Share

- 12 - คลอดบุตร

last update publish date: 2026-03-20 17:41:48

เสียงโหวกเหวกวุ่นวายดังไปทั่วตำหนักเย็นในยามค่ำคืนหิมะตกหนัก อาลี่และเยว่จินวิ่งเออกตำหนักเย็นจนวุ่นวาย เสิ่นลู่ถิงนอนกระสับกระส่ายปวดท้องรุนแรง น้ำคร่ำเปรอะเปื้อนเต็มผ้าสีขาวที่เคยสะอาดตา เม็ดเหงื่อผุดตามขมับและคอสวยจนเปียกชุ่ม

มือเล็กกุมหน้าท้องเอาไว้แน่น เอ่ยบอกลูกรักในท้องให้ทรมานแม่น้อยลงอีกหน่อยอย่างมีความหวัง เสียงของแม่นมกุ้ยผู้อวุโสในวังที่ถนัดทำคลอดที่สุดถูกกงกงคนสนิทของฮ่องเต้ลากเข้ามาภายในตำหนักเย็น เสิ่นลู่ถิงส่งสีหน้าร้องขอและเว้าวอนเพื่อให้ช่วยทำคลอดในทันที ความเจ็บปวดในเพลานี้ไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้เลย

“พระสนมพระทัยเย็นไว้เพคะ”

“โอ๊ย!!! แม่นมกุ้ย ข้า….ข้า….” เสิ่นลู่ถิงกุมมือแม่นมกุ้ยแล้วบีบแน่น ความเจ็บปวดนี้คงเป็นความเจ็บปวดที่มากที่สุดเท่าที่เคยพานพบมา แต่เสิ่นลู่ถิงกลับไม่คิดยอมแพ้เลย เพียงแค่ขอให้ชีวิตน้อยๆ ในท้องลืมตาดูโลกอย่างปลอดภัยเท่านั้น ลูกเอ๋ย….อย่าทรมานแม่นักเลย แม่จะอดทนเพื่อเจ้าให้ถึงที่สุดเลยนะลูก

“หายใจเข้าลึกๆ เพคะ พวกเจ้าสองคนไปเตรียมสิ่งที่ข้าจะบอก”

แม่นมกุ้ยสั่งการอาลี่และเยว่จินที่ยืนอยู่อย่างหนักนั่น ดวงตากลมของเสิ่นลู่ถิงมองดูสาวรับใช้ทั้งสองคนที่กูลีกูจอวิ่งไปทำตามที่แม่นมกุ้ยสั่ง ยามที่บานประตูตำหนักเย็นเปิดออกก็เห็นอี้ชวนที่ยืนประคองแม่ของตนเอาไว้ กับเฟยหลงและเหล่าองครักษ์

ภาพเหล่านั้นกลับทำให้รู้สึกใจชื้นขึ้นมา ไม่ว่าอย่างไรข้าในเพลานี้ก็มีคนห่วงใยมากมายนัก ไม่ได้เป็นเสิ่นลู่ถิงที่ไม่มีใครอีกต่อไปแล้ว หากท่านพี่ไม่ต้องไปรบที่ชายแดน ข้าก็คงมีพี่ชายอยู่เคียงข้างด้วยอีกคน แม้ข้าจะรู้ดีว่าท่านไม่ได้เป็นพี่ชายของข้าดดยสายเลือดอีกแล้ว แต่ข้าก็ยังจดจำทุกความใจดีของท่านเอาไว้ และไม่เคยมองท่านเป็นห่วงเลย

“พระสนมเบ่งนะเพคะ!!” เสียงของแม่นมกุ้ยส่งสัญญาณเมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว ใบหน้าหวานของเสิ่นลู่ถิงเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ เสียงเบ่งสุดกำลังเป็นระยะนั้นทำให้คนฟังที่รอคอยด้านนอกรับรู้ได้ถึงความทรมานนั้น

“อื้อ!!!! แฮกๆ ลูกเอ๋ย….อย่าทรมานแม่นักสิลูก”

“เบ่งอีกเพคะพระสนม เบ่ง!!!” แม่นมกุ้ยออกแรงจับหน้าท้องและคอยบอกว่าควรทำอย่างไรต่อไป เสิ่นลู่ถิงออกแรงเบ่งอย่างว่าง่ายแม้แทบจะหมดแรงเต็มที อาลี่คอยเช็ดเหงื่อให้ผู้เป็นนายอยู่ข้างๆ ส่วนเยว่จินก็คอยกุมมือให้มือเล็กได้บีบลงเพื่อระบายความเจ็บไม่ห่างไปไหน

“หัวออกมาแล้วเพคะพระสนม อีกครั้งเพคะ เบ่งอีกครั้ง!!!”

