวย เธอเม้มริมฝีปาก พยายามกลั้นยิ้มกริ่มที่มุมปาก ก่อนจะใช้สองมือประคองใบหน้าหล่อเหลาที่เปียกชื้นไปด้วยหยดน้ำของเขาเอาไว้

"อยากได้รางวัลเหรอคะ บอสเอร์นานเดซ?" เธอถามกลับเสียงหวานปนเจ้าเล่ห์

"อยากได้ใจจะขาดแล้วครับ" คอสมอสตอบรับทันควัน หลับตาพริ้มรอรับสัมผัส

แต่ทว่า... แทนที่ลูซี่จะโน้มตัวลงมาหอมแก้ม เธอกลับคว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่พาดอยู่บนราว โยนแหมะคลุมหัวคอสมอสจนมิด!

"อั่ก! ลูซี่!"

"อยากได้ก็รีบเช็ดตัว อาบน้ำใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนเถอะย่ะ!" ลูซี่หัวเราะคิกคัก ดันตัวออกจากวงแขนแกร่งอย่างว่องไว "ถ้าออกมาในสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเหมือนเมื่อเช้าอีก... อดรางวัลแน่!"

พูดจบ เลดี้สาวจอมแสบก็หมุนตัววิ่งปรู๊ดออกจากห้องน้ำไปทันที ทิ้งให้คอสมอสดึงผ้าขนหนูออกจากหัว นั่งอ้าปากค้างอยู่บนเก้าอี้

รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อร้ายกาจ คอสมอสมองตามแผ่นหลังเล็กๆ ที่เพิ่งวิ่งหนีไป ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอ

"ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ แผลหายเมื่อไหร่ ฉันจะทบต้นทบดอกให้ลุกจากเตียงไม่ขึ้นเลยคอยดู!"

มาเฟียหนุ่มคาดโทษอย่างอารมณ์ดี รีบคว้าผ้ามาเช็ดตัวและจัดการแต่งตัวให้เรียบร้อยไวที่สุดในชีวิต เพราะมีรางวัลใหญ่รอเขาอยู่ข้างนอก!