LOGINท่ามกลางหิมะโปรยปรายที่ปกคลุมไปทั่วเขตตำหนักเย็นกลิ่นคาวโลหิตจางๆคละคลุ้งไปกับอากาศหนาวเหน็บที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เสียงหวีดร้องของทารกแรกเกิดที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่ชั่วยามดังก้องแทรกความเงียบงันของค่ำคืนที่มืดมิดที่สุด
เสิ่นลู่ถิงพยายามตะเกียกตะกายร่ายกายที่อ่อนแรงจากการให้กำเนิดบุตรแฝดชายหญิงออกมาจาประตูของตำหนักเย็น อาภรณ์สีขาวสะอาดบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและหยาดเหงื่อ ใบหน้าหวานซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาพร่าเลือนทอดมองไปที่เบื้องหน้าด้วยความเจ็บปวดที่มากกว่าทางกาย
“เอาลูกข้าคืนมา...” เสียงของเสิ่นลู่ถิงแหบพร่าสั่นเครือและร้องขอ ราวกับเทียนเล่มสุดท้ายที่กำลังจะดับลง แม้ทุกอย่างจะเป็นผลดีเมื่อฮ่องเต้มาถึง แต่ยามที่เห็นลูกน้อยอยู่ในอ้อมแขนฮองเฮา กลับรู้วึกกลัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ก
ฮองเฮายืนแสยะยิ้มเย็นอยู่ ในอ้อมแขนของฮองเฮาคือทารกชายตัวน้อยที่เพิ่งหยุดร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวเสียงดัง สายตาของสตรีผู้กุมอำนาจสูงสุดในวังหลังจดจ้องเด็กน้อยดั่งสิ่งของอัปมงคล
“ลูกชายงั้นหรือ? ช่างน่าขันนัก... เสิ่นลู่ถิง เจ้าคิดว่าวาสนาของเจ้าจะยืนยาวพอให้เขาเติบโตมาแย่งชิงบัลลังก์งั้นหรือ? เด็กคนนี้เกิดมาพร้อมดาวกาลกิณี นำพามาเพียงความหายนะแก่ราชวงศ์!” คำพูดใส่ร้ายป้ายสีถูกเอ่ยขึ้น เร้าให้เสียงคำครหามากมายของนางในและขันทีบางส่วนที่เข้ามาดูเหตุการณ์ดังขึ้น พร้อมกับทหารที่ตระกูลเฉินครอบครองไว้ในมือก็กรูเข้ามาด้วย
“ไม่จริง... ฮองเฮา โปรดเมตตาด้วย...” แม้จะอยากเอาคืนมากเท่าใดแต่ก็ได้แค่กัดปากเพื่อรอคอยเวลาที่เหมาะสมและแสร้งทำทีร้องขอออกไปเพื่อให้เหล่านางในและขันทีเห็นใจ
เสิ่นลูถิงเหลือบมองอาลี่และเยว่จิน คนสนิทที่จงรักภักดีของตน ที่บัดนี้ถูกทหารองครักษ์นับสิบนายเข้าตรึงร่างไว้เพียงเพราะจะวิ่งเจ้ามาช่วย ทั้งร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด พยายามดิ้นรนจะเข้ามาหาผู้เป็นนายแต่กลับถูกกระแทกจนล้มคว่ำครั้งแล้วครั้งเล่า
“ปล่อยข้า! ปล่อย! คุณหนู!” เสียงกรีดร้องของอาลี่ถููกกลืนหายไปกับเสียงฝีเท้าทหารในทันที
"เป็นแค่บ่าวรับใช้ กล้าเอ่ยปากสั่งฮองเฮาหรือ!! ตบปาก!!!!" เฉินเสี่ยวเยี่ยนออกปากสั่งในทันทีอย่างยึดถืออำนาจ
ชินอ๋องถูกทหารยึดเอาไว้กลับพื้น ห่างออกไปไม่ไกลแม่นมกุ้ยที่พยายามจะเอ่ยห้ามก็ถูกสั่งให้โดนปลิดชีพทันที ร่างของไร้วิญญาณของแม่นมกุ้ยจมกองเลือดอยู่ใต้คมดาบตามคำสั่งประหารเพียงคำเดียวของฮองเฮา
ขณะที่อี้ชวนและเฟยหลงที่พยายามพุ่งตัวเข้าปกป้องทารกและเสิ่นลู่ถิง ก็ถูกปลายหอกแทงเข้าที่หัวไหล่และสีข้างจนต้องทรุดกายลงพื้นกันถ้วนหน้า
เลือดสีข้นไหลรินย้อมหิมะจนกลายเป็นสีแดงสด องครักษ์อีกามนายที่ติดตามมาต่างสภาพไม่ต่างกัน ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลสาหัสจากการขัดขวางกองกำลังของฮองเฮา
“ตายเสียเถิด ตัวกาลกิณี!”