“อื้อ!!!!!!” แรงเบ่งเฮือกใหญ่ทำให้เด็กน้อยหลุดพรวดออกมาอยู่ในมืออุ่นของแม่นมกุ้ย แต่เสิ่นลู่ถิงกลับไม่รู้เบาตัวขึ้นอย่างที่คิด อาการปวดยังคงมีอยู่แต่หมดแรงที่จะเอื้องเอ่ย ก่อนเสียงเด็กร้องไห้จะดังขึ้นพร้อมกับเสียงดีใจของทุกคน

“ยินดีกับพระสนมเป็นพระธิดาเพคะ” เสิ่นลู่ถิงยังคงยิ้มอยู่แม้จะได้ยินว่าเป็นลูกสาว แม้เจ้าจะไม่ใช่ลูกชายอย่างที่ข้าหวัง แต่ข้าจะเลี้ยงเจ้าให้เติบโตมาอย่างดี ไม่ให้เจ้าต้องน้อยเนื้อต่ำใจอย่างที่แม่เคยเจอ

ฮองเฮาและเฉินเสี่ยวเยี่ยนที่เดินเข้ามาพอดียามได้ยินเสียงตะโกนของแม่นมกุ้ยก็ยิ้มเยาะอย่างพอใจ อย่างน้อยลูกของเสิ่นลู่ถิงก็ไม่ใช่พระโอรสคนแรกของฮ่องเต้ เช่นนั้นจะมีอะไรน่ากลัวอีกเล่า

“ไม่ใช่โอรสเช่นนี้ ฮองเฮาก็ไม่ต้องทรงกังวลพระทัยอีกแล้วเพคะ” เฉินเสี่ยวเยี่ยนพูดทั้งส่งเสียงหัวเราะเยาะที่แม้แต่กงกงคนสนิทของฮ่องเต้ยังมองอย่างไม่ชอบใจนัก

“อย่างไรสวรรค์ก็ยังเข้าข้างข้า สนมเสิ่นรักษาเด็กคนนี้ไว้แทบตาย แต่ข้าไม่เห็นว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงได้เลย” ฮองเฮาส่ายหัวไปมาแล้วเผยรอยยิ้ม ทำทีราวกับเห็นใจแต่ทั้งแววตาและน้ำเสียงนั้นแสนเชือดเฉือน ตั้งท่าจะก้าวเดินออกไปจากหน้าตำหนักเย็นแต่เสียงของแม่นมกุ้ยที่ดังลั่นออกมาทำให้หยุดชะงัก

“คลอดแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมยังให้เบ่งอยู่อีกเล่า?” เฉินเสี่ยวเยี่ยนหรี่ตาด้วยความสงสัย หันสบตากับฮองเฮาอย่างงุนงงในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนที่อาลี่และเยว่จินจะวิ่งออกมาด้วยความวุ่นวาย

“อาลี่เกิดสิ่งใดขึ้น พระสนมคลอดแล้วไม่ใช่หรือ?” เฟยหลงรีบเข้าไปถามความด้วยความกังวลใจ ยิ่งเห็นอาลี่กับเยว่จินวิ่งกันจนวุ่นวายก็ยิ่งอดห่วงไม่ได้

“นั่นสิๆ ทำไมแม่นมกุ้ยถึง…..” อี้ชวนที่เข้ามาเสริมด้วยอีกคน หันมองอาลี่กับเยว่จินอย่างคาดหวังในคำตอบ

“พระสนมคลอดแล้ว แต่คนแรกเป็นพระธิดา กำลังจะคลอดอีกคนหนึ่ง” อาลี่พูดด้วยความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด ประโยคนั้นทำให้อี้ชวนและเฟยหลงเบิกตากว้างก่อนจะยิ้มร่าออกมา ต่างจากฮองเฮาและเฉินเสี่ยวเยี่ยนที่ยืนใบหน้าซีดภาวนาให้เด็กอีกคนเป็นลูกสาวเช่นกัน

