บทที่ 14 : ฉันจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว

ย่านชอปปิ้งสุดหรู และสำนักงานใหญ่ Hernandez BioMed

หลังจากมื้อเที่ยงที่จบลงด้วยการไล่ตะเพิดแขกไม่ได้รับเชิญอย่างไดร่าไปจนพ้นทาง บรรยากาศระหว่างคอสมอสและลูซี่ก็กลับมาผ่อนคลายและเต็มไปด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง

มาเฟียหนุ่มทำหน้าที่สารถีและป๋าใจป้ำ พาเลดี้สาวไปเดินชอปปิ้งในย่านไฮเอนด์ของลาสเวกัส แต่แทนที่ลูซี่จะกวาดซื้อกระเป๋าหรือเครื่องประดับราคาแพง เธอกลับพุ่งตรงไปยังโซนสัตว์เลี้ยงระดับพรีเมียมแทน

"อันนี้น่ารักไหมคอสมอส หมวกปีกกว้างลายดอกไม้ เข้ากับชุดฉันเลย ลูลู่ใส่แล้วต้องสวยแน่ๆ" ลูซี่ชูหมวกใบจิ๋วสำหรับสุนัขขึ้นมาเทียบพลางหัวเราะคิกคัก ในมืออีกข้างหอบทั้งตุ๊กตาไก่โอ๊ก กระดูกยางขัดฟัน และขนมหมาพรีเมียมอีกหอบใหญ่

คอสมอสที่เดินล้วงกระเป๋าตามหลังมา มองภาพเลดี้ผู้สูงศักดิ์กำลังตื่นเต้นกับของเล่นหมาด้วยความเอ็นดูสุดหัวใจ "เอาสิ เหมาไปให้หมดร้านเลยก็ได้ ลูลู่มันคงดีใจที่ได้หมวกคู่กับเธอ"

หลังจากชอปปิ้งของฝากให้เจ้าดัลเมเชียนตัวแสบจนจุใจ คอสมอสก็พาลูซี่แวะเข้าไปที่อาคารสำนักงานใหญ่ของ Hernandez BioMed เพื่อเซ็นแฟ้มเอกสารด่วนสองสามแฟ้ม

การปรากฏตัวของบอสหนุ่มหน้าหยกที่เดินควงแขนสาวสวยหุ่นนาฬิกาทรายในชุดเดรสสีแชมเปญ แถมในมือของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลยังหิ้วถุงกระดาษลายตีนหมา ที่เต็มไปด้วยของเล่นและขนมลูลู่ ทำเอาพนักงานทั้งบริษัทถึงกับอ้าปากค้าง ขยี้ตากันแทบไม่ทัน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงเมื่อเห็นแววตาหวงแหนที่บอสมีต่อเลดี้ข้างกาย

ทว่า... ความสุขมักจะอยู่กับเราได้ไม่นาน

ณ ลานจอดรถหน้าอาคารสำนักงานช่วงบ่ายคล้อย คอสมอสโอบเอวประคองลูซี่เดินออกจากตึกเพื่อเตรียมตัวกลับคฤหาสน์ บอดี้การ์ดอย่างอดัมเดินนำหน้าไปเปิดประตูรถตู้กันกระสุนคันหรูรอไว้แล้ว

ทุกอย่างดูปกติ จนกระทั่งสัญชาตญาณดิบของมาเฟียหนุ่มจับรังสีอำมหิตบางอย่างได้

ฟุ่บ!

เสียงวัตถุแหวกอากาศฝ่าความเงียบมาด้วยความเร็วสูง พร้อมกับจุดเลเซอร์สีแดงจุดเล็กๆ ที่ทาบลงบนกลางหน้าผากของลูซี่!

"ลูซี่! ระวัง!"

คอสมอสตากระตุกวูบ เขาตวาดลั่นพร้อมกับพุ่งตัวเข้าชาร์จร่างบางอย่างรวดเร็ว วงแขนแกร่งตวัดรัดรอบเอวคอด รวบร่างของเธอเข้ามากอดแนบอกแน่น แล้วเบี่ยงตัวหมุนพลิกหลบวิถีกระสุนด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดขั้นสุดยอด!