ฮองเฮายกทารกในอ้อมแขนขึ้นหมายจะฟาดทารกน้อยลงกับพื้นอย่างโหดเหี้ยม รอยยิ้มอัมหิตประดับบนใบหน้าดั่งนางมารร้าย เสิ่นลู่ถิงรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายคลานเข้าไปหา แต่ทหารกลับยกดาบขึ้นเตรียมจะปลิดชีพเสียตรงนั้น
“หยุดมือเดี๋ยวนี้!!!”
เสียงทรงพลังที่เปี่ยมไปด้วยโทสะแรงกล้าดังกึกก้องไปทั่วตำหนักเย็น ร่างสูงสง่าของฮ่องเต้ในชุดฉลองพระองค์ที่ยังเปื้อนฝุ่นจากการเดินทางไกลพุ่งทะยานเข้ามา ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ฮ่องเต้เสด็จกลับมาก่อนกำหนดเพราะชินอ๋องส่งคนไปแจ้งข่าวล่วงหน้าและภาพที่เห็นตรงหน้าคือความจริงที่แสนโหดร้าย
ฮ่องเต้คว้าตัวทารกน้อยจากอ้อมแขนของฮองเฮาได้ทันท่วงทีสลับกับมองทารกอีกคนที่ถูกกงกงอุ้มเอาไว้ ก่อนจะทอดมองไปยังสนมรักรักที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นหิมะ แววตาวาวโรจน์ไปด้วยไฟแห่งโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล
“นี่หรือ... คือสิ่งที่เจ้าทำลับหลังข้า ฮองเฮา!”
สิ้นเสียงนั้นความหนาวเหน็บของหิมะดูจะเบาบางลงไปทันตา เมื่อเทียบกับรังสีอำนาจที่แผ่ออกมาจากฮ่องเต้ เสิ่นลู่ถิงที่เห็นเงาของฮ่องเต้พยายามเปล่งเสียงเรียกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป เพราะร่างกายหลังจากให้กำเนิดทารกอ่อนแอนัก แต่อย่างน้อยก็สลบไปอย่างเบาใจที่ฮ่องเต้เสด็จกลับมาแล้ว
ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลม ฮ่องเต้โอบอุ้มโอรสไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างสอดประสานเข้าใต้ร่างที่สั่นเทาของเสิ่นลู่ถิง ดวงตาคมมองใบหน้าที่ซีดเผือดดั่งกระดาษขาวของสนมรักด้วยความร้าวราน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาฮองเฮา แววตาที่เคยนิ่งสงบดุจผิวน้ำบัดนี้กลับลุกโชนด้วยเพลิงพิโรธที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสรรพสิ่ง
“เจ้ากล่าวหาว่าบุตรของข้าเป็นกาลกิณีงั้นหรือ?” น้ำเสียงนั้นต่ำลึกทว่าทรงอำนาจจนเหล่าทหารองครักษ์ต่างพากันทรุดกายลงคุกเข่าจนศีรษะจรดพื้นหิมะ ฮองเฮาใบหน้าถอดสี ร่างกายที่เคยสง่างามสั่นสะท้านขึ้นมาทันที
“ฝ่าบาท... หม่อมฉันทำไปเพื่อความมั่นคงของรากฐานราชวงศ์นะเพคะ โดยปกติแล้วราชวงศ์ไม่เคยมีใครท้องแฝด จู่ๆนางท้องลูกแฝด จะต้องเป็นตัวกาลกิณีแน่เพคะ”
"ใช่เพคะฝ่าบาท หม่อมชั้นก็คิดเช่นเดียวกับฮองเฮาเพคะ" เฉินเสี่ยวเนี่ยนพูดเสริมขึ้นมาทันที
“หุบปาก!” เสียงตวาดดังกึกก้องจนนกที่เกาะอยู่บนยอดไม้บินว่อนด้วยความตกใจ
"เจ้าคิดว่าข้าไปราชการแล้วจะตาบอดหูหนวกจนมองไม่เห็นความอำมหิตในใจเจ้าเชียวหรือ! ดีที่มีคนมาบอกข้าล่วงหน้า มิเช่นนั้นถิงถิงกับลูกข้าคงตายไปแล้ว!!”