“อีกคนหนึ่ง นี่หมายความว่าพระสนมตั้งครรภ์แฝดหรือ?” กงกงคนสนิทของฮ่องเต้รีบเดินเข้ามาถามความในทันที

“ใช่แล้ว ทุกคนต่างพึ่งรู้ ไม่น่าเล่าท้องของพระสนมถึงได้ใหญ่นัก”

“อย่าพึ่งดีใจกันอยู่เลย อาลี่…พวกเรารีบไปเตรียมของที่แม่นมกุ้ยขอเถิด” เยว่จินรีบดึงอาลี่ออกจากความตื่นเต้นทั้งหมดแล้วออกแรงดึงให้ไปนำของที่แม่นมกุ้ยต้องการก่อนที่จะเกิดปัญหา

“ใช่ๆ เกือบลืมไปเลย เร็วเข้าเยว่จิน” แต่ทั้งสองคนยังไม่ได้ก้าวไปไหนเสียงร้องของเด็กก็ดังเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน อาลี่และเยว่จินจับมือกันยิ้มด้วยความปลื้มใจ ก่อนบานประตูตำหนักเย็นจะเปิดออกโดยมีนางกำนัลคนหนึ่งอุ้มพระธิดาออกมาและแม่นมกุ้ยอุ้มเด็กอีกคนมาด้วยรอยยิ้ม

“พระสนมให้ประสูติพระโอรสแล้ว” เสียงเอ่ยอวยพรดังลั่นจากผู้คนที่ยินดี ส่วนฮองเฮาก็แทบทรุดแต่มีเฉินเสี่ยวเยี่ยนช่วยประคอง สายตาสองคู่มองภาพเบื้องหน้าด้วยความอาฆาตอย่างไม่ปิดบัง เพียงแค่เสิ่นลู่ถิงคนเดียวก็รับมือมากพออยู่แล้ว นี่นางยังให้กำเนิดทั้งลูกสาวและลูกชายในคราเดียวอีก จะดวงดีเกินไปแล้วกระมัง

“เป็นไปได้อย่างไรที่นางท้องลูกแฝด” ฮองเฮาส่ายหัวยืนกรานอย่างไม่เชื่อต่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า หากรู้ก่อนหน้านี้แม้สักนิด จะได้หาทางกำจัดนังเด็กพวกนี้ให้สิ้นซากเสียตั้งแต่ในท้อง

“อาจจะไม่ใช่ลูกฝ่าบาทก็ได้เพคะฮองเฮา คิดดูสิในราชวงศ์ไม่มีใครเคยตั้งครรภ์แฝดสักคน สนมเสิ่นจะตั้งครรภ์แฝดได้อย่างไร” เฉินเสี่ยวเยี่ยนพยายามยุแยงต่อเนื่อง ฮองเฮาเองก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ตั้งครรภ์แฝดไม่เกี่ยวข้องกับการที่ราชวงศ์เคยหรือไม่เคยมีคนตั้งครรภ์แฝดนะเพคะ”

“เจ้าเงียบปากไปเลย เป็นแค่แม่นมเก่าในวัง กล้าดีอย่างไรมาสั่งสอนข้า” ฮองเฮากล่าวด้วยความโทสะจนเสียงดังลั่น ก่อนจะก้าวเข้าไปหาแม่นมกุ้ยด้วยใบหน้าแสนโกรธเกรี้ยวราวกับจะหักแข้งหักขาเสียตั้งแต่ตอนนี้

“นั่นสิ ตบปากนาง”

“ข้าจะดูว่าใครกล้า!!” ชินอ๋องที่พึ่งไปรายงานเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อฮ่องเต้กลับมากก่อนได้ทันเวลาพอดี ตนทำไปโดยไม่รู้เลยว่าไม่ว่าอย่างไรเสิ่นลู่ถิงในชาตินี้ก็จะไม่มีวันกลับไปรักอีก ที่ต้องดึงชินอ๋องเข้ามาเกี่ยวก็เพื่อให้เกิดเรื่องใหญ่จนฮ่องเต้รู้สึกผิดบาปในใจ อีกทั้งเรื่องในวันนี้ หากเป็นคนของเสิ่นลู่ถิงเองอาจจะออกไปได้ไม่พ้นประตูวังเสียด้วยซ้ำ

“ชินอ๋อง?”