ปึ้ก! เพล้ง!

กระสุนปืนไรเฟิลเก็บเสียงเจาะทะลุกระจกรถฝั่งตรงข้ามแตกกระจาย!

"โอ๊ย!"

คอสมอสสบถลอดไรฟัน ร่างสูงเซถลาไปพิงกับตัวรถตู้ มือข้างหนึ่งยังคงกดศีรษะลูซี่ให้ซุกอยู่กับอกกว้างเพื่อปกป้องเธอ กระสุนนัดนั้นไม่ได้โดนจุดตาย แต่มันพุ่งถากเข้าที่ต้นแขนซ้ายของเขาจนเสื้อสูทราคาแพงขาดวิ่น เลือดสีแดงสดซึมทะลักออกมาทันที!

"บอสถูกยิง!! คุ้มกันบอสกับเลดี้! หาตัวสไนเปอร์เดี๋ยวนี้!" อดัมตะโกนสั่งการเสียงกร้าว บอดี้การ์ดนับสิบชักปืนพกออกมายืนล้อมเป็นกำแพงมนุษย์ทันที

"ขึ้นรถ! เร็วเข้า!" คอสมอสไม่สนใจแผลที่แขนตัวเอง เขาดันร่างของลูซี่ที่กำลังตื่นตระหนกให้เข้าไปในรถตู้กันกระสุน แล้วกระโดดตามขึ้นไป ปิดประตูล็อกแน่นหนา

"บอส เลือด..." ลูซี่หน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาเมื่อเห็นเลือดของเขาไหลอาบแขน ภาพฝันร้ายในอดีตกำลังจะย้อนกลับมาทำร้ายเธออีกครั้ง

"ฉันไม่เป็นไร! หมอบลงไปลูซี่!"

คอสมอสกกดไหล่เธอให้นอนราบลงกับเบาะรถ แล้วใช้ท่อนบนของตัวเองคร่อมทับบังร่างเธอไว้อีกชั้น

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นขึ้นรอบทิศทาง รถตู้ VVIP กระชากตัวออกรถด้วยความเร็วสูงสุด ทว่ารถ SUV สีดำทึบของศัตรูสองคันขับพุ่งพรวดออกมาจากมุมตึก ไล่กวดและพยายามขับเบียดแทรก เพื่อให้รถของคอสมอสเสียหลักคว่ำ

ครืดดดด! โครม!

เสียงเหล็กขูดกันดังกึกก้อง รถตู้ส่ายไปมาอย่างรุนแรง ลูซี่หลับตาปี๋ ซุกหน้าเข้ากับอกแกร่งของคอสมอส มือเล็กกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น

"สลัดมันให้หลุดไอ้ลูกหมาพวกนี้! ยิงยางมันทิ้งซะ!" คอสมอสสั่งการเสียงเฉียบขาดผ่านอินเตอร์คอม

อดัมและบอดี้การ์ดที่นั่งอยู่เบาะหน้าลดกระจกกันกระสุนลงเพียงช่องเล็กๆ สาดกระสุนปืนกลมือสวนกลับไปอย่างแม่นยำ

ปัง! เอี๊ยดดดด! ตูม!

กระสุนเจาะเข้าที่ยางหน้าของรถศัตรูคันหนึ่งจนมันเสียหลัก พุ่งชนอัดก๊อปปี้กับเสาไฟข้างทางจนเกิดระเบิดเสียงดังสนั่น ส่วนอีกคันเห็นท่าไม่ดีจึงรีบหักหัวรถเลี้ยวหนีไปอีกทาง

"ปลอดภัยแล้วครับบอส!" อดัมรายงานพร้อมกับเหยียบคันเร่งมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์คอสมิกวินเทจให้เร็วที่สุด