ฮ่องเต้ส่งโอรสน้อยให้แก่องครักษ์คนสนิทที่เพิ่งวิ่งตามมาถึงอย่างระมัดระวังอุ้มไว้ ก่อนจะเสด็จย่างกายเข้าหาฮองเฮา กลิ่นอายสังหารที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบกายหนาวเหน็บยิ่งกว่าหิมะที่โปรยปราย
“เจ้าสั่งฆ่าแม่นมกุ้ย สั่งทำร้ายองครักษ์ที่ภักดี และที่สำคัญที่สุด... เจ้าบังอาจลงมือกับสนมรักที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายจากการให้กำเนิดบุตรให้แก่ข้า!”
“ฝ่าบาท... โปรดเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าก่อน...” ฮองเฮาทรุดกายลงแทบเท้าของฮ่องเต้ทันทีแล้วร้องขอ พยายามเอื้อมสั่นเทาไปคว้าฉลิงพระองค์ของฮ่องเต้ ก่อนจะถูกฮ่องเต้สะบัดออกอย่างไม่ใยดี แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์
“ความสัมพันธ์ของข้ากับเจ้า จบสิ้นลงตั้งแต่วินาทีที่เจ้าคิดปลิดชีพเลือดเนื้อเชื้อไขของข้าแล้ว” ฮองเฮาตะลึงงันอย่างเข้าใจในความหมายของคำพูดนั้นดี แต่แม้จะร้องขอเท่าใดก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป
“ถ่ายทอดราชโองการ! ฮองเฮากระทำการเหี้ยมโหด ไร้ซึ่งคุณธรรมความเป็นมารดาแห่งแผ่นดิน ริบตราประทับและตำแหน่งฮองเฮาคืนตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป! ให้คุมตัวไปกักขังไว้ในตำหนักเย็น ห้ามผู้ใดเข้าเยี่ยม และห้ามเห็นแสงตะวันจนกว่าจะมีคำสั่งข้า!!!”
“ไม่! ไม่จริง! ฝ่าบาท หม่อมฉันถูกใส่ร้าย!” เสียงกรีดร้องอย่างเสียสติของอดีตฮองเฮาดังก้องไปทั่ว ทหารองครักษ์กรูเข้ามารวบตัวฮองเฮาเข้าไปในตำหนักเย็นอย่างไม่ปรานี ทิ้งไว้เพียงรอยลากยาวบนหิมะที่ดูเวทนานัก
"หากเป็นสตรีที่ดียังไม่ได้ จะเป็นฮองเฮาที่ดีได้อย่างไร!"
