บทที่ 1

ตอนที่หลีปั้นเมิ่งกลับมาถึงบ้าน ท้องฟ้าก็มืดแล้ว

เธอผลักประตูห้องนอนใหญ่เข้าไป บนเตียงหลังใหญ่มีเสื้อผ้าและเข็มขัดของผู้ชายวางระเกะระกะ มีเสียงน้ำไหลจ๊อก ๆ ดังแว่วมาจากในห้องน้ำ

จงเซ่าเหนียนกำลังอาบน้ำ

หลีปั้นเมิ่งหลุบตาลง มองดูใบตรวจครรภ์ในมือ

ตอนนี้เธอตั้งครรภ์แล้ว

ทั้งยังเป็นลูกแฝดอีกด้วย

ตอนที่ได้รับคำยืนยันจากหมอ เธอคิดขึ้นมาโดยสัญชาตญาณว่า บางทีเธออาจจะใช้ลูกรั้งจงเซ่าเหนียนไว้เพื่อกอบกู้ชีวิตคู่ที่ใกล้จะจบลงนี้ได้

ทว่าวินาทีต่อมา คุณหมอกลับบอกเธอว่า ตัวอ่อนตัวหนึ่งไม่มีเสียงหัวใจ จำเป็นต้องเอาออก

ตอนนั้นหลีปั้นเมิ่งตัดสินใจทันที ว่าให้เอาตัวอ่อนที่ไม่มีหัวใจออก และพยายามรักษาตัวอ่อนที่ปกติไว้ให้ดีที่สุด

แต่การผ่าตัดจำเป็นต้องมีลายเซ็นของทั้งสามีและภรรยา ไม่อย่างนั้นจะไม่สามารถดำเนินการได้

เธอเพียงคนเดียว ไม่สามารถตัดสินใจได้

เอี๊ยด

ประตูห้องน้ำเปิดออก จงเซ่าเหนียนเดินออกมา

เขามีเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวพันกายท่อนล่างไว้ ผมเปียกชื้น มีหยดน้ำเกาะตามตัว ไหล่กว้างเอวสอบ มีกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ชัดเจน

เต็มไปด้วยเสน่ห์และแรงดึงดูดทางเพศ

เขาทำเหมือนไม่เห็นเธอ เดินผ่านเธอเข้าไปในห้องแต่งตัวเพื่อหยิบชุดนอนเสียเลย

ในสายตาของเขา เธอไม่เคยมีตัวตนอยู่แล้ว

เธอชินชาแล้ว

เธอเดินตามไป "ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย"

"ฉันก็มีเรื่องจะคุยกับเธอเหมือนกัน" น้ำเสียงของจงเซ่าเหนียนราบเรียบ เจือด้วยความเย็นชาและห่างเหิน

หลีปั้นเมิ่งกำใบตรวจครรภ์ในมือแน่น

เธอกัดริมฝีปาก "นายพูดก่อนเถอะ"

"อาเหยียนกำลังจะกลับประเทศแล้ว" จงเซ่าเหนียนไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ร่างของหลีปั้นเมิ่งโซเซเล็กน้อย

ผู้หญิงที่เขารักที่สุดกำลังจะกลับมาแล้วสินะ...

ถ้าอย่างนั้นข้างกายเขา จะยังมีที่ว่างสำหรับเธออยู่อีกเหรอ

เธอต้องคืนตำแหน่งนี้แล้ว

"เพราะงั้น" จงเซ่าเหนียนเอียงหน้ามองเธอด้วยสายตาคมกริบ "หลีปั้นเมิ่ง เธอคงรู้นะว่าควรทำยังไง"

ชีวิตการแต่งงานห้าปี หลีปั้นเมิ่งยังไม่สามารถละลายหัวใจที่เย็นชาของจงเซ่าเหนียนได้เลย

เธอได้ยินเสียงตัวเองเอ่ยถามเขา "ระหว่างฉันกับเธอ นายเลือกเธอเสมอเลยใช่ไหม"

จงเซ่าเหนียนยกมุมปากยิ้มเย้ย "อย่างเธอน่ะ ไปเทียบกับอาเหยียนได้ด้วยเหรอ"

หลีปั้นเมิ่งหน้าซีดลงเล็กน้อย

"ฉันทำเรื่องชั่วช้าอะไรนักหนา นายถึงได้เกลียดฉันขนาดนี้"แพขนตาของเธอสั่นเล็กน้อย "จงเซ่าเหนียน ฉันคือเมียแต่งของนายนะ"

"เธอแต่งงานกับฉันได้ยังไง เธอก็รู้อยู่แก่ใจ แล้วเธอปีนขึ้นเตียงฉันมาได้ยังไง เธอก็ยิ่งรู้ดี!"

