All Chapters of ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ: Chapter 11 - Chapter 20

เสียงโหวกเหวกวุ่นวายดังไปทั่วตำหนักเย็นในยามค่ำคืนหิมะตกหนัก อาลี่และเยว่จินวิ่งเออกตำหนักเย็นจนวุ่นวาย เสิ่นลู่ถิงนอนกระสับกระส่ายปวดท้องรุนแรง น้ำคร่ำเปรอะเปื้อนเต็มผ้าสีขาวที่เคยสะอาดตา เม็ดเหงื่อผุดตามขมับและคอสวยจนเปียกชุ่มมือเล็กกุมหน้าท้องเอาไว้แน่น เอ่ยบอกลูกรักในท้องให้ทรมานแม่น้อยลงอีกหน่อยอย่างมีความหวัง เสียงของแม่นมกุ้ยผู้อวุโสในวังที่ถนัดทำคลอดที่สุดถูกกงกงคนสนิทของฮ่องเต้ลากเข้ามาภายในตำหนักเย็น เสิ่นลู่ถิงส่งสีหน้าร้องขอและเว้าวอนเพื่อให้ช่วยทำคลอดในทันที ความเจ็บปวดในเพลานี้ไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้เลย“พระสนมพระทัยเย็นไว้เพคะ”“โอ๊ย!!! แม่นมกุ้ย ข้า….ข้า….” เสิ่นลู่ถิงกุมมือแม่นมกุ้ยแล้วบีบแน่น ความเจ็บปวดนี้คงเป็นความเจ็บปวดที่มากที่สุดเท่าที่เคยพานพบมา แต่เสิ่นลู่ถิงกลับไม่คิดยอมแพ้เลย เพียงแค่ขอให้ชีวิตน้อยๆ ในท้องลืมตาดูโลกอย่างปลอดภัยเท่านั้น ลูกเอ๋ย….อย่าทรมานแม่นักเลย แม่จะอดทนเพื่อเจ้าให้ถึงที่สุดเลยนะลูก“หายใจเข้าลึกๆ เพคะ พวกเจ้าสองคนไปเตรียมสิ่งที่ข้าจะบอก”แม่นมกุ้ยสั่งการอาลี่และเยว่จินที่ยืนอยู่อย่างหนักนั่น ดวงตากลมของเสิ่นลู่ถิงมองดูสาวรับใช้ทั้

ฤดูหนาวในปีนี้ดูเหมือนจะรุนแรงที่สุดเท่าที่เสิ่นลู่ถิงเคยำด้สัมผัสอากาศหนาวมา หิมะโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับผืนผ้าขาวบริสุทธิ์ที่พยายามจะปกปิดร่องรอยความโสมมของโลกมนุษย์ไว้ภายใต้ความเย็นเยียบ ภายในตำหนักจิ่งเหรินกลับอบอวลไปด้วยไออุ่นจากเตาผิงและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของกำยานกุหลาบ เสิ่นลู่ถิงในชุดคลุมขนสีขาวบริสุทธิ์กำลัฃทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง มือเล็กพลางลูบไล้หัวเล็กๆ ของบุตรสาวในอ้อมอกอย่างแผ่วเบา นึกย้อนไปถึงระหว่างที่คลอดลูกและความทรงจำในชาติปางก่อนยังคงฉายชัดเหมือนแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย... แม้ข้าจะกลับมาเกิดใหม่จนตอนนี้ แต่ก็ไม่สามารถลบเลือนมันออกไปจากใจได้เลยชาติที่แล้วนที่ต้องตายด้วยความอัปยศจากการถูกใส่ร้ายโดยคนที่เคยรักสุดหัวใจนั้น มันเจ็บช้ำเสียจนเหมือนกับถูกเข็มนับหมื่นเล่มแทงเข้าร่างกาย แต่โชคดีชาตินี้สวรรค์ช่างเมตตาต่อข้ายิ่งนัก แม้จะรู้สึกได้ว่าพรากชีวิตคนไปจากโลกนี้ไม่น้อย แต่คนเหล่านั้นล้วนสมควรตายอยู่แล้ว"ถิงถิง เจ้าเหม่อลอยอีกแล้วหรือ?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนดังขึ้นข้างกาย ฮ่องเต้ที่บัดนี้ไม่ได้อยู่ในฉลองพระองค์เต็มยศ แต่สวมชุดลำลองสีเหล