ฮ่องเต้ไม่สนพระทัยเสียงหวีดร้องนั้นอีกต่อไป กายหนาทรุดลงช้อนร่างของเสิ่นลู่ถิงขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากออกแรงเพียงนิด ร่างบอบบางนี้จะแตกสลายหายไป
"ถิงถิง... ข้ากลับมาแล้ว ข้าจะไม่อภัยให้ตัวเองเลย หากต้องเสียเจ้าและลูกของเราไป”
ฮ่องเต้ก้มลงจูงเข้าที่หน้าผากอันเย็นเชียบของสนมรักในอ้อทแจน ก่อนจะก้าวเดินฝ่าม่านหิมะมุ่งหน้าสู่ตำหนักส่วนตัว โดยมีเสียงร้องไห้ของอาลี่และเยว่จินที่แสร้งทำลังได้รับการปล่อยตัวเดินตามมาด้วยความตื้นตันใจท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มจางหายไปพร้อมแสงเงินแสงของวันใหม่
กลิ่นธูปหอมจางๆ และความอบอุ่นที่ปลายนิ้วฉุดดึงสติที่ขาดห้วงของ เสิ่นลู่ถิงให้กลับคืนมา ร่างกายรู้สึกเหมือนราวกับว่าเพิ่งผ่านสมรภูมิรบที่เดิมพันด้วยชีวิต ความเจ็บปวดรวดร้าวทั่วกายบางยังคงเด่นชัด แต่สิ่งที่ทำให้เสิ่นลู่ถิงต้องสะดุ้งสุดตัวจนลืมตาโพล่งคือสัญชาตญาณของความเป็นแม้
"ลูก... ลูกของข้า!"
ท่ามกลางหยดน้ำตาและความโล่งใจ กายเล็กพยายามจะหยัดกายขึ้นแต่กลับไร้เรี่ยวแรง ทว่าอ้อมแขนแข็งแกร่งของคนผู้หนึ่งกลับประคองนางไว้ได้ทัน กลิ่นฉลองพระองค์ลายมังกรที่คุ้นเคยทำให้หัวใจที่สั่นระรัวเริ่มสงบลง
"ถิงถิง เจ้าฟื้นแล้ว! อย่าเพิ่งขยับ... เจ้ายังอ่อนแอนัก" ฮ่องเต้ตรัสด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดวงตาคมที่เคยเย็นชาบัดนี้แดงก่ำและเต็มไปด้วยความโล่งใจ
"ฝ่าบาท... ลูก... ลูกหม่อมฉันล่ะเพคะ?" เสินลู่ถิงเอ่ยถามพลางไขว่คว้าหาห่อผ้าที่ควรจะอยู่ข้างกาย ท่าทีแสนเจ็บปวดนั้นทำให้ใจของฮ่องเต้ปวดหนึบและเสิ่นลู่ถิงก็เห็นแววตาแห่งความรู้สึกผิดนั้นเป็นอย่างดี นั่นเป็นสิ่งที่ต้องการตั้งแต่แรก
ดวงตากลมมองตามฮ่องเต้ไปยังเปลไม้หอมข้างเตียง ก่อนฮ่องเต้จะพยักหน้าให้อาลี่และเยว่จินโแบประคองห่อผ้าสองห่อมาวางไว้ในอ้อมอกของเสิ่นลู่ถิงทันที
ดวงตากลมมองแฝดชายหญิงของตนอย่างละเอียดด้วยรอยยิ้ม บุตรชายผิวพรรณเกลี้ยงเกลา มีปานแดงเล็กๆ ที่ข้อมือซ้าย ดูองอาจแม้ในยามหลับ ส่วนบุตรสาวก็ใบหน้าจิ้มลิ้ม ปากแดงระเรื่อราวกับผลอิงเถา(เชอร์รี่)ไม่มีผิดเพี้ยน
"ลูกยังอยู่ที่นี่... และปลอดภัยดี ไม่มีใครพรากลูกไปจากเจ้าและข้าได้ทั้งนั้น"
เสิ่นลู่ถิงกอดลูกแฝดไว้แนบอก น้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อนึกถึงความโหดร้ายที่เกือบจะเกิดขึ้น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตกอยู่ในควาทเสี่ยงทั้งสิ้น แม้จะรู้ดีแต่แรกว่าเสี่ยงเพียงใด แต่ก็ยังลงมือทำ หากฮ่องเต้เสด็จมาไม่ทัน เสิ่นลู่ถิงก็คงต้องสูญเสียแก้วตาดวงใจไปตลอดกาล พอคิดอย่างนั้นก็รู้สึกโล่งใจจนไม่อาจกักกลั้นน้ำตา