“ท่านอ๋องนี่ดีจริงๆ ตามดูแลพี่สะใภ้ไม่ห่างเลย สนิมสนมกันเสียจนสนมเสิ่นต้องระหกระเหินมาอยู่ในตำหนักเย็นก็ยังจะตามมาอีก”

“เป็นแค่สนที่ถูกแต่งตั้งใหม่ กล้าดีอย่างไรต่อปากต่อคำกับข้า" ปลายดาบของชินอ่องจ่อไปที่เฉินเสี่ยวเยี่ยนยามเมื่อคนตรงหน้าพูดจาไม่เข้าหู

"ถึงอย่างไรสถานะของข้าก็คือพี่สะใภ้ของท่าน"

"ไม่ต้องต่อปากต่อคำให้มากความ ทหาร!!! เอาตัวเด็กชายในอ้อมแขนแม่นมกุ้ยมาให้ข้า ข้าจะกำจัดตัวกาลกิณีเพื่อราชวงศ์ หากผู้ใดขัดขืน ฆ่าทิ้งทันที อย่าออมมือ!!!"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 29 - จบบริบูรณ์

    สายลมยามค่ำคืนพัดพากลิ่นคาวเลือดและเขม่าไฟให้เจือจางลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนหนักอึ้งเหนือทุ่งหญ้าชายป่าที่เพิ่งผ่านสมรภูมิขนาดย่อม ร่างของอดีตชินอ๋องผู้เคยสูงส่ง บัดนี้ทอดกายสงบนิ่งอยู่บนพื้นดินที่ชุ่มไปด้วยหยดน้ำค้างและโลหิตของตนเอง ดวงตาที่เคยแฝงไปด้วยความทะเยอทะยานและแผนการร้ายในอดีตชาติ บัดนี้ปิดสนิทลงพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ราวกับว่าได้พบกุญแจที่ไขพันธนาการแห่งความรู้สึกผิดที่จองจำมานานแสนนานเสิ่นลู่ถิงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าร่างนั้น มือหนึ่งยังคงโอบกอดเยี่ยหลานลูกสาววัยห้าขวบไว้แนบอก ก่อนจะหันไปมองหยางหมิงที่มีอาลี่และเยว่จินคอยยืนจับมือไว้อยู่ เด็กน้อยซบหน้าลงกับไหล่ของมารดาด้วยความหวาดหวั่นแต่ไออุ่นจากอ้อมกอดของเสินลู่ถิงก็ทำให้เด็กน้อยเริ่มสงบลง ดวงตากลมจ้องมองใบหน้าที่ซูบผอมของอดีตชินอ๋องอย่างตั้งใจ ความทรงจำจากชาติก่อนไหลวนเข้ามาดั่งภาพฝันที่บิดเบี้ยว ภาพที่อีกคนเคยยืนอยู่เคียงข้างตระกูลหลี่ ภาพที่มือนั้นร่างสูงนั้นยืนมองดาบคมบั่นลงที่คอของข้าอย่างไม่ใยดี แต่ในเพลานี้ความเกลียดชังที่เคยสลักลึกอยู่ในกระดูกกลับค่อยๆ มลายหายไปราวกับควันไฟที่ถูกลมพัด"เขาตายแล้