ปกติจงเซ่าเหนียนมักไม่ค่อยพูดกับเธอ

เขาเชี่ยวชาญเรื่องการใช้สงครามเย็น

และยิ่งถนัดใช้มีดอาบน้ำผึ้งเชือดเฉือนหัวใจเธอ

จะมีก็แต่ตอนที่พูดถึงชีวิตคู่ ที่เขาจะใช้สายตาดูแคลนรังเกียจ และน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นตำหนิเธอ

เพราะเธอเป็นคนแย่งตำแหน่งที่เขาเหลือไว้ให้อาเหยียนไปครอง

หลีปั้นเมิ่งสูดลมหายใจลึก "สัญญาหมั้นมีมาตั้งแต่เด็ก ส่วนเรื่องบนเตียง...ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง"

หลังแต่งงานกัน จงเซ่าเหนียนไม่เคยแตะต้องเธอเลย

ท้องของเธอจึงไม่เคยมีวี่แววความเคลื่อนไหวใด ๆ เช่นกัน

คุณนายเฒ่าจงร้อนใจจนทนไม่ไหว ไม่รู้ว่าใช้วิธีการอะไร ถึงได้บังคับให้ทั้งคู่เข้าหอจนได้

หลีปั้นเมิ่งจำได้แค่ว่า ตอนที่เธอตื่นขึ้นมา เธอก็เปลือยร่างนอนอยู่ในอ้อมกอดของจงเซ่าเหนียนแล้ว

ส่วนจงเซ่าเหนียนพอตื่นขึ้นมา ก็บีบคอเธออย่างแรงโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร

ไม่ว่าเธอจะอธิบายอย่างไร เขาก็ไม่เชื่อทั้งนั้น

เธอตั้งครรภ์ขึ้นมาจากเหตุการณ์ครั้งนั้นเช่นกัน

ครั้งเดียวก็ติดเลย

เธอช่างมีร่างกายที่ติดลูกง่ายจริง ๆ

จงเซ่าเหนียนหัวเราะหึในลำคอ สวมชุดนอนผ้าไหม แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เธอมีเรื่องจะคุยกับฉันไม่ใช่เหรอ"

ตอนที่เขาเดินผ่านข้างกายเธอ เขาเห็นแผ่นกระดาษที่เธอขยำไว้ในมือตลอดเวลา

เขาเพียงปรายตามองอย่างผ่าน ๆ ไม่ได้ใส่ใจอะไร

จงเซ่าเหนียนเดินไปที่หน้าต่าง แล้วจุดบุหรี่คีบไว้ที่ปลายนิ้ว

หลีปั้นเมิ่งมองแผ่นหลังของเขา "ถ้าพวกเรามีลูกด้วยกัน แล้ว..."

เขาตัดบทอย่างรำคาญ "หลีปั้นเมิ่ง เธอยังคิดจะใช้ลูกมารั้งฉันไว้อีกเหรอ แค่ได้นอนด้วยยังไม่พอ ยังจะโลภมากอีกเหรอ ทำไมเมื่อก่อนฉันไม่รู้เลยว่าเธอเจ้าเล่ห์แบบนี้"

เขาเคาะขี้บุหรี่พลางพูดต่อ "แสดงบทภรรยาแสนดีมาห้าปี สุดท้ายก็แสดงต่อไม่ไหว เปิดเผยธาตุแท้ออกมาจนได้"

หลีปั้นเมิ่งพยายามคุมเสียงให้นิ่งที่สุด และยืนกรานจะถามประโยคสุดท้าย "เพราะเกลียดฉัน นายก็เลยจะเกลียดลูกที่เกิดจากฉันด้วย ใช่ไหม"