"ฮองเฮากล้าใช้จังหวะที่เจ้าอยู่บนความเป็นความตายมาจัดการเจ้า... ถิงถิง ข้าสั่งกักบริเวณฮองเฮาไว้ที่ตำหนักเย็นแล้ว และจากนี้ไปตำหนักของเจ้าข้าจะสั่ฃการทหารองครักษ์ดูแลอย่างเข้มงวดที่สุด"ฮ่องเต้ทรงกุมมือบาวของนเสิ่นลู่ถิงและลูกแฝดชายหญิงไว้พร้อมกันอย่างรักใคร่
"ลูกแฝดชายหญิงคือมงคลสูงสุดของแผ่นดิน และเจ้า... คือยอดดวงใจของข้า ใครที่คิดจะแตะต้องพวกเจ้า มันต้องข้ามศพข้าไปก่อน"
เสิ่นลู่ถิงเผยรอยยิ้มท่ามกลางคราบน้ำตา ทั้งมองดูทารกทั้งสองที่ขยับตัวยุกยิกในอ้อมแขน ความแค้นที่มีต่อฮองเฮายังคงอยู่ แต่วันนี้ตัวข้ามีเหตุผลที่จะต้องเข้มแข็งยิ่งกว่าเดิม เพื่อปกป้องลูกแฝดชืายหญิงผู้เป็นมังกรและหงส์คู่นี้ดั่งแก้วตาดวงใจ
สายลมยามค่ำคืนพัดพากลิ่นคาวเลือดและเขม่าไฟให้เจือจางลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนหนักอึ้งเหนือทุ่งหญ้าชายป่าที่เพิ่งผ่านสมรภูมิขนาดย่อม ร่างของอดีตชินอ๋องผู้เคยสูงส่ง บัดนี้ทอดกายสงบนิ่งอยู่บนพื้นดินที่ชุ่มไปด้วยหยดน้ำค้างและโลหิตของตนเอง ดวงตาที่เคยแฝงไปด้วยความทะเยอทะยานและแผนการร้ายในอดีตชาติ บัดนี้ปิดสนิทลงพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ราวกับว่าได้พบกุญแจที่ไขพันธนาการแห่งความรู้สึกผิดที่จองจำมานานแสนนานเสิ่นลู่ถิงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าร่างนั้น มือหนึ่งยังคงโอบกอดเยี่ยหลานลูกสาววัยห้าขวบไว้แนบอก ก่อนจะหันไปมองหยางหมิงที่มีอาลี่และเยว่จินคอยยืนจับมือไว้อยู่ เด็กน้อยซบหน้าลงกับไหล่ของมารดาด้วยความหวาดหวั่นแต่ไออุ่นจากอ้อมกอดของเสินลู่ถิงก็ทำให้เด็กน้อยเริ่มสงบลง ดวงตากลมจ้องมองใบหน้าที่ซูบผอมของอดีตชินอ๋องอย่างตั้งใจ ความทรงจำจากชาติก่อนไหลวนเข้ามาดั่งภาพฝันที่บิดเบี้ยว ภาพที่อีกคนเคยยืนอยู่เคียงข้างตระกูลหลี่ ภาพที่มือนั้นร่างสูงนั้นยืนมองดาบคมบั่นลงที่คอของข้าอย่างไม่ใยดี แต่ในเพลานี้ความเกลียดชังที่เคยสลักลึกอยู่ในกระดูกกลับค่อยๆ มลายหายไปราวกับควันไฟที่ถูกลมพัด"เขาตายแล้