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 28 - ชินอ๋องชดใช้

    สายลมพัดพาเอากลิ่นอายของดอกไม้นานาพรรณจากยอดเขามาสู่ตลาดการค้าชายขอบเมืองหลวง บรรยากาศภายนอกกำแพงวังช่างแตกต่างจากความเงียบเชียบและกฎระเบียบอันเคร่งครัดที่เสิ่นลู่ถิงในฐานะสูงส่งอย่างหวงกุ้ยเฟย วันนี้อยู่ในชุดสีฟ้าอ่อนเรียบง่ายอย่างสตรีผู้ดีมีฐานะทั่วไป ใบหน้าผุดผ่องถูกแต้มเพียงชาดบางเบาแต่ยังคงไม่อาจซ่อนเร้นราศีแห่งความสูงศักดิ์ไปได้มือบางซ้ายขวาจับมือของหยางหมิงและเยี่ยหลานองค์ชายและองค์หญิงฝาแฝดวัยห้าขวบที่บัดนี้ดวงตากลมโตกำลังเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น ทั้งคู่ชี้ชวนกันดูงิ้วข้างทางและขนมน้ำตาลปั้นรูปมังกรอย่างสนุกสนาน"ท่านแม่ ดูนั่นสิเพคะ! มังกรตัวนั้นมีสีรุ้งด้วย" เยี่ยหลานตัวน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้ว พลางกระตุกชายแขนเสื้อของมารดาให้หันมาสนใจสิ่งที่ตนกำลังมองด้วยความตื่นเต้น"เยี่ยหลานชอบหรือ? เดี๋ยวแม่จะให้พี่อาลี่ซื้อให้เจ้าดีไหม" เสิ่นลู่ถิงยิ้มตอบด้วยแววตาอ่อนโยน ข้างกายคืออาลี่แลเยว่จินที่ติดตามมาด้วยความเป็นห่วง หากอี้เหอไม่ติดว่าต้องดูแลไท่เฮา เห็นทีคงตามมากันจนหมดแม้บรรยากาศจะดูรื่นรมย์เพียงใด แต่เสิ่นลู่ถิงกลับรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ดวงตากลมกวาด

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 27 - แสงจันทร์เพียงดวงเดียว

    ราตรีที่ผ่านพ้นพายุหมุนแห่งการทรยศหักเหลี่ยมดูจะเงียบสงบกว่าคืนไหนๆ ภายในห้องบรรทมของตำหนัก กลิ่นกำยานหอมอ่อนระรื่นโชยพัดพาความเหนื่อยล้าให้มลายหายไป เสิ่นลู่ถิงยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงไม้แกะสลักหลังใหญ่ ดวงตาคู่สวยทอดมองไปยังร่างเล็กๆ ของลูกฝาแฝดวัยสามขวบที่นอนหลับสนิทเคียงข้างกัน หยางหมิงและเยี่ยหลานบุตรมังกรและธิดาหงส์ของนางที่เพิ่งผ่านพ้นภยันตรายมาหยกๆกายบางโน้มกายลงจัดผ้าห่มแพรไหมสีทองให้คลุมถึงอกอุ่นๆ ของทั้งคู่เบาๆ สัมผัสแผ่วเบาที่พวงแก้มยุ้ยของลูกทำให้เสิ่นลู่ถิงหลุดยิ้มออกมาด้วยความรักสุดหัวใจในชาติก่อนข้ามิเคยได้รับสัมผัสเช่นนี้ มิเคยรู้ซึ้งถึงคำว่ามารดา แต่นับจากวินาทีที่ข้าได้กลับมาล้างแค้นและสร้างชีวิตใหม่ ทุกลมหายใจของข้าบัดนี้คือเพื่อปกป้องลมหายใจของเด็กทั้งสองคนนี้เท่านั้นเมื่อมั่นใจว่าลูกๆ เข้าสู่ห้วงนิทราที่แสนหวานแล้ว เสิ่นลู่ถิงจึงขยับกายอย่างเงียบเชียบที่สุด ก่อนจะโบกมือเป็นสัญญาณให้อาลี่และเยว่จินถอยออกไปเฝ้าที่ม่านชั้นนอก แล้วคว้าเสื้อคลุมไหล่ผ้าไหมลายดอกเหมยมาห่มกาย ทั้งเดินออกจากห้องบรรทมมุ่งหน้าสู่สวนอุทยานที่ชอบไป“พระจันทร์คืนนี้สวยมากเลยเจ้าค่ะคุณหนู” อาลี่