"ใช่"

จงเซ่าเหนียนตอบโดยไม่ลังเล

หลีปั้นเมิ่งราวกับได้ยินเสียงหัวใจที่ค่อย ๆ แตกสลายลงทีละน้อย

นั่นคือช่วงวัยเยาว์และความทุ่มเทตลอดห้าปีของเธอเลยนะ

มันกำลังสูญสลายไปในพริบตาเดียว

ความสัมพันธ์ของเพื่อนในวัยเด็ก ชีวิตสามีภรรยา แท้จริงแล้วเป็นเพียงเรื่องตลกที่เธอประคองไว้ฝ่ายเดียว

เกลียดแม่ก็ลามไปถึงลูก

จงเซ่าเหนียนเกลียดเธอ และลามไปเกลียดลูกของเธอด้วย

มีคำกล่าวว่า รักบ้านเขาก็รักไปถึงนกบนหลังคา

จงเซ่าเหนียนรักฟู่อวี๋เหยียน หลายปีมานี้ตระกูลฟู่ได้รับผลประโยชน์ไปตั้งเท่าไร จนได้รุ่งเรืองเฟื่องฟูอยู่ในเมืองเป่ยเฉิงแล้ว

หลีปั้นเมิ่งเข้าใจแล้ว

เธอเข้าใจอย่างถ่องแท้

เธอชูใบตรวจครรภ์ในมือขึ้น สูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่งก่อนพูดว่า "จงเซ่าเหนียน นี่คือหนังสือสัญญาหย่า"

ร่างกายของเขาขยับเล็กน้อย ก่อนหันหน้ากลับมามอง

เธอเป็นฝ่ายขอหย่าก่อนเหรอ

ช่างเป็นเรื่องประหลาดจริง ๆ

"ฉันยอมปล่อยมือแล้ว ฉันไม่อยากรักอีกแล้ว ข้อตกลงร่างเสร็จแล้ว กำลังจะเอามาให้นายพอดี แต่ว่า"

หลีปั้นเมิ่งชะงัก แล้วจู่ ๆ ก็เริ่มฉีกทึ้งมันอย่างแรง

เสียงฉีกกระดาษดังไปทั่วห้องนอน

จงเซ่าเหนียนขมวดคิ้ว

เธอเป็นบ้าอะไรของเธอ

หลีปั้นเมิ่งฉีกใบตรวจครรภ์จนเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนขึ้นไปในอากาศ

มันปลิวว่อนตกตัวลงมา

จงเซ่าเหนียนหรี่ตาลงเล็กน้อย "เธอเปลี่ยนใจ? ไม่อยากหย่าแล้ว?"

"เปล่า" หลีปั้นเมิ่งตอบ "ฉันจะเปลี่ยนข้อตกลง ร่างขึ้นมาใหม่อีกใบ"

"เธอต้องการอะไร"

"เงิน"

เงินจำนวนมหาศาล

เงินที่มากพอจะประกันชีวิตที่มั่งคั่งให้เธอและลูกในครึ่งชีวิตที่เหลือ

เธอจะไม่ยอมเดินออกไปตัวเปล่าเด็ดขาด

เธอไม่เคยติดค้างอะไรจงเซ่าเหนียน นี่คือสิ่งที่เธอสมควรได้รับ

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความรักหรือชีวิตคู่ หลีปั้นเมิ่งกล้าพูดได้เต็มปากว่าเธอทำดีที่สุดแล้ว

ถ้าหากเธอตัวคนเดียว เธอคงจะเดินจากไปอย่างสง่างามโดยไม่เอาเงินสักบาท

จงเซ่าเหนียนจะไม่มีวันรู้เลยว่า ตอนนี้สิ่งที่หลีปั้นเมิ่งฉีกทิ้งไป คือฐานะพ่อผู้ให้กำเนิดลูกของเขา

สิ่งที่เธอต้องทำ คือการให้จงเซ่าเหนียนลงชื่อในหนังสือสัญญาหย่าและใบยินยอมการผ่าตัดพร้อมกัน

ไม่ใช่บอกเขาว่า เธอตั้งท้องลูกของเขาอยู่

ไม่มีเสียงหัวใจแล้วนะ...