สายลมพัดพาเอากลิ่นอายของดอกไม้นานาพรรณจากยอดเขามาสู่ตลาดการค้าชายขอบเมืองหลวง บรรยากาศภายนอกกำแพงวังช่างแตกต่างจากความเงียบเชียบและกฎระเบียบอันเคร่งครัดที่เสิ่นลู่ถิงในฐานะสูงส่งอย่างหวงกุ้ยเฟย วันนี้อยู่ในชุดสีฟ้าอ่อนเรียบง่ายอย่างสตรีผู้ดีมีฐานะทั่วไป ใบหน้าผุดผ่องถูกแต้มเพียงชาดบางเบาแต่ยังคงไม่อาจซ่อนเร้นราศีแห่งความสูงศักดิ์ไปได้มือบางซ้ายขวาจับมือของหยางหมิงและเยี่ยหลานองค์ชายและองค์หญิงฝาแฝดวัยห้าขวบที่บัดนี้ดวงตากลมโตกำลังเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น ทั้งคู่ชี้ชวนกันดูงิ้วข้างทางและขนมน้ำตาลปั้นรูปมังกรอย่างสนุกสนาน"ท่านแม่ ดูนั่นสิเพคะ! มังกรตัวนั้นมีสีรุ้งด้วย" เยี่ยหลานตัวน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้ว พลางกระตุกชายแขนเสื้อของมารดาให้หันมาสนใจสิ่งที่ตนกำลังมองด้วยความตื่นเต้น"เยี่ยหลานชอบหรือ? เดี๋ยวแม่จะให้พี่อาลี่ซื้อให้เจ้าดีไหม" เสิ่นลู่ถิงยิ้มตอบด้วยแววตาอ่อนโยน ข้างกายคืออาลี่แลเยว่จินที่ติดตามมาด้วยความเป็นห่วง หากอี้เหอไม่ติดว่าต้องดูแลไท่เฮา เห็นทีคงตามมากันจนหมดแม้บรรยากาศจะดูรื่นรมย์เพียงใด แต่เสิ่นลู่ถิงกลับรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ดวงตากลมกวาด
ราตรีที่ผ่านพ้นพายุหมุนแห่งการทรยศหักเหลี่ยมดูจะเงียบสงบกว่าคืนไหนๆ ภายในห้องบรรทมของตำหนัก กลิ่นกำยานหอมอ่อนระรื่นโชยพัดพาความเหนื่อยล้าให้มลายหายไป เสิ่นลู่ถิงยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงไม้แกะสลักหลังใหญ่ ดวงตาคู่สวยทอดมองไปยังร่างเล็กๆ ของลูกฝาแฝดวัยสามขวบที่นอนหลับสนิทเคียงข้างกัน หยางหมิงและเยี่ยหลานบุตรมังกรและธิดาหงส์ของนางที่เพิ่งผ่านพ้นภยันตรายมาหยกๆกายบางโน้มกายลงจัดผ้าห่มแพรไหมสีทองให้คลุมถึงอกอุ่นๆ ของทั้งคู่เบาๆ สัมผัสแผ่วเบาที่พวงแก้มยุ้ยของลูกทำให้เสิ่นลู่ถิงหลุดยิ้มออกมาด้วยความรักสุดหัวใจในชาติก่อนข้ามิเคยได้รับสัมผัสเช่นนี้ มิเคยรู้ซึ้งถึงคำว่ามารดา แต่นับจากวินาทีที่ข้าได้กลับมาล้างแค้นและสร้างชีวิตใหม่ ทุกลมหายใจของข้าบัดนี้คือเพื่อปกป้องลมหายใจของเด็กทั้งสองคนนี้เท่านั้นเมื่อมั่นใจว่าลูกๆ เข้าสู่ห้วงนิทราที่แสนหวานแล้ว เสิ่นลู่ถิงจึงขยับกายอย่างเงียบเชียบที่สุด ก่อนจะโบกมือเป็นสัญญาณให้อาลี่และเยว่จินถอยออกไปเฝ้าที่ม่านชั้นนอก แล้วคว้าเสื้อคลุมไหล่ผ้าไหมลายดอกเหมยมาห่มกาย ทั้งเดินออกจากห้องบรรทมมุ่งหน้าสู่สวนอุทยานที่ชอบไป“พระจันทร์คืนนี้สวยมากเลยเจ้าค่ะคุณหนู” อาลี่
ในความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงนกร้องจิ๊บๆ จากยอดไม้ เสิ่นลู่ถิงจ้องมองสตรีที่นั่งอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ แม้คำพูดของอี้เหอจะฟังดูบริสุทธิ์ใจ ทว่าสัญชาตญาณของคนที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งบอกลู่ถิงว่า ไม่มีใครยอมอุทิศชีวิตให้ผู้อื่นเพียงเพราะ "ความเมตตา" ของผู้สูงส่งเท่านั้น ต้องมีบางอย่างที่ผูกมัดนางไว้... บางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่ากตัญญูทั่วไป"อี้เหอ..." เสิ่นลู่ถิงวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา"ข้าขอบใจในความสัตย์ซื่อของเจ้า แต่ในวังหลวงแห่งนี้ ข้าเรียนรู้มาว่าความภักดีมักแลกมาด้วยความแค้นหรือความรัก ข้าอยากรู้... อะไรคือสิ่งที่ทำให้สตรีที่ดูรักสันโดษเช่นเจ้า ยอมก้าวเข้าสู่กรงทองที่เต็มไปด้วยเขม่าพิษแห่งนี้?"อี้เหอนิ่งไป แววตาที่เคยใสกระจ่างกลับวูบไหวด้วยประกายไฟบางอย่างที่ลุกโชนขึ้นมาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะมอดดับลงกลายเป็นความเย็นเยียบที่แสนโศกเศร้า เสิ่นลู่ถิงมองคนตรงหน้าที่ก้มหน้าลงมองมือของตนเองที่สั่นเทาเล็กน้อย"หวงกุ้ยเฟยทรงปราดเปรื่องเกินกว่าที่หม่อมชั้นจะปิดบังได้... เหตุผลที่ไท่เฮาทรงไว้วางใจหม่อมชั้น เพราะหม่อมชั้นและพระองค์มี 'ศัตรู' คนเดียวกันเพคะ" เหอเอ่ยเสียงแผ่วก
กาลเวลาผันผ่านไปราวกับสายน้ำหลาก สามปีในวังหลวงช่างสั้นนักสำหรับผู้ที่มีความสุข แต่ช่างยาวนานแสนสาหัสสำหรับผู้ที่ถูกลืมเลือน ที่ตำหนักร้างท้ายวัง บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนาเตอะจนแทบมองไม่เห็นบานหน้าต่างเสียงหัวเราะสลับกับเสียงร้องไห้โฮของสตรีผู้หนึ่งยังคงดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ แต่ไม่มีใครใส่ใจจะเงี่ยหูฟัง อดีตฮองเฮาในวัยที่ควรจะงดงามสะพรั่ง กลับกลายเป็นหญิงชราผมขาวโพลนทั้งที่อายุยังไม่ถึงสามสิบ ทั้งนั่งกินเศษข้าวบูดเน่าที่ทหารยามโยนให้ผ่านช่องประตู พลางคุยกับเงาของตัวเองในบ่อน้ำครำ นรกบนดินที่เสิ่นลู่ถิงประทานให้นั้นกัดกินวิญญาณของอีกคนเหลือเพียงความว่างเปล่าลานหน้าตำหนักคุนหนิงบรรยากาศกลับรื่นเริงและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของบุปผานานาพันธุ์ วันนี้คืองานเฉลิมฉลองครบรอบวันประสูติสามชันษาขององค์ชายหยางหมิงองค์หญิงเยี่ยหลานซึ่งถือเป็นงานใหญ่ที่สุดในรอบหลายปีเสิ่นลู่ถิงในชุดสีแดงเพลิงปักลวดลายหงส์ทองสยายปีกดูน่าเกรงขามและสง่างามจนขุนนางน้อยใหญ่ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตา กายบางนั่งเคียงคู่กับฮ่องเต้ทอดสายตามองดูลูกแฝดที่บัดนี้วิ่งเล่นอยู่ในชุดผ้าไหมสีเหลืองทองขนาดเล็ก"ถึงเวลาแล้ว..."
ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืนที่จันทร์เสี้ยวแขวนเด่นอยู่เหนือยอดตำหนัก เสิ่นลู่ถิงนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกไม้หอมภายในสวนหลังวัง กลิ่นดอกราตรีโชยมาตามลมเย็น แผ่วเบาและเยือกเย็นไม่ต่างจากกระแสอารมณ์ที่กำลังไหลเวียนอยู่ในอกในยามนี้มือเรียวบางลูบไล้ถ้วยชาเคลือบมุกอย่างใจเย็น แววตาที่เคยฉายเพียงความอ่อนโยนและออดอ้อนต่อหน้าฮ่องเต้ บัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความพึงพอใจลึกๆ ที่ยากจะหยั่งถึงดวงตากลมหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ภาพเหตุการณ์ของทั้งสองชาติภพไหลย้อนกลับมา ราวกับกำลังละเลียดรสชาติของชัยชนะที่หอมหวานที่สุดภาพแรกที่แจ่มชัดในมโนสำนึก คือภาพของหลี่หว่านหว่านที่เคยหยิ่งผยอง รวมถึงผู้คนจากตระกูลหลี่และตระกูลเสิ่นที่ถูกข้าจัดการไปก่อนหน้าก่อนที่ภาพสะท้อนไปตอนที่ขันทีอาวุโสถือถาดไม้ที่วางจอกสุราลายครามไว้หนึ่งจอกจะเข้ามาแทรก เฉินเสี่ยวเยี่ยนและตระกูลเฉินในสภาพที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงทั้งชุดเก่าฉีกขาดกำลังนั่งทรุดอยู่กับพื้นราวกับซากศพที่ยังหายใจเสิ่นลู่ถิงเฝ้าดูเฉินเสี่ยวเยี่ยนถูกประหารไปด้วยตาตัวเองในครานี้ เพื่อไม่ให้เกิความผิดพลาดอีก ทำกับลูกข้าไว้อย่างไร ข้าย่อมสนองให้ แม้ลูกข้าจะยังไม่ตาย แต่แค่
อากาศในตำหนักเย็นแสนเย็นยะเยือกจนเสิ่นลู่ถิงสั่นไปทั้งร่าง มือเล็กลูบหน้าท้องเอ่ยบอกลูกในท้องให้อดทนต่อความลำบากนี้เพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้น ไม่นานนักบานประตูก็เปิดออกเป็นเฟยหลงและอี้ชวนที่ลักรอบเข้ามาพร้อมกับตระกร้าเสบียงอันใหม่เสิ่นลู่ถิงลุกขึ้นยืนเอามือประคองหลังไว้เพื่อเดินให้ถนัดขึ้นก่อนจะมองจ
ร่วมสองเดือนที่ชินอ๋องเทียวเข้าออกตำหนักจิ่งเหรินด้วยความสบายใจ ยามเย็นเสิ่นลู่ถิงยืนส่งชินอ๋องออกจากตัวตำหนักอย่าทุกที เมื่อแผ่นหลังนั้นพ้นสายตาไป รอยยิ้มและใบหน้าที่เป็นมิตรก็แปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง ในเมื่อท่านเคยหลอกให้ข้ารัก การหลอกลวงของข้าครั้งนี้ก้ถือเสียว่าข้าเอาคืนท่านก็แล้วกันดวงตากลมหรี
บรรยากาศงานเลี้ยงชมดอกไม้ถูกจัดขึ้นทั้งที่แทบไม่มีดอกไม้ในสวนที่บานสะพรั่งแล้ว เสิ่นลู่ถิงเดินมองไปรอบบริเวณแล้วเผยรอยยิ้มมุมปาก เหล่าลูกหลานขุนนางที่ได้รับเทียบเชิญเดินเข้ามาภายในสวนดอกไม้ของวังหลวงด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทันทีที่เห็นหญิงสาวที่คาดการณ์ไว้เดินเข้ามาเสิ่นลู่ถิงก็ยิ่งเหยียดยิ้มกว้างขึ้นเ
“บังอาจยิ่งนัก เป็นแค่สาวใช้ กล้าดีอย่างไรทำร้ายลูกข้า” เสียงตบบัลลังค์ดังลั่นอย่างโกรธเกรี้ยวทั้งชี้หน้าต่อว่าหญิงสาวที่เฟยหลงจับตัวมาได้ ฮ่องเต้จำได้ดีว่านางในผู้นี้คือคนที่อยู่ข้างกายฮองเฮายิ่งคิดได้อย่างนั้นก็ยิ่งแค้นเคืองมากขึ้นกว่าเก่า“ฝ่าบาท หม่อมชั้นแค่แค้นเคืองพระสนมแทนฮองเฮาเท่านั้น ทรงเ