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 26 - ถอนรากถอนโคน

    ในความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงนกร้องจิ๊บๆ จากยอดไม้ เสิ่นลู่ถิงจ้องมองสตรีที่นั่งอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ แม้คำพูดของอี้เหอจะฟังดูบริสุทธิ์ใจ ทว่าสัญชาตญาณของคนที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งบอกลู่ถิงว่า ไม่มีใครยอมอุทิศชีวิตให้ผู้อื่นเพียงเพราะ "ความเมตตา" ของผู้สูงส่งเท่านั้น ต้องมีบางอย่างที่ผูกมัดนางไว้... บางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่ากตัญญูทั่วไป"อี้เหอ..." เสิ่นลู่ถิงวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา"ข้าขอบใจในความสัตย์ซื่อของเจ้า แต่ในวังหลวงแห่งนี้ ข้าเรียนรู้มาว่าความภักดีมักแลกมาด้วยความแค้นหรือความรัก ข้าอยากรู้... อะไรคือสิ่งที่ทำให้สตรีที่ดูรักสันโดษเช่นเจ้า ยอมก้าวเข้าสู่กรงทองที่เต็มไปด้วยเขม่าพิษแห่งนี้?"อี้เหอนิ่งไป แววตาที่เคยใสกระจ่างกลับวูบไหวด้วยประกายไฟบางอย่างที่ลุกโชนขึ้นมาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะมอดดับลงกลายเป็นความเย็นเยียบที่แสนโศกเศร้า เสิ่นลู่ถิงมองคนตรงหน้าที่ก้มหน้าลงมองมือของตนเองที่สั่นเทาเล็กน้อย"หวงกุ้ยเฟยทรงปราดเปรื่องเกินกว่าที่หม่อมชั้นจะปิดบังได้... เหตุผลที่ไท่เฮาทรงไว้วางใจหม่อมชั้น เพราะหม่อมชั้นและพระองค์มี 'ศัตรู' คนเดียวกันเพคะ" เหอเอ่ยเสียงแผ่วก

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 25 - สตรีแปลกหน้าคนใหม่

    กาลเวลาผันผ่านไปราวกับสายน้ำหลาก สามปีในวังหลวงช่างสั้นนักสำหรับผู้ที่มีความสุข แต่ช่างยาวนานแสนสาหัสสำหรับผู้ที่ถูกลืมเลือน ที่ตำหนักร้างท้ายวัง บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนาเตอะจนแทบมองไม่เห็นบานหน้าต่างเสียงหัวเราะสลับกับเสียงร้องไห้โฮของสตรีผู้หนึ่งยังคงดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ แต่ไม่มีใครใส่ใจจะเงี่ยหูฟัง อดีตฮองเฮาในวัยที่ควรจะงดงามสะพรั่ง กลับกลายเป็นหญิงชราผมขาวโพลนทั้งที่อายุยังไม่ถึงสามสิบ ทั้งนั่งกินเศษข้าวบูดเน่าที่ทหารยามโยนให้ผ่านช่องประตู พลางคุยกับเงาของตัวเองในบ่อน้ำครำ นรกบนดินที่เสิ่นลู่ถิงประทานให้นั้นกัดกินวิญญาณของอีกคนเหลือเพียงความว่างเปล่าลานหน้าตำหนักคุนหนิงบรรยากาศกลับรื่นเริงและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของบุปผานานาพันธุ์ วันนี้คืองานเฉลิมฉลองครบรอบวันประสูติสามชันษาขององค์ชายหยางหมิงองค์หญิงเยี่ยหลานซึ่งถือเป็นงานใหญ่ที่สุดในรอบหลายปีเสิ่นลู่ถิงในชุดสีแดงเพลิงปักลวดลายหงส์ทองสยายปีกดูน่าเกรงขามและสง่างามจนขุนนางน้อยใหญ่ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตา กายบางนั่งเคียงคู่กับฮ่องเต้ทอดสายตามองดูลูกแฝดที่บัดนี้วิ่งเล่นอยู่ในชุดผ้าไหมสีเหลืองทองขนาดเล็ก"ถึงเวลาแล้ว..."