**********************

คฤหาสน์คอสมิกวินเทจ 20 นาทีต่อมา

ทันทีที่รถตู้จอดสนิทหน้ามุขคฤหาสน์ บัตเลอร์ที่ได้รับแจ้งเหตุล่วงหน้าได้เตรียม ฟิลลิป หมอประจำตระกูลและอุปกรณ์ทำแผลฉุกเฉินสแตนด์บายรอไว้ที่ห้องพยาบาลขนาดย่อมชั้นล่างเรียบร้อยแล้ว

คอสมอสเดินลงจากรถด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับแผลถูกยิงเป็นแค่รอยมดกัด เขาหันไปจับมือลูซี่ที่ยังคงตัวสั่นนิดๆ ให้เดินตามเข้ามาด้านใน

"ทำแผลให้บอสก่อนเลยครับคุณหมอ" อดัมสั่ง

คอสมอสถอดเสื้อสูทและเสื้อเชิ้ตที่ชุ่มเลือดออก เผยให้เห็นบาดแผลลึกที่ต้นแขนซ้าย กระสุนถากเนื้อไปเป็นทางยาว เลือดสีสดไหลหยดลงบนพื้นพรม

ลูซี่ยืนกอดอกดูอยู่ห่างๆ ตรงมุมห้อง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นไหวอย่างรุนแรง กลิ่นคาวเลือดของเขาทำให้หัวใจเธอปวดหนึบ

‘เพราะเธออีกแล้ว...เขาต้องเจ็บตัวเพราะเอาตัวมาบังกระสุนให้เธออีกแล้ว...’ ความคิดโทษตัวเองเริ่มเกาะกินหัวใจ

หมอประจำตระกูลเริ่มลงมือฉีดยาชาและทำความสะอาดปากแผล แม้คอสมอสจะกัดฟันกรอด ไม่ร้องออกมาสักแอะ แต่สันกรามที่ขบแน่นและคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน บ่งบอกได้ดีว่าเขากำลังเจ็บปวด

ลูซี่มองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยเหงื่อซึม ภาพในวันนั้น วันที่เธอเอาแต่วิ่งหนีและปิดกั้นตัวเองจนเขาต้องเจ็บปวดอยู่ฝ่ายเดียวฉายชัดขึ้นมาในความทรงจำ

‘ไม่...คราวนี้เธอจะไม่หนีอีกแล้ว  จะไม่ทิ้งเขาให้เจ็บคนเดียวอีกแล้ว!’

เลดี้สาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ก้าวเท้าออกจากมุมห้อง เดินตรงเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของชายหนุ่ม

คอสมอสช้อนสายตาขึ้นมองเธอด้วยความแปลกใจ เขาคิดว่าเธอจะกลัวจนเตลิดไปซ่อนตัวที่ห้องแล้วเสียอีก

ลูซี่ไม่พูดอะไร เธอเพียงแค่ยื่นมือเล็กๆ ที่สั่นเทานิดๆ ออกไป กอบกุมมือข้างขวาข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บของเขาเอาไว้หลวมๆ สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือของเธอแผ่ซ่านไปถึงขั้วหัวใจของมาเฟียหนุ่ม

มันไม่ได้เป็นแค่การจับมือ แต่มันคือการบอกว่า 'ฉันอยู่ตรงนี้นะ...ฉันจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว'

คอสมอสนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้ชายเย็นชาอย่างเขาจะทำได้ เขาพลิกฝ่ามือกลับ สอดประสานนิ้วทั้งห้าเข้ากับเรียวนิ้วของเธอ แล้วบีบกระชับมือเล็กนั้นไว้แน่น

แรงบีบที่มั่นคงและหนักแน่นของเขาส่งผ่านความอบอุ่นกลับมาให้เธอ เป็นการปลอบประโลมให้เลดี้ขี้กลัวรับรู้ว่า...ต่อให้ต้องรับกระสุนแทนเธออีกสักร้อยนัด เขาก็เต็มใจ ขอเพียงแค่มีเธอยืนเคียงข้างและจับมือเขาไว้แบบนี้ก็พอ

ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและยาชา สองมือกอบกุมกันไว้แน่น เยียวยาบาดแผลทั้งทางร่างกายและหัวใจของกันและกันเงียบๆ โดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมาแม้แต่คำเดียว