ในความเงียบสงัดของยามเหม่า แสงรำไรเพิ่งจะแตะขอบฟ้าทว่าภายในตำหนักของเสิ่นลู่ถิงกลับเงียบเหงา เสิ่นลู่ถิงตื่นขึ้นมานานแล้วและนั่งอยู่หน้ากระจกที่สะท้อนภาพใบหน้าสตรีผู้มีความงามพิสุทธิ์ดุจดอกเหมยท่ามกลางหิมะดวงตาที่เคยสุกใสบัดนี้กลับแฝงไปด้วยความระแวดระวังและร่องรอยของความเจ็บปวดที่ยังไม่จางหาย"คุณหนู... เหตุใดวันนี้ตื่นเร็วนักเจ้าคะ" อาลี่ นางในคนสนิทเดินเข้าพร้อมอ่างล้างหน้า คิ้วของขมวดมุ่นด้วยความสงสัยและห่วงใยในตัวผู้เป็นนาว"ข้านอนไม่ค่อยหลับน่ะ" เสิ่นลู่ถิงตอบเสียงเรียบ พลางลูบไล้กำไลหยกบนข้อมือที่ฮ่องเต้พึ่ฃประทานให้เบา ๆ ช่วงนี้แปลกประหลาดนัก ความจริงข้าไม่ได้เพียงแค่นอนไม่หลับ แต่ข้ารู้สึกหวาดกลัวทุกครั้งที่หลับตา ภาพในวันถูกสั่งประหารและสายตาเย็นชาของชินอ๋อง ในชาติภพก่อนยังคงตามหลอกหลอนราวกับเงาตามตัว ทั้งที่ชีวิตดีขึ้นถึงเพียงนี้ แต่ข้ากลับยังนึกถึงอยู่ร่ำไป หรือมันไม่ใช่ฝันร้าย แต่เป็นคำเตือน....ก่อนทุกความคิดในหัวของเสิ่นลู่ถิงจะหมดลง เมื่อเยว่จินเดินเข้ามามา พร้อมชุดคลุมสีเข้มในอ้อมแขน"เตรียมการเรียบร้อยแล้วเพคะพระสนม เฟยหลงรออยู่ที่ประตูทิศตะวันตกตามที่พระสนมสั่งเพคะ"เ

ภายหลังการแต่งตั้งตำแหน่งหวงกุ้ยเฟยอย่างเป็นทางการ เสิ่นลู่ถิงก็ถูกย้ายไปอยู่ที่ตำหนักคุนหนิงทันที วังหลังที่เคยเงียบเหงากลับมาคึกคักอีกครั้ง ทว่าภายใต้ความรุ่งโรจน์ของตำหนักคุนหนิง กลับมีความเย็นเยียบสายหนึ่งปกคลุมอยู่เสมอ เสิ่นลู่ถิงนั่งบรรจงถอดปิ่นปักผมระย้าลายหงส์ออกทีละชิ้น ดวงตากลมที่สะท้อนในกระจกมิได้มีความยินดีในลาภยศ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่ได้ชำระแค้นเท่านั้น"อาลี่ เจ้าตามเฟยหลงเข้ามาที" อาลี่คำสั่งอย่างนอบน้อม ทันทีที่ตามเฟยหลงเข้ามา อาลี่และเยว่จินก็ปิดประตูตำหนักด้วยความระแวดระวัง ภายในห้องโถงกว้างขวาง เสิ่นลู่ถิงมองอาลี่ เยว่จิน และเฟยหลงผู้ที่ภักดีต่อตนมาเสมอด้วยแววตาซาบซึ้ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง"สายข่าวจากจวนชินอ๋องว่าอย่างไรบ้าง?""ทูลหวังกุ้ยเฟย... ชินอ๋อง เริ่มมีความเคลื่อนไหวแปลกๆ พ่ะย่ะค่ะ หลังจากที่พระองค์ขึ้นรับตำแหน่งหวงกุ้ยเฟย ชินอ๋องดูเหมือนจะร้อนรนเป็นพิเศษ เขามักจะเรียกประชุมลับกับเหล่าขุนนางหลายฝ่ายที่เคยสนับสนุนอดีตฮองเฮาและที่สำคัญ... เขายังติดต่อกับสตรีผู้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ""สตรีผู้นั้น... เฉินเสี่ยวเยี่ยนสินะ" เสิ่นลู่ถิงคาดเดาได้ทันทีโ

กลิ่นหอมของกำยานอบอวลอยู่ในตำหนัก สายลมพัดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาเบาบาง พาให้เปลวเทียนสั่นไหววูบวาบสะท้อนกับม่านมุกที่กระทบกันเป็นเสียงกรุ๋งกริ๋งแผ่วเบา อากาศหนาวกลับไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในตำหนักนี้ลดความร้อนรุ่มลงได้เลยบนเตียงกว้างที่ปูลาดด้วยผ้าไหมสีเหลืองทอง ฮ่องเต้นอนทาบทับอยู่บนกายบาง สายตาคมที่เคยแฝงไปด้วยความเย็นชาและอำนาจเหนือผู้ใด บัดนี้กลับสั่นระริกด้วยความตื้นตัน ฮ่องเต้ทอดมองใบหน้าหวานของเสิ่นลู่ถิงอย่างตั้งใจ นิ้วยาวไล้ไปตามกรอบหน้าก่อนมาหยุดลงที่ริมฝีปากของ ขยับใบหน้าเข้าใกล้ก่อนจะขบเม้มลงบนต้นคอสวยแล้วขยับไปกระซิบข้างหู“ถิงถิง….เจ้ายกโทษให้ข้าได้หรือไม่?”ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงที่โหยหาการให้อภัยอย่างถึงที่สุด แม้ท่าทีของเสิ่นลู่ถิงจะไม่ได้ปฏิเสธตน แต่ก็อยากได้ยินคำยืนยันนั้นจากปากคนใต้ร่างให้ชัดเจนเสียมากกว่า“เพคะ หม่อมชั้นให้อภัยฝ่าบาท”“ถิงถิง... เจ้าพูดจริงหรือ? เจ้า... ยกโทษให้ข้าแล้วจริงๆ หรือ?”เสียงทุ้มต่ำปนความสั่นพร่า ยามที่มือบางนุ่มนิ่มแตะที่แก้มก็อดๆ ไม่ได้ที่จะหลับตารับสัมผัสนั้น มือหนายกขึ้นทาบทับมือบางแล้วดึงออกมาหอมลงหลังมือแผ่วเบาเสิ่นลู่ถิงเงยหน้าขึ้น