ในฐานะคนเป็นแม่ เมื่อได้ยินข่าวนี้จะเจ็บปวดใจขนาดไหนกัน แต่เธอก็ต้องเผชิญหน้ากับมันอย่างเข้มแข็งเพียงลำพัง

"เหอะ" จงเซ่าเหนียนเผยสีหน้าดูแคลน "หลีปั้นเมิ่ง รับเงินแล้วก็ไสหัวไปให้พ้น ๆ ซะ"

"อีกอย่าง" เขาเน้นย้ำ "เธอไปบอกคนตระกูลจงเองนะ ว่าเธอเป็นฝ่ายขอหย่า"

หลีปั้นเมิ่งพยักหน้า "ตกลง"

เธอให้ความร่วมมือดีขนาดนี้ นอกจากเรื่องเงินแล้ว กลับไม่มีข้อเรียกร้องอื่นใดอีกเลย

จงเซ่าเหนียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เขาคิดว่าเธอจะเซ้าซี้ จะซักไซ้ไล่เลียงถามเขาอย่างคนเสียสติ แต่ว่า...

เธอกลับสงบเยือกเย็นได้ขนาดนี้เลย

มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

ในใจจงเซ่าเหนียนเกิดความหงุดหงิดขึ้นมา เขาอัดบุหรี่เข้าไปเพื่อข่มอารมณ์ "อย่ามาเล่นตุกติกนะ"

อันที่จริง... ห้าปีมานี้ เขาเกือบจะมองหลีปั้นเมิ่งในแง่ดีได้แล้ว

ในฐานะคุณนายจง เธอทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม สมบูรณ์แบบจนไม่มีที่ให้ติ

งานนอกบ้านก็เชิดหน้าชูตา งานในบ้านก็ไม่ขาดตกบกพร่อง

ยามอยู่ข้างนอกเธอสวยสง่ามีไหวพริบ จัดการความสัมพันธ์ทางสังคมได้อย่างเรียบร้อย

ยามอยู่บ้านเธอก็อ่อนโยนเชื่อฟัง ดูแลบ้านช่องอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

แต่เธอดันมาวางแผนเล่นงานเขา บังคับให้เขาเข้าหอร่วมรักที่ล่าช้ามาถึงห้าปี

ทำให้จงเซ่าเหนียนเกลียดชังเธอถึงขีดสุดในทันที

เพราะเขาไม่สามารถให้คำอธิบายกับอาเหยียนได้อีกต่อไปแล้ว

"พูดมาสิ เธอยังต้องการอะไรอีก เอาให้ตรงประเด็น" จงเซ่าเหนียนดับบุหรี่

หลีปั้นเมิ่งชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว "ข้อเรียกร้องสุดท้าย มีแค่ข้อเดียวด้วย"

เขาหัวเราะเยาะ "ฉันคิดไว้แล้วเชียว"

เธอจะจัดการง่ายขนาดนั้นได้ยังไง

คงจะเล่นอะไรแผลง ๆ อีกละสิ

หลีปั้นเมิ่งกะพริบตา มองชายตรงหน้าที่เธอรักมาเนิ่นนานหลายปี

เธออยู่เคียงข้างเขาตั้งแต่ช่วงเวลาที่ยังอ่อนเดียงสาจนเติบใหญ่

ตั้งแต่ชุดนักเรียนจนถึงชุดเจ้าสาว

เขากุมอำนาจไว้ในมือ สง่าผ่าเผยเหนือผู้อื่น แต่ในสายตาเขากลับไม่เคยมีเธออยู่เลย

ความรักที่ดันทุรังอยู่ข้างเดียว สุดท้ายก็จบไม่สวยจริง ๆ ด้วย

"จงเซ่าเหนียน พวกเรามาทานเค้กด้วยกันเถอะ เพื่อฉลองครบรอบแต่งงานห้าปี" เธอกล่าว

จงเซ่าเหนียนชะงักไป

วันนี้คือวันครบรอบแต่งงานงั้นเหรอ