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 24 - เยี่ยมเยียนฮองเฮาครั้งสุดท้าย

    ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืนที่จันทร์เสี้ยวแขวนเด่นอยู่เหนือยอดตำหนัก เสิ่นลู่ถิงนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกไม้หอมภายในสวนหลังวัง กลิ่นดอกราตรีโชยมาตามลมเย็น แผ่วเบาและเยือกเย็นไม่ต่างจากกระแสอารมณ์ที่กำลังไหลเวียนอยู่ในอกในยามนี้มือเรียวบางลูบไล้ถ้วยชาเคลือบมุกอย่างใจเย็น แววตาที่เคยฉายเพียงความอ่อนโยนและออดอ้อนต่อหน้าฮ่องเต้ บัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความพึงพอใจลึกๆ ที่ยากจะหยั่งถึงดวงตากลมหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ภาพเหตุการณ์ของทั้งสองชาติภพไหลย้อนกลับมา ราวกับกำลังละเลียดรสชาติของชัยชนะที่หอมหวานที่สุดภาพแรกที่แจ่มชัดในมโนสำนึก คือภาพของหลี่หว่านหว่านที่เคยหยิ่งผยอง รวมถึงผู้คนจากตระกูลหลี่และตระกูลเสิ่นที่ถูกข้าจัดการไปก่อนหน้าก่อนที่ภาพสะท้อนไปตอนที่ขันทีอาวุโสถือถาดไม้ที่วางจอกสุราลายครามไว้หนึ่งจอกจะเข้ามาแทรก เฉินเสี่ยวเยี่ยนและตระกูลเฉินในสภาพที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงทั้งชุดเก่าฉีกขาดกำลังนั่งทรุดอยู่กับพื้นราวกับซากศพที่ยังหายใจเสิ่นลู่ถิงเฝ้าดูเฉินเสี่ยวเยี่ยนถูกประหารไปด้วยตาตัวเองในครานี้ เพื่อไม่ให้เกิความผิดพลาดอีก ทำกับลูกข้าไว้อย่างไร ข้าย่อมสนองให้ แม้ลูกข้าจะยังไม่ตาย แต่แค่

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 6 - ความจริงใจ

    สายลมพาดพัดร่างสูงที่ยืนสง่าอยู่ริมแม่น้ำของศาลาริมสระ แม้ผ่านมาเนิ่นนานหลายสัปดาห์แต่คำถามนั้นที่เอ่ยถามออกไปแต่ไม่ได้รับคำตอบกลับยังวนเวียนอยู่ในใจเสียจนไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ “ขอแค่เจ้าให้อภัยในสิ่งที่ข้าทำร้ายใจโดยที่ข้าไม่ได้ตั้งใจ จะได้หรือไม่?” หลังถ้อยคำนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นมีแค่เพียงความ

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 5 - คำขอเดียว

    “คนพวกนั้นปลิดชีวิตตัวเอง ตายหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะพระสนม” เสิ่นลู่ถิงหยุดมือที่กำลังปักถุงผ้าอยู่ ดวงตาไม่ได้มีแววของความประหลาดใจเกี่ยวกับเรื่องที่เฟยหลงกล่าวเลยแม้แต่น้อย เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้น“หึ ข้าคิดเอาไว้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นเช่นนี้” ที่เฟยหลงไปตามสืบเรื่องก็เพื่อให้ได้รับรู้ว่าฮ

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 4 - เฉินเสี่ยวเยี่ยน

    คำพูดนั้นของเสิ่นลู่ถิงที่ไม่ใช่คำถามแต่เป็นการตักเตือน เฟยหลงนั่งคิดหนักอยู่ครู่ใหญ่ ข้าไม่ได้รู้สึกแปลกใจที่เฟยหลงคิดหนักเช่นนี้ เฟยหลงฉลาดปราดเปรื่องมีความคิดที่รอบคอบ คงต้องใช้เวลาเพื่อไตร่ตรองดูว่าควรเลือกเส้นทางใดดาบที่มือของเขาถูกดึงออกมาเป็นสัญญาณให้อาลี่และเยว่จินดึงนายของตนถอยหลังด้วยใบห

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 3 - หวงแหน

    “เสิ่นลู่ถิงเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ดวงตากลมมองชินอ๋องอย่างแปลกใจที่เห็นว่าเขาเดินเข้ามาที่นี่ ทั้งที่ควรจะเป็นอี้ชวนที่นำกำลังทหารบางส่วนบุกมา แต่ครานี้กลับไม่ใช่ ดูเหมือนว่าแผนการจะผิดเพี้ยนไปจากที่คาดไว้เสียหมด“ท่านอ๋องมาที่นี่ได้อย่างไร?”“ข้าเห็นเจ้าตอนออกจากวัง แค่นึกเป็นห่วงก็เลยตามมา มือของเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status